Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
KLEINDOCHTERKLEINDOCHTER
Vertederd kijk ze me aan
vragen leven in haar ogen
ze is jong en wil weten
wil kennen
wil worden
nieuwsgierig als ze is
lacht ze als de twinkel uit haar ogen
betovert mij met een glimlach
ik smelt als sneeuw voor de zon
geef telkens antwoord en weet
ook eens wordt zij
vrouw met mogelijkheden
nu echter wil ik haar beschermen
ik hoop dat het leven haar meer biedt
dan een schoot om kinderen te baren
Edith Oeyen
KLEINDOCHTERKLEINDOCHTER
Vertederd kijk ze me aan
vragen leven in haar ogen
ze is jong en wil weten
wil kennen
wil worden
nieuwsgierig als ze is
lacht ze als de twinkel uit haar ogen
betovert mij met een glimlach
ik smelt als sneeuw voor de zon
geef telkens antwoord en weet
ook eens wordt zij
vrouw met mogelijkheden
nu echter wil ik haar beschermen
ik hoop dat het leven haar meer biedt
dan een schoot om kinderen te baren
Edith Oeyen
ALS BIJ AVONDALS BIJ AVOND
Als bij avond de schemering valt
en wij de paden zijn afgedaald
ligt het landschap te slapen
onder de weelde van bloesems
wij zijn dan de zwervers
op zoek naar geborgenheid
vinden in april een spoorloos lied
van verlangen en hobbelige wegen
blauwe wolken in beweging
leggen zich dan als een mantel neer
beschermen deze heiligheid
tegen het nachtelijk lawaai
de ochtendstilte spreidt dan grijze nevels uit
waarin straks weer mensen lopen
lente
zon
en bloesems vergezellen.
Edith Oeyen
DE WEELDEDE WEELDE VAN LENTEDAGEN
Hier midden in dit boomgaardveld
loop ik als een zwerfkat rond
zoek naar frêle bloesems op de bomen
laat stam en takken weelderig dromen
terwijl in de verte de klok blij klepelt
ik stap zonder schaamte door deze grote tuin
waar blaadjes broos als porselein
de weelde van lentedagen zijn
waar fluisterende stemmen
weergalmen in sporen
hier lopen wij onze vrijheid rond
vliegen vogels hun vleugels open
dit duren moest een eeuwigheid zijn
een heerlijke zoetigheid zonder pijn
midden in dit boomgaardland lopen wij
haast nooit verloren.
Edith Oeyen
OP DE TOTEMOP DE TOTEM
Kijk hoe de lente zegeviert
na zoveel winter zonder vrieslucht
ik voel de vreugde van de zon
zie hoe de blauwe lucht
een vlucht van vogels begeleidt
dan adem ik als pelgrim door dit land
om de schoonheid die hier woont
offer op het altaar van verlangen
mijn wens weer bij jou te zijn
in de stroming van mijn bloed
voel ik weer mijn jeugd
schrijf een narede
over dagen die nog komen
want de dood is voor veel later
op de totem plaats ik
een teken van lentevreugde
Edith Oeyen.