BRIEF HENK MAES

13/12/2020
Beste allemaal,
Net terug van mijn wekelijkse fietstocht met mijn knuffelcontact. Telkens ben ik verwonderd hoe mooi onze Vlaamse Ardennen zijn in elk seizoen. We zaten wel volledig onder het slijk. Na een warme douche en met hete kop soep ben ik achter mijn scherm gekropen. Het scherm is voor mij de afgelopen maanden zowat mijn belangrijkste communicatiemaatje geweest. Zelfs dit begint te wennen.
Vorige keer kondigde ik nog optimistisch aan dat we richting haven afstevenden, maar vooraleer de haven in te kunnen varen voor anker moeten gaan. Er is nog veel tegenstroming.
Onze aantallen waren vorig weekend het laagst maar zijn opnieuw licht gestegen. Er is geen enkele reden tot paniek maar dit wijst erop dat -zoals we in de pers kunnen lezen- we een plateaufase hebben bereikt die nog te hoog is om versoepelingen toe te laten. Het is een trend in alle ziekenhuizen en wij doen het dankzij onze strenge maatregelen beter dan de buurlanden. Er heeft zich een precair evenwicht gevormd, maar bij het minste dat gebeurt dreigen de cijfers opnieuw te stijgen. Net zoals andere ziekenhuizen hebben we ook een aantal interne uitbraken gehad waarvan zowel patiënten als medewerkers het slachtoffer zijn. Dit kan nog plaatsvinden. Jullie kunnen enkel de voorzorgsmaatregelen volgen, we moeten hier geen schuldigen zoeken.
Juist, ik ben jullie nog een woordje uitleg verschuldigd waarom er vorig weekend geen schrijven in je mailbox viel. Ik was zeker met mijn gedachten bij het ziekenhuis maar ik had nog zeer veel werk aan de voorbereiding van een audit die ik als voorzitter van een zeskoppig team deze week heb uitgevoerd in een Nederlands ziekenhuis. Speciale ervaring zo volledig coronaproof. Ik heb mijn bureau in Gent niet verlaten en alle gesprekken hebben via Teams plaatsgevonden. Een buddy heeft mij rondgeleid in het ziekenhuis met een mobiel device en toonde mij alles wat ik wou zien of horen. Ik heb zo ook patiënt gesproken. Jet is prima verlopen. NIAZ is veranderd in Qualicor, maar heeft daarbij ook de aanpak bijgestuurd. We zijn getraind om waarderend te auditen waarbij we de positieve zaken van de werking van het ziekenhuis proberen naar boven te brengen en checken in welke mate de medewerkers zich bewust zijn van het vermijden van fouten in het belang van de patiënt. Deze benadering komt zeer positief over bij de medewerker en de instelling. Dit krijgt in ons ziekenhuis zeker ook een vervolg. Het enige nadeel van rondgeleid te worden in een ander ziekenhuis met een mobiel device was dat ik dacht op een boot te zitten en als gevolg van het bewegend beeld soms moeite had om niet zeeziek te worden.
Maar terug naar ons schip. We hebben momenteel naast de patiënten op IZ nog één cohorte afdeling. De andere activiteit is terug opgeschaald. De volgende weken zullen geleidelijk de wachtlijsten die zijn ontstaan worden afgebouwd. Ik wil hier mijn bijzondere appreciatie uitspreken voor onze medewerkers die op een covidafdeling hebben gewerkt en nu naar hun vertrouwde werkplek terugkeren. De ganse directie is er zich zeer goed van bewust dat dit lastig is en dat sommigen onder jullie het moeilijk hebben. Doe beroep op het Zorg voor Jou Team, deze mensen staan klaar om jou te helpen en leveren schitterend werk.
Het duurt lang en we hebben nog geen onmiddellijk perspectief dat het covidprobleem van de baan is. Net zoals in de eerste golf worden de discussies soms scherper, links en rechts is er al eens een verwijt te horen. Ook dit is normaal in crisissituaties. Ik blijf ervan overtuigd dat wij allen vanuit onze eigen insteek het beste wensen voor onze patiënt, ons AZ Sint-Lucas team en het ziekenhuis. Ik ga nog eens een oud Vlaams spreekwoord bovenhalen: de beste stuurlui staan aan wal.
Ik weet het: we moeten letterlijk afstand houden en dat is niet altijd simpel maar dit neemt niet weg dat wij mekaar eens figuurlijk kunnen omarmen. Vroeger schreef ik reeds over de polariteiten: wij hebben enerzijds schrik, onzekerheid is soms moeilijk te dragen. Anderzijds als antidoot: laat ons elke dag eens een paar minuutjes uittrekken om naar een collega te luisteren, een hart onder de riem te steken, een leuke anekdote te vertellen, eens te roddelen,..
Deze week hebben wij de “wereldpers van Oost-Vlaanderen” gehaald met de restyling van onze boot: de nieuwe kleuren, het logo en de nieuwe website. Een speciaal bloemetje voor de dienst communicatie. Dames, het is geslaagd!
Inmiddels heeft mijn knuffelcontact de kerstboom opgetuigd. Nu nog de fietsen poetsen.
Deze nacht is er een speciale sterrenregen. Door de bewolking zullen wij - vrees ik – niet veel vallende sterren zien. Toch ga ik een paar wensen doen voor jullie allemaal: blijf gezond, blijf geloven in de toekomst- het komt goed.
Mijn volgend schrijven komt nog voor Kerstmis, niet op zaterdag maar wel op een speciale dag. Rarara.
Hou jullie taai, zorg voor jezelf en voor elkaar,
Dirk













