versje

deze morgen was de zon een dag te laat

misnoegd

trok de regen onhoorbare sporen

in de plooien van het strand

tot ik jou aan de overweg van de regenboog zag

je was zo mooi als het satijn van je ogen

en je droeg bloemen in het strogeel van je haar

kom dicht bij me

fluisterden je ogen

je lichaam werd een krolse kat

en maakte de mieren wakker

in de straten van mijn bloed

ik besefte

je hebt nooit van me gekregen

wat je mij vandaag wilde geven

een trage vogel krijst de lucht open

de wolken trekken hun benen op

blauw

ligt het geluk met de armen gespreid

op de achterbank van de tijd

de zee lacht haar tanden bloot

en spoelt de wrange woorden

onder mijn oksels weg

ik denk

dit moment moet ik koesteren als een driekleurige vlag

gedrapeerd

over de dikke buik van een generaal

als ik er niet meer ben
verdeel me dan als brood
onder de vogels
en herinner

tussen de korenbloemen
en de klaprozen
stond ik naar jou te wuiven
als graan

voel me
wanneer de korenhalmen zwaar worden van het rijpen
of de merels achter de hagen spreken
over de geheimen van de uitvliegende
koolmezen

luister naar het kreunen van de platanen
in mijn tuin
denk hoe ik hield van de slaperige geur
van de lavendel

onthou de rondom beukenhaag
de klimroos aan de muur
de clematis die blauw schrijft
langs de verweerde planken

maar vooral, liefste,
vergeet het wonder van het altijd groeiend mos
tussen mijn stenen niet

hij was een bokser
en dus beresterk
zij was een ballerina
en dus heel wat zachter
maar toen zij trouwden
trouwde hij voor de kerk
en zij erachter

Achter mijn tuin werden alle bomen en struikgewas afgezaagd en er komen 21 nieuwe huizen...
Om mezelf te troosten schreef ik:


met een tak doordrongen van de aarde
wrijf ik kleuren
in dit landschap dat leeg is
alle bomen achter mijn tuin worden vakkundig
en koelbloedig neergelegd op de grond
die druipt van tranen
hier komt een nieuwe wijk
zeggen de mannen met een lelijke lach
op de lippen
merels en mezen zwijgen
en zijn onze intieme gesprekken van gisteren vergeten
hier zijn alle tevergeefse kleuren nodig
om het kleed van het bos weer te laten ritselen
in de vingertoppen van de wind
nooit wordt het achter mijn tuin
nog winter,lente,zomer, herfst
gelukkig heb ik in de kelder van mijn herinnering
een grote verzameling verfpotten staan
ge moet eens komen kijken

je denkt, hij zal vergeten zijn
me een gedichtje te sturen op Valentijn
maar nee, mijn lief, wees maar niet bang,
ik schrijf liever een fluisterwoord
op die lijntjes van je wang

als ik de aarde
het gras onder je voeten was
dan droeg ik je elke dag op mijn handen
als ik koffie, suiker en melk was
dan kon je elke morgen
aan mijn lippen je mond verbranden
als ik een dichter was
dan hing ik met een reuzegrote paperclip
mijn mooiste woorden aan het witte spoor
getrokken door een boeing in de blauwe avondlucht
en liet ik later in de nacht
de letters één voor één
neerdwarrelen in je haren
als sterren