2008

wij wensen je voor 2008 …

veel sprankelende bubbels

veel leuke babbels op een terras in de zon

de wind in de rug

als je naar huis fietst

een optreden van Tina Turner

een afgelast optreden van Frans Bauer

een pannenkoek met suiker

dichtbij de open haard

lachende kindjes op je schoot

vlinders in je buik als je dat exemplaar tegenkomt

waarop je al die tijd hebt gewacht

meer weekends dan weken

de dag dat je dokter je niet meer herkent

een vrije parkeerplaats kortbij de dinsdagmarkt

plakband en schaar kunnen vinden als je ze nodig hebt

drie aces na elkaar

het geluid van een zomerse regenbui op je tent

terwijl je met twee in je slaapzak ligt

de herinvoering van de oude spelling

verse koffie en pistolets op zondagmorgen

de laatste aflevering van “mooi en meedogenloos”

veel appeltjes voor de dorst

iemand die op je rug krabt

als je er zelf net niet bij kan

een strandwandeling met een tegenwind van 9 beaufort

terwijl een stralend witte meeuw

de letters van LIEFDE in de lucht schrijft…

Een mooi vers heeft de geur van een parfumeriewinkel, goede poëzie heeft de geur van een bloementuin...

Hoe gelukkig een vrouw ook getrouwd mag zijn, het doet haar altijd plezier te ontdekken dat er een aardige man is , die wilde dat ze het niet was...

man op de fiets

of is het een manke jager

rijdt in spiegelschrift langs de gevels

zo kijk ik door het raam

de zon pronkerig met satijnen ondergoed

schudt meeuwen over het land

dit huis is vol gensters

hier kan ik mijn stilte warmen

en spreken de gordijnen vloeiend Frans

chambre pour voyageurs

ik leef tussen de rozen

en nauwelijks te onderscheiden klanken

de uren ruiken naar meloen

plots zij

een meisje met hoge borst en hoed

smokkelt in haar heupen de zomer

mee tot diep in december

de straatstenen en ik kijken haar na

en dan valt de regen rond haar glanzend lichaam

in stukken

geruisloos

papa, kom je eten

poëzie

is een wansmakelijk aantrekkelijke vrouw

die hinnikend op en veel te hoog paard

door de wolken zeilt

zo mooi dat je er een knieval zou voor doen

wachtend op het fatale schot

in de nek

poëzie zuigt je leeg

en bindt de handen aan je voeten vast

de pijn van wit papier

ondraaglijk maar zichtbaar

verblindt de schaduw van je woorden

opgehangen aan de dunne draagdraad

van de tijd

poëzie

is God

en dat zou ik best zelf kunnen zijn

maar ik weet niet

of ik besta…

morgen misschien

weet je nog
't is heel lang geleden
die avond aan de rand van het bos
de handrem vast
de lichten uit
en de knoopjes van je bloesje
één voor één los
god, wat hebben we toen gevrijd
ik ben nog steeds mijn autosleutels kwijt ...

zou het kunnen

dat ik je kwijt

ben geraakt ergens aan de rand van de tijd

want net even buiten westen

ligt de dag uitgeteld in een hoek

met een rode handdoek

om de nek

de avond legt nu met een kille hand

een sluier over de huizen

de stad is ziek en kreunt

langs de gebukte gevels loopt bloed

en de straten liggen met serum

dit is het uur van de hyena

de huizen hebben meer daken dan ramen

en

nergens vind ik een plaats

waar ik mijn stilte warmen kan

of misschien toch in het wrakhout

van onze woorden

gesponnen uit de rafelmist

van loze en uitgespreide beloftes

we zien morgen wel

of schrijf ik vandaag met bebloede handen

het beknopt verslag

van mijn overlijden

zodat er toch iets van me blijft…

Elke dag wandelde hij door de straat: een man van rond de zestig met zijn handen diep in zijn broekzakken en de kraag van zijn jas rechtop. Steeds liep hij met zijn ogen naar de grond gericht als was hij op zoek naar iets. Zou hij ooit vinden wat hij zocht ? Zocht hij wel iets ?
Op een morgen - even verder speelden twee kleine jongens - zag hij iets glinsteren tussen de straatstenen. Hij wist niet wat het was, maar het voelde aangenaam en warm aan. Hij stak het in zijn broekzak en wandelde verder. Iets in hem zei dat hij HET geluk gevonden had.
Ganse dagen liep hij met zijn handen in zijn broekzakken en streelde en koesterde zijn geluk. Niemand mocht het zien of bestasten, want HET was alleen van hem.
                Op een woensdagnamiddag voelde hij plots een snijdende pijn in zijn handen trok ze uit zijn broekzak. Hij schrok zich een ongeluk, toen hij zag dat zijn hand helemaal onder het bloed zat. Op hetzelfde ogenblik belde zijn beste vriend dat hij met zijn nieuwe wagen tegen een boom geknald was ...
Langzaam besefte hij dat het geluk soms heel scherpe kanten heeft. Ik moet het geluk terug op zijn plaats leggen, dacht hij, zodat iedereen het kan zien en kan oprapen.
Hij trok zijn jas aan en ging als herboren de straat op. De twee jongetjes speelden op de stoeprand met hun knikkers en zagen niet hoe hij achteloos het geluk in de kortbije struiken dropte.
"Speel je mee, opa ?" vroeg de oudste. "Ik wil wel eens zien of je evenveel geluk met de knikkers hebt als ik."
De man voelde een warme wind langs zijn lijf en glimlachend legde hij zijn pas  gewassen hand op het hoofdje van de kleinste. Even verder hoorde hij "Walking back to happiness" uit een keukenradio klinken. "Ik kom zo terug", zei hij en hij liep dolgelukkig nog een straatje om met de handen diep in zijn broekzakken.
Helen Shapiro achterna ...

Wat kon ik je schenken ? Ik had maar gaven

voor honger en dorst en ik had je zo vertederd lief.

Ik zei : ik geef je de lucht, omdat ze zo blauw is vandaag

en jij zo lief. Je was zo blij en zo mooi als je ogen…

Dit was de droom : ik had gezegd

de lucht is blauw vandaag, pluk mijn geluk.

En ’s avonds hing je het op als een hemel boven je bed.

Je zei : kom bij me, toe. Ik heb sterren voor je gekocht.

In je ogen zag ik wind en wolken.

De nacht droeg bloemen in je slaap.

Het was alsof ik langzaam bloedde op zacht gras.