PUKKELPOP 2
PUKKELPOP 2
En dan
werd het een zwarte dag
regen raasde razendsnel
hagel
bliksem
donder
storm zaaide paniek
angst vergrootte vele ogen
als anderen renden voor de dood
zo zwaar als lood hun benen
een aanslag op het grote feest
dat opgewekt moest zijn
nu vreet de pijn in hart en ziel
om hen die het leven lieten
gewonden huilden
werden afgevoerd
er was onrust in vaders moeders hart
verstomd stonden anderen te kijken
en dan de realiteit was hard
tenten werden neergegooid
bomen omgewaaid
een ravage hier als reinste moord
geen woord wordt nog gesproken
sirenes loeien overal
hulp komt snel op gang
solidariteit in omgang groot
brengt mensen bij elkaar
maar als de ontnuchtering valt
is het zonnegordijn gevallen
twijfel of het nog komen zal
het grote zomerfeest
waar blijheid zegeviert
ach waarom treft men hier de jeugd
wat heeft zij toch misdaan
ondanks de vragen is er nog hoop
wij moeten verder gaan
al was het een zwarte dag
morgen lacht weer een lach.
Edith Oeyen