een gesprek

ik had je lief
maar in amsterdam was alles anders
ik had amsterdam niet lief
je was zo'n vlugge beweger
en rond jou was de stad
zo ziek als een kathedraal
waarin men eeuwen had gezwegen
de trams ijlden van koorts
en de straten lagen met serum
nee amsterdam had ik niet lief
amsterdam was anders

elke dag zie ik je staan

in de deuropening van mijn herinnering

dan boen ik glimmend de vloer van het verleden

boen boen boen

de muren wijken achteruit

maar al weten wij het niet

de kamer blijft klein

wij weten zo weinig van het vele

dat we weten

en zo weinig van elkaar

weet je wat

we zullen de zachte gele maan van die nacht

plukken en bewaren

                  er moet toch iets

                  bewaard worden

                  van toen

jaren na zijn dood
stond hij daar te sterven
onopgemerkt onder de lindebomen van het plein
hij verweerde zich niet
en las met eeuwige ogen in zijn boek
terwijl de duiven op zijn schouder scheten
hij zei niets
en hij liep niet weg
alleen maar een doffe glimlach
toen ik voorbij was
hoorde ik hoe hij met zijn voet
trachtte een kuiltje te maken
maar het ging niet
daarom bleef hij staan
met een versteend excuus op zijn gezicht
in de avond
groeide de schimmel van de sterren

als
jij niet bij me bent
mogen de schimmen van de nacht niet groter worden
niet met onnoembare angst mijn dalen
bewonen. ik ken geen toverwoorden meer.

laat mij niet dromen als een dief.
de dagen worden angstig. de avond
is steeds trager en mijn woorden liggen braak
en schaden mij

je bracht me leven, wees nu niet vreemd.
ontvang me in je opengevouwen lichaam
zodat ik zou weten
een speelse zon te plukken
uit je wijdvertakte twijgen.