mensen

tussen je haren blond geweven

staat je mond op rood

voor die vogels in je ogen

schrijven mijn vingertoppen een gedicht

zomaar tussen je lippen

tastend breekbaar

en vers na vers

woord voor woord

laat ik het naar binnen glippen

je leest zo wulps

zo luchtig en zo heftig

en bijna deftig

kreun je onzichtbaar bedauwd

in het avondgras

tussen keel en aarde lichtgevend

en liggend sensueel

ik heb gevoeld dat je perzik bent

en zacht

ik kijk nog even om

en knipoog naar de nacht

achter de ruimte
langs de tijdeloosheid
keert vierkant terug tot cirkel
komt aarde terug tot vuur
kleuren uit de klank
van woorden
zoeken naar de morgen
van het eerste uur

wij wensen je voor 2008 …

veel sprankelende bubbels

veel leuke babbels op een terras in de zon

de wind in de rug

als je naar huis fietst

een optreden van Tina Turner

een afgelast optreden van Frans Bauer

een pannenkoek met suiker

dichtbij de open haard

lachende kindjes op je schoot

vlinders in je buik als je dat exemplaar tegenkomt

waarop je al die tijd hebt gewacht

meer weekends dan weken

de dag dat je dokter je niet meer herkent

een vrije parkeerplaats kortbij de dinsdagmarkt

plakband en schaar kunnen vinden als je ze nodig hebt

drie aces na elkaar

het geluid van een zomerse regenbui op je tent

terwijl je met twee in je slaapzak ligt

de herinvoering van de oude spelling

verse koffie en pistolets op zondagmorgen

de laatste aflevering van “mooi en meedogenloos”

veel appeltjes voor de dorst

iemand die op je rug krabt

als je er zelf net niet bij kan

een strandwandeling met een tegenwind van 9 beaufort

terwijl een stralend witte meeuw

de letters van LIEFDE in de lucht schrijft…

Een mooi vers heeft de geur van een parfumeriewinkel, goede poëzie heeft de geur van een bloementuin...

Hoe gelukkig een vrouw ook getrouwd mag zijn, het doet haar altijd plezier te ontdekken dat er een aardige man is , die wilde dat ze het niet was...

man op de fiets

of is het een manke jager

rijdt in spiegelschrift langs de gevels

zo kijk ik door het raam

de zon pronkerig met satijnen ondergoed

schudt meeuwen over het land

dit huis is vol gensters

hier kan ik mijn stilte warmen

en spreken de gordijnen vloeiend Frans

chambre pour voyageurs

ik leef tussen de rozen

en nauwelijks te onderscheiden klanken

de uren ruiken naar meloen

plots zij

een meisje met hoge borst en hoed

smokkelt in haar heupen de zomer

mee tot diep in december

de straatstenen en ik kijken haar na

en dan valt de regen rond haar glanzend lichaam

in stukken

geruisloos

papa, kom je eten

poëzie

is een wansmakelijk aantrekkelijke vrouw

die hinnikend op en veel te hoog paard

door de wolken zeilt

zo mooi dat je er een knieval zou voor doen

wachtend op het fatale schot

in de nek

poëzie zuigt je leeg

en bindt de handen aan je voeten vast

de pijn van wit papier

ondraaglijk maar zichtbaar

verblindt de schaduw van je woorden

opgehangen aan de dunne draagdraad

van de tijd

poëzie

is God

en dat zou ik best zelf kunnen zijn

maar ik weet niet

of ik besta…

morgen misschien

weet je nog
't is heel lang geleden
die avond aan de rand van het bos
de handrem vast
de lichten uit
en de knoopjes van je bloesje
één voor één los
god, wat hebben we toen gevrijd
ik ben nog steeds mijn autosleutels kwijt ...

zou het kunnen

dat ik je kwijt

ben geraakt ergens aan de rand van de tijd

want net even buiten westen

ligt de dag uitgeteld in een hoek

met een rode handdoek

om de nek

de avond legt nu met een kille hand

een sluier over de huizen

de stad is ziek en kreunt

langs de gebukte gevels loopt bloed

en de straten liggen met serum

dit is het uur van de hyena

de huizen hebben meer daken dan ramen

en

nergens vind ik een plaats

waar ik mijn stilte warmen kan

of misschien toch in het wrakhout

van onze woorden

gesponnen uit de rafelmist

van loze en uitgespreide beloftes

we zien morgen wel

of schrijf ik vandaag met bebloede handen

het beknopt verslag

van mijn overlijden

zodat er toch iets van me blijft…