fiets

hij was een bokser
en dus beresterk
zij was een ballerina
en dus heel wat zachter
maar toen zij trouwden
trouwde hij voor de kerk
en zij erachter

Achter mijn tuin werden alle bomen en struikgewas afgezaagd en er komen 21 nieuwe huizen...
Om mezelf te troosten schreef ik:


met een tak doordrongen van de aarde
wrijf ik kleuren
in dit landschap dat leeg is
alle bomen achter mijn tuin worden vakkundig
en koelbloedig neergelegd op de grond
die druipt van tranen
hier komt een nieuwe wijk
zeggen de mannen met een lelijke lach
op de lippen
merels en mezen zwijgen
en zijn onze intieme gesprekken van gisteren vergeten
hier zijn alle tevergeefse kleuren nodig
om het kleed van het bos weer te laten ritselen
in de vingertoppen van de wind
nooit wordt het achter mijn tuin
nog winter,lente,zomer, herfst
gelukkig heb ik in de kelder van mijn herinnering
een grote verzameling verfpotten staan
ge moet eens komen kijken

je denkt, hij zal vergeten zijn
me een gedichtje te sturen op Valentijn
maar nee, mijn lief, wees maar niet bang,
ik schrijf liever een fluisterwoord
op die lijntjes van je wang

als ik de aarde
het gras onder je voeten was
dan droeg ik je elke dag op mijn handen
als ik koffie, suiker en melk was
dan kon je elke morgen
aan mijn lippen je mond verbranden
als ik een dichter was
dan hing ik met een reuzegrote paperclip
mijn mooiste woorden aan het witte spoor
getrokken door een boeing in de blauwe avondlucht
en liet ik later in de nacht
de letters één voor één
neerdwarrelen in je haren
als sterren

Wat kon ik je schenken ? Ik had maar gaven

voor honger en dorst en ik had je zo vertederd lief.

Ik zei : ik geef je de lucht, omdat ze zo blauw is vandaag

en jij zo lief. Je was zo blij en zo mooi als je ogen…

 

Dit was de droom : ik had gezegd

de lucht is blauw vandaag, pluk mijn geluk.

En ’s avonds hing je het op als een hemel boven je bed.

Je zei : kom bij me, toe. Ik heb sterren voor je gekocht.

 

In je ogen zag ik wind en wolken.

De nacht droeg bloemen in je slaap.

Het was alsof ik langzaam bloedde op zacht gras.

de stilte kraakte stuk onder mijn voeten
bij het ter perse gaan van de nacht
als bij toverslag
huilde het konijn de morgen leeg
zijn vacht viel uiteen
en
alle vergezichten  werden weggeveegd
de strop zweeg