Archief

Groen! schiet het beleid van de huidige Vlaamse regering af. Vooral de CD&V ministers zouden het slecht doen, maar ook SPa met Vandenbroucke vindt geen genade bij Groen.  Het besparingsbeleid voldoet niet. Alsof er na vijf jaar verspilzucht nog geld over is om even gul  te blijven. Maar er is geen enkel woord van kritiek op de VLD-ministers. Vergeten we niet dat Groen ook niet in de Vlaamse regering wilde zonder de Liberalen, waarmee ze blijkbaar een verbond hebben gesloten. De Vlaamse regering Leterme is ook niet begonnen met elke regeringspartij een budget van 50 miljoen toe te kennen, zoals met de regering De Wael in 1999 wel het geval was. Het toenmalig boni van minister Demeester moest toen eerst worden opgesoupeerd en bepaalde partijen hadden dit blijkbaar nodig.

 

Het verbond met VLD is eigenlijk niet nieuw. Het dateert al van begin 1999, toen de dioxinecrisis al bekend was in West-Vlaamse liberale kringen en taktisch door Slangen-Verhofstadt in overleg met Mieke Vogels pas maanden later werd uitgespeeld om aan de macht te komen. Het kippenhof van een liberaal gemeenteraadslid  werd al met de jaarwisseling 1998-1999 wegens kippenziekte volledig gerenoveerd. Ook zijn houding tegenover Agalev sloeg in die periode om van ergste vijand tot bevoorrechte coalitiepartner.

 

Typisch was ook de uitspraak van Mieke Vogels op 14 juni 1999 op VTM, waarbij ze zonder blozen het groene project het meest verwant zag met de liberalen. Verhofstadt werd toen haar meest bevriende politicus genoemd. Blijkbaar is daar nog niet veel aan veranderd, want Groen wou ook niet in een Vlaamse regering zonder de Liberalen en ook nu kunnen ze nog geen kwaad woord uitbrengen tegen hun bondgenoot bij het dioxine-complot van 1999.

Verhofstadt is zijn streken nog niet verleerd. Als geen ander weet hij de publieke opinie te misleiden en achter zijn belang, Verhofstadt’s  Belang, te krijgen. Van communautaire kwesties heeft hij nooit kaas gegeten, zeker niet om daar oplossingen in aan te brengen. Laatst probeerde hij het  arrest van het Arbitragehof rond BHV eerst nog als “zijn probleem niet” weg te moffelen, om er daarna een ongelofelijke knoeiboel van te maken door het FDF doodleuk allerhande volmachten te willen geven over de Vlaamse Rand in ruil dan nog voor de niet-splitsing en niet eens het ongerijmde daarvan in te zien. Dat voorstel en de weigering van de Vlaamse Paarse partijen om het wetsvoorstel BHV te stemmen in de kamer blijven een belangrijke hinderpaal om verder begrip te krijgen voor de Vlaamse positie en ook op weg naar een evenwichtige oplossing voor een betere communautaire leefbaarheid. 

 

Paars Verhofstadt kent natuurlijk geen problemen  en als er zich opdringen, dan kunnen ze blijven rotten tot ze uitbarsten en geen leefbare oplossing kunnen krijgen (DHL, BHV en misschien nu nachtvluchten). Dezelfde stategie zien we met het Forum voor Institutionele Hervormingen, een soort uitstel-doofpot eerst met andere naam naar 2003 en nu naar 2007.  De reactie van Numero Uno op de pleidooien van de Vlaamse minister-president Leterme en parlementsvoorzitter De Batselier, maar ook de bereidheid van Di Rupo was weer kenschetsend. Yves Leterme, Norbert De Batselier en anderen hielden een ernstig pleidooi voor een nieuwe ronde in de staatshervorming en ook PS-voorzitter Di Rupo wil die communautaire dialoog niet langer in de frigo zetten. Maar Verhofstadt besluit daaruit dat iedereen het eens is om na de verkiezingen van 2007 een communautaire ronde aan te vatten over BHV, de hervorming van de senaat en nieuwe bevoegdheidsoverdrachten. Uitstel dus tot 2007, alsof iedereen dan vlak na een verkiezingsstrijd met nieuwe beloften wel bereid zal zijn tot een werkbaar compromis. Hij vergeet daarbij bewust dat een en ander op de agenda stond van het Forum en dit dus met zijn uitspraak duidelijk wordt afgeblazen.

Het Vlaams Economisch Verbond (Voka) zal zich nog enige tijd zijn viering onder het thema "ondernemers ontmoeten politici" vorige donderdag herinneren. Die werd georganiseerd in het Vlaams Parlement binnen het kader van ,,175 jaar België - 25 jaar federalisme''.  De minister-president van de Waalse regering Jean-Claude Van Cauwenberghe (PS) toonde daar als gastspreker nogmaals wat we van Wallonië te verwachten hebben. Eerst was er geen enkel respect voor onze taal. Hij sprak niet alleen uitsluitend Frans in het Vlaams Parlement, maar stoorde vanop de eerste rij ook het ganse gebeuren door zijn onderonsje met zijn meegebrachte tolk die fluisterend elke speech voor hem volledig moest vertalen. 

Maar ook de inhoud van de speech van Van Cauwenberghe was moeilijk verteerbaar voor de Vlaamse parlementsleden. Hij had het over de noodzaak van de transfers van Vlaanderen naar Wallonië en over de oplevende economie in het zuidelijk landsdeel. Volgens hem kan er niet worden geraakt aan de transfers en van een overheveling van sociaal-economische hefbomen als het arbeidsmarktbeleid, het inkomensbeleid, de bedrijfsfiscaliteit en de fiscale autonomie kan geen sprake zijn. Van Cau wil het enkel hebben over de hervorming van de Senaat en bevoegdheden als ontwikkelingssamenwerking en de verkeerswet.

Terwijl Yves Leterme en de huidige VOKA-voorzitter Verhoeven waarschuwden voor Vlaamse zelfgenoegzaamheid en wezen op de pijnpunten van de Waalse economie, zong Van Cauwenberghe eigen lof over de inhaalbeweging van de Waalse economie. Een gênante toespraak voor een minister-president van een regio waar de jeugdwerkloosheid de hoogste is van de Europese Gemeenschap en de werkzaamheidsgraad is teruggevallen tot amper 55 procent (64 in Vlaanderen).

Het moet ook de politici van Paars nu, 11 juli 2005,  duidelijk zijn dat na vijf jaar temporiseren om Wallonië toe te laten om een inhaalbeweging te maken, Vlaanderen opnieuw zonder dralen op eigen kracht moet doorgaan voor de toekomst van zijn mensen, zijn economie, zijn tewerkstelling.

Wat toen al duidelijk was met het populariteits-offensief van Bartje Somers is nu bevestigd. De Olympische spelen konden in 2016 niet naar Vlaanderen komen, omdat deze in 2012 al in Parijs of Londen zouden doorgaan. Het toont ook waarmee de toenmalige minister-president bezig was : wel bliksemafleiders voor zijn wanbeleid, maar alles behalve actief bezig zijn met de echte problemen : economie, tewerkstelling, enz. 

We hebben er zelfs een zogenaamde haalbaarheidsstudie moeten voor betalen. Het was toen het voornaamste agendapunt voor de Paarsgroene Vlaamse regering dat de ,,haalbaarheid en de wenselijkheid van een eventuele kandidaatstelling voor de organisatie van de Olympische Spelen in Vlaanderen'' nog verder onderzocht werd. Ik denk dat de VLD- en SP-Spirit-ministers nu wel de onzin van al die herrie zullen inzien en hun aandacht op het echte werk zullen richten. 

 
Met 11 juli kunnen ze zich ook even bezinnen of het wel verantwoord was in de geest van federaal Paars de Vlaamse thema's te temporiseren om Franstalig België toe te laten bij te benen of toch meer aandacht te geven. Nu zien we dat we de factuur betaald krijgen voor onze waterzuivering Aquafin, terwijl in Franstalig België geen BTW moet betaald worden. Het is ook Vlaanderen die moet opdraaien voor het tekort op de federale begroting en beleidsmogelijkheid moet inleveren. 

Wie leidt de VLD ? Is het Verhofstadt’s schoothondje woordvoerder Bartje Somers ? Hij was alvast niet aanwezig gisteren op het partij-bureau, waarbij Verhofstadt’s politieke vader Willy De Clercq blijkbaar zo’n beetje de zaken ‘in goede banen’ heeft geleid.  Veel volk was er ook niet. Wat zou u daar ook kunnen doen of zoals nu Boudewijn Bouckaert en anderen alleen maar in conflict te komen met de gevestigde oude garde of waarkhonden van Numero Uno. De tijd is rijp om naar het voorbeeld van belangrijke Duitse socialisten een nieuwe echte partij op te richten. Willy De Clercq, Karel Poma of hun schoothondje Somers kunnen dan de VLD (Verhofstadt’s Leugen Dictatuur) leiden. Er kan zeker een volwaardige kanditaat gevonden worden om de echte Vlaamse Liberalen te leiden…

 

Het wordt stilaan duidelijk dat de zogenaamde statutaire commissie van Willy De Clercq en Poma binnenkort hele groepen gaat moeten schorsen.  Gisteren kregen JongVLD al een bolwassing. Zij pleitten voor het intrekken van de “volmachten” en dat kan voor VLD natuurlijk niet. Hoe kunnen ze anders achter hun grote Numero Uno blijven staan?  De vrouwen hebben ook alle reden om zich niet neer te leggen voor hun macho’s en ook hier zullen dreigementen nodig zijn om hen tot onderdanigheid te dwingen.

 

Die volmachten moeten de clan Verhofstadt (V) toelaten om desgewenst, zelfs zonder instemming van het partijbestuur (Laag gevallen of Dictatuur dus), partijgenoten die (zelfs terechte) kritiek hebben op partijgenoten of een beslissing van Verhofstadt in vraag stellen, door te sturen naar de statutaire commissie van (uit de tijd van Pest Voor Vlaanderen) Willy De Clercq, Karel Poma, ea.. Zo wordt verwacht dat JongVLD zwijgen over politieke zaken, maar beter bezig zijn met Live 8 of Rock Wercher. Vrouwen moeten dan zeker bezig zijn met huishouden en de kinderen?

 

 

 

Het is beter dat een regering het succes van zijn beleid niet afspiegeld op het toenemend aantal Euromiljonairs. Veeleer is het aantal werklozen een barometer voor het beleid. België telde eind juni 569.028 werklozen. Dat zijn er 26.306 of 4,8 procent meer dan in juni 2004. De werkloosheidsgraad komt daarmee uit op 12,3 procent: een stijging met 0,1 procentpunt op maandbasis en 0,6 procentpunt op jaarbasis. Dat blijkt alleen al uit cijfers van de RVA en geeft dus maar een deel van het aantal Belgen zonder job.  zo waren er eind juni ook 191.738 langdurig werklozen (WZ-UVW), ook een stijging met 11,2 procent op jaarbasis.

 

Vlaanderen telde 219.452 niet-werkende werkzoekenden (+7,8 procent op jaarbasis), Wallonië telde er 257.477 (+3,2 procent), Brussel 92.099 (+2,9 procent) en de Duitstalige gemeenschap 2.226 (+14 procent).  De werkloosheidsgraad in Vlaanderen komt uit op 8 procent, in Wallonië 17,8 procent, in Brussel 21 procent en in de Duitstalige gemeenschap 7,2 procent.

 

Het aantal werkzoekende uitkeringsgerechtigde volledig werklozen in juni bedroeg 452.286: een stijging op jaarbasis met 23.366 of 5,4 procent. Vlaanderen telde er 169.736 (+10,3 procent op jaarbasis), Wallonië 214.814 (+4 procent), Brussel 67.736 (-1,1 procent) en de Duitstalige gemeenschap 1.598 (+19,9 procent). Van de werkzoekende uitkeringsgerechtigde volledig werklozen (WZ-UVW) waren er 210.452 mannen en 241.834 vrouwen. Qua leeftijd waren er 74.081 WZ-UVW jonger dan 25 jaar, een daling op jaarbasis met 3.592. Er waren er 310.367 tussen 25 en 50 jaar (+3.665) en 67.838 vanaf 50 jaar (+23.293).

 

We hebben in dezelfde 'kwaliteitskrant'ook het rapport kunnen lezen van de Vlaamse regering. Hierin ook weinig verrassingen met een globaal beter rapport dat toch niet hoger moet geschat dan een "voldoende". In schril contrast met de gezakte Verhofstadt haalt regeringsleider Yves Leterme (69 %) wel de hoogste score en ook hier met Vandenbroucke  (67 %) een socialistische routinier die behoorlijk hoog scoort.

Opvallend daarbij is ook dat we met Leterme ook opnieuw een regeringsleider hebben die niet verlegen is om op het scherm democratisch in debat te gaan met politici van andere partijen. Zo zagen we hem onlangs nog in een rechtstreeks debat aangevallen door Bruno Tobback (SPa) en in een ander debat met Patrick De Wael (VLD). Verhofstadt wil enkel een geënsceneerd gesprek met de bevriende journalist. Een regeringsleider kan inderdaad niets winnen bij zo'n confrontatie, maar het toont wel de persoonlijke democratische instelling. In het geval van Verhofstadt toont het veeleer zijn eigengereide optreden als Numero Uno.

Zwakke zusje in de Vlaamse regering is Kathleen Van Brempt (48 %), een stuk sterker dan de zwakke broertjes Flahaut en anderen in de federale regering. Ook de efficiëntie van Geert Bourgeois wordt met 48 % even zwak gekwoteerd. De jonge Inge Vervotte (50 %) wordt als gemiddeld bestempeld in alles : beetje visie, beetje efficiëntie, beetje communicatie. Van de nieuwkomers zien we een sterke Kris Peeters (59%), die blijkbaar wel goed zijn draai gevonden heeft in dit politieke milieu op het hoogste vlak. Anderen kunnen leren van zijn politieke efficiëntie.

Ook de bedrijfsleiders en accountants uit de beoordeling van de federale regering bevestigen het oordeel van De Standaard, dat de Vlaamse regering beter presteert dan de federale. De meerderheid vinden ook dat de regering-Leterme het beter doet dan de vorige regering-Somers.

Het is de periode van de schoolrapporten en een Vlaamse kwaliteitskrant heeft de klas van de federale ministers geëvalueerd in de helft van hun regeerperiode. Ze werden beoordeeld over de visie op hun beleidsdomein, hun efficiëntie in de uitvoering en hoe ze communiceren. Het klasgemiddelde ligt niet hoger dan 46,8 %, gebuisd dus.  Enkel Johan Vande Lanotte (70), Laurette Onckelinx (60) en Freya Van den Bossche (60) presteren voldoende. De eerste minister strandt op 48 % en dat heeft hij te danken aan zijn hoge kwotering voor visie, want we kunnen zijn beleid allerminst efficiënt noemen en zijn communicatie-strategie wordt stilaan lachwekkend. 

 

Bij de VLD scoren ook Dewael en De Gucht heel zwak.  Sedert mensenheugenis kennen we ze als het leidend trio van de Vlaamse Liberalen en wellicht spruit de huidige duikvlucht van de VLD ook daaruit voort.  De vierde VLD-er Marc Verwilghen haalt amper 28 % en dat is tekenend voor economisch beleid van deze regering.  Blijkbaar is iedereen aan het wachten tot Verhofstadt en Verwilghen ergens een hoge buitenlandse job kunnen versieren. Ook Dewael is daarop nog aan het wachten om eventueel premier te kunnen worden.

 

Het zal niemand verwonderen dat minister Flahaut van Landsverdediging de slechtste van de klas is. Hij wandelde van de ene flater naar de andere, en het kon hem nog niet deren ook als zijn kieskring er maar baat bij had. Primus Vande Lanotte was als begrotingsminister alomtegenwoordig, de agendabepaler en de eindbeslisser. Hij staat voor de machtsgreep op de NMBS, de succesvolle beursgang van Belgacom en financiëel herstel bij De Post zonder grote sociale conflicten.  

Ook de bedrijfsleiders en accountants gaven de federale regering onlangs in een poll een vernietigend rapport. Kenschetsend hierin was de reactie dat Verhofstadt teen politiek voert van 'veel beloven en weinig geven doet de zotten in vreugde leven'. Het zal niemand verwonderen dat de Franstaligen iets milder zijn voor de federale regering, die ze toch ook afkeuren.  

We hebben met Hervé Jamar (MR) ook een staatssecretaris voor de modernisering van financiën. Hij kondigde vrijdag aan dat Tax-on-Web, de elektronische belastingsaangifte, uiterlijk volgende week maandag toch zal functioneren.  Na al wat we de laatste jaren gezien en gehoord hebben over de werking op het departement van Financiën kunnen we moeilijk aannemen dat de Franstalige liberaal en zijn kabinet hun job ter harte nemen. Eerder denken we het liberaal ministerieel kabinet  te moeten catalogeren bij hun partijcollega’s, die zacht uitgedrukt niet wakker liggen van het binnenleveren van een belastingsaangifte om niet te spreken van het moedwillig tegenwerken van een eerlijk belastingsstelsel.  Van enkele MR-mandadarissen is zelfs geweten dat ze gewoon negeren van hun belasting te betalen. Ducarme bracht het op die manier als nederlandsonkundige zelfs tot minister-president in de Brusselse gewestregering.  Richard Furnaux uit Dinant liep er voor over naar de MR en bij een ongeval werd onlangs nog vastgesteld dat hij gewoon nooit zijn belasting op zijn nummerplaat had betaald. 

Van een eerlijke inning van belastingen kan steeds minder sprake zijn, omdat de belastingsdiensten niet alleen stelselmatig worden onderbemand, maar door allerhande maatregelen en politieke inmenging worden tegengewerkt in hun goede werking.  Belastingsinspecties worden heel schaars en in bepaalde regio’s hebt ge evenveel kans om gecontroleerd te worden als ge kans hebt op de grote pot in de Lotto.  Daar waar het frauderen op zijn belastingsaangifte voordien een spel was, waarbij er nog een redelijke kans was dat ge tegen de lamp liep, wordt dit nu eerder aangemoedigd. Vorig jaar konden fraudeurs in het buitenland hun geld nog goedkoop witwassen met een fiscale amnestie. Ge moet al een heel plichtsbewust belastingbetaler zijn, om in de Paarse sfeer rond belastingsvermindering niet in te gaan op de stille wenk van de verontwaardigde belastingscontroleurs welke met alle mogelijke middelen worden belet om hun werk goed te doen.

 

In dezelfde sfeer moet zelfs Spa-fractieleider Van der Maelen vanuit de meerderheid toegeven dat fiscale fraude blauw-blauw wordt gelaten, terwijl de sociale lasten met 55 % van alle fiscale inkomsten een heel stuk boven het Europees gemiddelde liggen.  Zo is het eenvoudig om vast stellen en te controleren dat we met 12.400 aangegeven Belgische eigendommen wereldwijd heel ver van de realiteit zitten, als we weten dat er al 49.000 geregistreerde Belgische eigendommen zijn in Frankrijk alleen. Misschien zouden we daarbij kunnen stuiten op de vaststelling dat de eigendommen van Verhofstadt aan de Franse Noordzeekust of in Toscanië  niet eens zijn aangegeven.