Roos van mijn moeder.
Voor mijn gevoel heb ik al eerder over de Roos van mijn overleden moeder geschreven, maar ik kan zelf het berichtje niet terug vinden. Niet dat dit van belang is, ik wilde deze foto toch plaatsen, omdat ik zo blij ben dat de roos voor de 2e keer bloeit.
Deze roos stond op een heel klein terrasje wat mijn moeder had bij haar ruimte in het verzorgingshuis. Het was heel klein, meer een soort stoepje, maar ze kon soms toch eventjes buiten zitten en als je dat vergelijkt met een piepklein balkon, is zo'n stoepje een rijkdom. Zo ervaarde zij dat ook. De roos stond al een hele tijd op de grond in de pot. Ook wat verhuizingen doorstaan. En ieder jaar bleef hij bloeien, niet geweldig, maar hij bloeide toch steeds weer opnieuw. Mijn moeder was er altijd heel blij mee. Ik weet ook niet van wie zij die roos heeft gekregen destijds. Ik hoop niet dat die persoon (familie?) zich meld na het lezen van dit stukje. Dan ben ik die levende herinnering aan mijn moeder kwijt.
Na het overlijden van mijn moeder, stond de roos er bij het uitruimen van haar kamer nog steeds. Ik heb hem toen maar meegenomen. Iets wat ik heel graag deed. Bij mij kreeg hij een plaatsje op de etagère aan de voorkant zodat ik hem goed in de gaten kan houden. Daar kom ik vaker dan in de achtertuin. Aan de voorkant loop ik er een paar keer per dag langs als ik een stukje met de hond weg ga, ook kijk ik er op vanuit het keukenraam. In het voorjaar heb ik hem gesnoeid. Toen kwam er één roos aan. Ik zag het maar als bedankje van mijn moeder. En nu bloeit hij weer, liefst met 4 roosjes. De vorige keer bleef dat roosje erg lang bloeien, ik ben benieuwd of dat deze keer ook gaat lukken.
Wat ik nu extra fijn vind is dat de roosjes bloeien op de dag dat mijn ouders 63 jaar geleden zijn getrouwd; 3 augustus 1943. En ook heeft nummer 63 voor ons gezin (ouders, zussen en broers) nog een betekenis. Mijn ouders hebben 52 jaar gewoond in 'ons' ouderlijk huis met het huisnummer 63 ! Dat is toch minstens 4 roosjes waard.
Als gezelschap heeft een nieuw Akeleiplantje zich gevestigd bij de roos. Voorlopig mag hij/zij nog even blijven. In het najaar krijgt die Akelei een eigen plekje.
P.s. na enig zoeken heb ik het berichtje terug gevonden waarin ik iets schrijf over die éne, voor mij heel speciale, roos. Het is het een berichtje van 16 juni j.l. Ook die foto is niet scherp, dat zag ik nu weer. Op de een of andere manier krijg ik rood en ook wit, niet scherp op een foto. Maar wat niet is kan nog komen. Ik oefen rustig verder.

