Vrijdag 20 juli 2007
Lewiskes column: fietscrash
Nochtans begon alles zoals het moest beginnen. Met hulp aan onze jongste zus die vandaag uit het hospital kwam. Wij, mijn andere zus en ik, gingen bij onze jonste zus het huis opkuisen. Een verrassing, kuisen en alles netjes maken, huis opfleuren met een bloempje. Leuke bedoening zo onder ons beiden. En lachen, schateren deden we, net twee pubers, als in de tijd van toen we nog echt pubers waren. Het werk leed er niet onder en na een paar uur was jongste zus haar huis pico bello in orde. Al lachend sloten we de deur achter ons en nog even hard lachend reden we weg.
Zus met de wagen en ik per fiets. Na een paar honderd meter hoorde ik een wagen achter mij en dacht dat zus op komst was. Ik stak mijn arm al in de hoogte met nog wat lollige gebaren er bij. Niet zus maar een andere wagen reed in achter mij. Die man zal gedacht hebben dat ik flipte. Zus kwam een beetje achterop en had mijn gebaar gezien. Venster open en lachen en brullen van plezier. Ook ik deed van op mijn fiets mee tot ik plots mijn evenwicht verloor. De stoeprand rakend en nog steeds lachend vloog ik van de fiets tegen een houten afsluiting. Knie, pols, handen, gelaat schuurden over het beton. Het lachen was plots gedaan. In een flits dacht ik aan mijn nieuwe bril die ik droeg... Een broodnodig en nuttig hebbedingtje van 'Theo loves you', kostenplaatje: duizend euro...Na een eerste onderzoek of er geen armen en benen gebroken waren zag ik de ramp...Mijn bril heeft waarschijnlijk de smak van mijn gezicht tegen het beton opgevangen...diepe krassen in het krasvrije glas en het mooie hippe montuur geschaafd...Fel beschadigd. De fiets was intact en zo kon ik verder naar huis fietsen, amper een paar honderd meter verder.
Bij mijn thuiskomst en bij het zien van P. zijn gezicht vol vraagtekens barstte ik in tranen uit. "Mijn bril" moet ik gestameld hebben, "mijn bril"... Aan mijn lichte verwondingen dacht ik niet direct.
P. zag echter meer naar de verwondingen dan naar mijn bril en na de zorgen van zijn hand bekommerde P. zich dan ook om "Theo loves you"...

De bril is nu bij de optieker voor herstelling.
Mijn rechteroog zit bijna dicht, mijn neus gezwollen, mijn kin voelt gloeiend aan, de lip dik, mijn vingers branden, de linker pols doet pijn en de rechterknie tintelt...
Maar mijn bril, ocharme, ik had nu eindelijk het juiste model gevonden...als alles maar goed komt tegen eind september, tegen de tijd dat de jongste trouwt.
De schaafwonden zullen wel helen...als ik tegen die tijd mijn "Theo loves you" terug heb...dan pas zal ik opnieuw lachen denk ik...

Lewiske foto: Pedro























































4 reacties op dit bericht
..
Je gezicht en je bril zullen zeker terug in orde zijn tegen de trouw hoor, da's toch nog eventjes hé eind september.
doe mijn complimentjes ook aan je Mechelaarke, zeg hem dat ik af en toe een koffie kom slurpen maar weinig tijd heb (veel kleinkindjes) om altijd een reaktie te schrijven.
Bril
de wonden helen maar ik ben zo stijf, niet te doen...en zeggen dat volgende week dinsdag onze fietsvakantie begint...
Arme jij ...MAAR!
mo lewiske toch
Steffie