De titel is geen vondst van Poli, maar komt uit onverdachte hoek van vice-premier Laurette Onckelinx.  Elders hoorden we al dat “Paars stil valt” of “Verhofstadt II valt in slaap”.  De concrete cijfers zijn er om dit te bevestigen. De voorbije tien jaar werden nooit minder wetsontwerpen door een regering in het parlement ingediend. Alleen al in vergelijking met het werkjaar 2003-2004 gaat het om een daling met bijna 50 %.  En ook het aantal wetsvoorstellen van de parlementairen is bedroevend laag. De 150 kamerleden slaagden er in om samen slechts 14 echte wetsvoorstellen goed te keuren.

De cijfers illustreren ook hoe groot de greep is van de regering. Het laatste jaar van de regering Dehaene was nog 22 procent van de wetten het gevolg van een parlementair initiatief. Vandaag gaat het nog om nauwelijks 11 procent. Het wijst ook op een verschraling van onze democratie met een meerderheid aan parlementairen, die met handen en voeten gebonden zijn aan de excellenties van de regering omdat ze overlopers-woordvoerders-volgelingen-poenpakkers-opvolgers zijn. Als ze alleen maar durven denken om hun democratische controlerende plicht uit te voeren worden ze gebroodroofd, hun partijkaart afgenomen, en samen met hun kiezers opzij geschoven. Grondwet, arresten van arbitragehof, scheiding der machten, enz. worden met voeten getreden als een vodje papier.

Waar Spa-fractieleider  Dirk Van der Maelen nog ootmoedig toegeeft met  “Cijfers liegen niet”, reageert zijn VLD-collega Rik Daems traditiegetrouw met “het is zever”…  Dacht u hier ook niet dat Poli het zou kenschetsen met een dooddoende commentaar als “de leugenaars cijferen niet”…?  En commentaar op de ontstellende reactie van Verhofstadt laat ik aan de lezer over : “We zijn goed bezig”.

We horen ook dat de dossiers rond DHL en BHV te veel energie hebben gevergd. Maar beide dossiers waren toch wel toonvoorbeelden van de besluiteloosheid en  de zwakte van de paarse federale regering Verhofstadt. Ze lieten beide dossiers maandenlang aanmodderen tot ze er geen oplossing meer konden of wilden voor vinden. We mogen ook niet vergeten dat de Paarsgroene federale regering Verhofstadt I zelf oorzaak was voor de problemen. Het probleem rond de lawaaihinder van de nationale luchthaven is gecreëerd met het concentreren van de nachtvluchten boven de Vlaamse Rand om Brussel te sparen.  Het arrest van het Arbitragehof slaat op de ongrondwettelijke kieskring BHV in de nieuwe kieswet Verhofstadt I, die voordelig is voor Paars en het VB.

Intussen wordt gans België in een diepe economische crisis gestort, verliest Vlaanderen zijn koppositie van enkele jaren geleden als meest welvarende regio,  wordt ook de bestaanszekerheid van luchthaven Zaventem bedreigt, blijven BHV en andere Franstalige dictaten op de agenda en is er geenszins beterschap met deze tot 2007 te betalen en te dulden regering in zicht.

Zowel met de uitbreiding van DHL als de splitsing van BHV zongen de Franstaligen in koor : “Wij vragen niets !”. Ook in het geval van de lawaaihinder en de verdere leefbaarheid voor onze nationale luchthaven in Zaventem blijven de Franstaligen hun Vlaamse ‘onderdanen ‘ jennen. Telkens kunnen ze rekenen op de paarse onderdanigheid  van de federale regering Verhofstadt.

Maar Vlaanderen kan dit niet langer dulden. Kon met DHL nog een internationale economische context worden ingeroepen, dan liep het debacle rond BHV en het weigeren van het arrest van het Arbitragehof toch wel de spuigaten uit. De Vlaamse Paarse excellenties weigerden toen zelfs hun onverwijlde belofte uit te voeren en hun eigen wetsvoorstel Daems voor de splitsing te stemmen in de kamer. We zien nu dat de Franstaligen ons blijven pesten als bloedzuigers, ook als dat de economie van gans ons land in gevaar brengt.

Er lijkt maar één middel meer om hen tot andere gedachten te brengen. Stop de miljardenstroom naar Wallonië, voer het gelijkheidsbeginsel in waarbij de stem van elke Belg evenveel waard is, zorg ervoor dat elke overtreding op de federale grondwet gesanctioneerd wordt (vb tweetaligheid Brussel). Dan kunnen onze Franstalige politici eens duidelijk maken of ze ook elke voorkeurbehandeling, onze solidariteit, extra politieke mandaten boven de 60/40 bevolkingsverhouding en extra openbare (politieke) jobs niet vragen.

De Europese regeringsleiders of de leden van de Europese Commissie moeten zich niet achter  de ‘non’ in Frankrijk of de sterke ‘neen’ in Nederland schuilen om een schuldige te vinden voor de impasse of ernstige crisis in Europa. Zij zijn veeleer de aanleiding, de schietschijf voor de negatieve stem voor het Europees grondwettelijk verdrag.  Chirac misbruikte het referendum als een gelegenheid om zijn schrijnend blazoen te laten heropleven, maar de Franse  bevolking strafte hem en het huidig gekonkelfoes in Europa af. Vergeten we niet dat ook al in het referendum over de invoering van de Euro er maar een nipte meerderheid was in Frankrijk. Chirac gaf nu de doorslag. In Nederland is het politieke bestel, na tien jaar Paars en de omwenteling met Pim Fortuyn, volledig de trappers kwijt. Ook hier dreigt Paars ons land naar een al of niet lange tijd van naweeën te leiden. Hier hebben we met de aanhang van het Vlaams Blok-Belang al een barometer.

 
Inzake Europese inzet en betrouwbaarheid zijn onze huidige regeringsleiders zeker niet de evenknie van hun voorgangers. De Europese geloofwaardigheid van Brandt-Kohl en Mitterand  of Tindemans-Martens-Dehaene bij ons steekt schril af tegen de geloofwaardigheid van de huidige leiders, waar het eigenbelang of het gebrek aan Europese visie afdruipt. Ook voor de Europese commissie is Barosso maar een schaduw vergeleken met Delors. Verhofstadt is maar op de Europese kar gesprongen als hij voor zichzelf een postje zag als leider van de Europese Commissie.  Die Europese Commissie werd door Paars gebruikt als handige en financieel interessante uitwijkpost voor opgebrande politici als de vorige PS-voorzitter X (1999) (zat klem met PS-schandalen) of Michel (2003).

Misschien zet de huidige Europese crisis en de daaruit te verwachten desastreuze gevolgen in de strijd om mee te kunnen blijven spelen in de wereldeconomie, elk op zijn niveau aan tot bezinning. Het is niet moeilijk om te begrijpen dat we allen baat hebben bij een Europese samenwerking, maar dan moet die dan ook volop gerespecteerd worden door de regeringsleiders van alle landen en niet enkel gebruikt als vuilnisbelt voor minder aangename maar nuttige eigen maatregelen. We hebben dringend nood aan geloofwaardige Europese leiders als Juncker. 

We zouden gaan denken dat de holebi’s oververtegenwoordigd zijn in de politiek, en dat is misschien ook zo, maar de bekommernis en onverwijlde tegemoetkoming aan al hun vermeende rechten doet toch ook denken aan een voorkeurbehandeling. Het homo-huwelijk met alle rechten – aanvankelijk zelfs nog niet alle plichten - is nog maar realiteit en de volgende stap staat al bovenaan de agenda.  Kan Paars bezwaarlijk pochen dat het bezig is met de problemen van de meerderheid van de bevolking, dan doen onze excellenties wel opvallende inspanningen om zich progressief te kunnen noemen.  Thema’s als economie, tewerkstelling en plichtsbewuste politieke daadkracht voor algemene welvaart zijn afgezaagd, terwijl er zoveel meer publiciteit kan gehaald worden door maatregelen te nemen voor minderheidsgroepen als holebi’s, door drugs te gedogen, belastingsinspecties onmogelijk te maken of  buitenlandse staatslui te beledigen.

Als het gaat over de uitvoering van een arrest van het Arbitragehof, dat duidelijk maakt dat de door Verhofstadt ingevoerde nieuwe kieswet ongrondwettelijk is als BHV niet wordt gesplitst, dan kan dat niet en zijn er ‘onverwijld’ wel andere katten te geselen. Het brengt ons rechtsbestel en onze democratische instellingen in gevaar, daar het huidig federaal parlement  in feite een gevolg is van bewust vervroegde maar toch ongrondwettelijke verkiezingen in 2003 en ook de Europese van 2004, de provinciale van 2006 en opnieuw de federale in 2007 blijven doorgaan met de ongrondwettelijke kieskring BHV. Die andere katten blijken nu de holebi-adoptie, een nieuwe federale steun voor Francorchamps, en nog dergelijke paars-geïnspireerde grillen.

Om bij het thema van de adoptie en het zorgouderschap te blijven, zijn ook hier dringender vraagstukken dan ingaan op de adoptie-vraag van enkele elitaire holebi-koppels. Daar wachten niet tientallen, maar tienduizenden gezinnen op en een veelvoud van kinderen. Zo hebben alle wedersamengestelde gezinnen en hun kinderen dringender behoefte aan een betere juridische regeling van de rechten en plichten van zorgouders en de kinderen. Dat gaat niet alleen over erfenissen, maar ook over bezoekrecht, over de opvolging van schoolresultaten en over andere dingen die erg belangrijk zijn in het dagelijkse leven van die kinderen en zorgouders. En de gezinnen met kinderen moeten intussen voor hun moeilijke combinatie met hun werk maar op voorzieningen wachten, want die enkele holebi-adopties zijn toch zo belangrijker.

Moet er net als met de Europese grondwet ook inzake holebi-voorzieningen geen pauze worden ingelast of moet alles vlug-vlug worden doorgeduwd. Het zegt genoeg dat de Gezinsbond daarbij met intrekking van hun betoelaging wordt bedreigd, omdat ze eerste even willen nadenken over het belang van het kind. Kunnen we ons in de situatie plaatsen van een geadopteerd kind van een homo-paar, waar we geen enkele natuurlijke band mee hebben…

Er zal nog veel werk zijn voor Somers en co om Verhofstadts Leugens en Dictaten op te volgen. Als alle VLD-ers buitenvliegen die bij de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen onder een andere naam opkomen, dan is de ravage niet meer te overzien. Alle kandidaten van ONS zijn dus VLD-ers en moeten in de pers vernemen dat ze buiten vliegen zonder dat ze maar kennis kregen van het probleem, om maar niet te spreken over enige mogelijkheid tot verdediging. VLD maakt dus de D in zijn partijnaam waar : Dictatuur. V van Verhofstadt staat al lang niet meer voor Vlaams, zelf niet voor een buitenstaander en de L van Leugens en bedrog horen we regelmatig. Waar is de tijd dat de Liberalen nog opkwamen als Pest Voor Vlaanderen. Nu toont elke letter in VLD een betreurenswaardig aspect van waar ze voor staan!

Verhofstadt heeft de Van Thillo-persgroep, dit keer De Morgen, bereid gevonden om ongenuanceerd een gordijn op te hangen rond de noodzakelijke besparing van 4 miljard Euro om zijn begroting in evenwicht te houden. Het kon natuurlijk niet dat een maand na het vorige begrotingsconclaaf, dat één week duurde, Paars zou aankondigen dat er toen maar wat oplapwerk werd verricht en niet echt rekening werd gehouden met de economische toestand. Intussen groeit het tekort tot vier miljard Euro en horen we dat ook de Belgische Euro- norm inzake schuldafbouw niet wordt gehaald.  

Verhofstadt haalt het Vivant-standpunt van multi-Euromiljonair Duchatelet van stal, dat een verschuiving wil van belasting op arbeid naar BTW-belasting op consumptie. Eerder werd dit plan al gekelderd als gewaagd,  onrenderend en onrealistisch, zeker als het niet kadert in een Europees geheel. Maar onze wispelturige leiders kunnen natuurlijk niet wachten en vooral het plan kan andere duistere objectieven verdoezelen. Het moet ook een alternatief bieden voor de negatieve perceptie van  Paars, dat maar wat aanmoddert en weigert zijn democratische conclusies te trekken uit zijn desastreus beleid van schandalen. In de peilingen heeft amper nog 35 % van de Vlamingen vertrouwen in de Paarse partijen. Verhofstadt’s partij kennen we alleen nog van Leugens en Dictaten.   

Het plan zelf wil een belasting op arbeid verminderen, maar tegelijk de gezinnen meer belasten op hun aankopen. De belastingen op arbeid(ers) bedragen inderdaad 55 % van de totale fiscale ontvangsten. Maar die dan afschuiven op de consumptie zorgt voor andere nog niet ingecalculeerde problemen, wat voor wispelturig Paars uiteraard geen probleem is omdat bij ons federaal Paars ministerclubje eigenbelang altijd op de eerste plaats stond. De BTW op consumptiegoederen is in ons land al beduidend hoger dan in de buurlanden. Ook economisch is het niet verantwoord omdat het consumentenvertrouwen nu al op een dieptepunt staat.

Bovendien moet de operatie ook 4 miljard nieuwe inkomsten opbrengen op de begroting tijdelijk weer op de sporen te zetten. Waarom niet sleutelen aan de inkomsten uit vermogens ?  Het belastingssysteem is sedert 2000 al veel minder een stelsel naar draagkracht en vermogen sedert de afschaffing van de hoogste belastingsschalen, fiscale amnestie en een afbouw van de belastingsinspectie op fiscale fraude. De belastingen op het vermogen (successierechten, registratierecthen en schenkingsrechten) samen met de roerende en onroerende voorheffing en de personenbelasting op kapitaalinkomsten gedroegen in 1997 maar 9,2 % en zijn ondertussen nog gedaald.

De verschuiving van lasten op arbeid naar BTW en accijnzen zal ook haar effect op de index niet missen.. Daardoor zullen de lonen weer gaan stijgen en wordt het een vestzak-broekzakoperatie. Of misschien gaat onze Numero Uno nog verder en schaft hij ook de automatische indexering af.  De prioriteit moet een algemene verlaging van de fiscale druk blijven en niet het verschuiven van de belastingen, dit keer niet naar lagere besturen, maar naar BTW en minder controleerbare ingrepen. Zouden Verhofstadt en co eens eindelijk kunnen een beleid voeren dat de economie en de welvaart echt dient in de plaats van te pas en onpas met nieuwe belastingsballonnen op de proppen te komen. Stop met al uw arrogantie of wispelturigheid en laat de kiezer de kans om te zeggen wat ze denkt van al die fabeltjes.

De federale regering Verhofstadt en minister Reynders in het bijzonder blijft aanmodderen met de jaarlijkse belastingsaangifte.  Ik begrijp dat alles wat met het correct innen van belastingen moeilijk ligt voor Paars, dat in verband met het thema alleen maar bezig wil zijn om de publieke opinie wijs te maken dat ze belastingverlaging wil doorvoeren.  Het stiefmoederlijk behandelen van de belastingsdiensten of zelfs een tegenwerken hoort daar blijkbaar bij.  Fraudeurs, witteboordcriminelen en dergelijke belastingontduikers kunnen zich geen betere partners indenken om hun praktijken ongestoord te kunnen uitvoeren.  Ze krijgen daar nog allerlei gunstmaatregelen zoals fiscale amnestie en onmogelijkheid van inspecties bovenop.

Wil Reynders nu met zijn starheid omtrent uitstel voor het indienen van de belastingsaangifte de schone schijn opzetten voor een desastreus beleid. De laatste jaren is de indieningsdatum steeds moeten uitgesteld worden wegens problemen bij zijn diensten en die zijn geenszins opgelost.  Tot begin deze maand was hij er nog altijd niet in geslaagd om zijn elektronisch aangiftesysteem TAX-on-web zonder problemen te laten werken. Alle waarnemers, met de Paarse goed-nieuws show als enige uitzondering, zijn het erover eens dat het dit jaar ingevoerde zogezegde vereenvoudigde belastingformulier allesbehalve klantvriendelijk is. Ook Test-Aankoop vindt het invullen van de papieren ingewikkeld en zowel vormelijk als inhoudelijk allesbehalve vereenvoudigd.

Er is volgens de consumentenorganisatie nood aan een snelle oplossing zodat de gewone consument de tijd zou krijgen om zijn aangifteformulier correct en accuraat in te vullen. De organisatie wijst erop dat de aangifteformulieren dit jaar vrij laat bij de mensen zijn toegekomen. Mensen die een boekhouder inschakelen krijgen bovendien drie maanden langer tijd voor hun belastingaangifte.

Ook met de afrekening loopt het fout. Dit jaar is het aantal fouten opvallend hoger dan voordien, melden belastingconsulenten. Zowel kleine als grote boekhoud- en accountantskantoren spreken van 'een rampscenario'. Mensen die een belastingconsulent in de arm nemen, hebben geluk. Anderen beseffen vaak niet eens dat ze een verkeerde afrekening ontvingen.

Jean-Luc Dehaene blijft een echte staatsman. Als alle politieke leiders ondanks het duidelijk neen-signaal maar blijven doordrammen over het ongelijk van de kiezers of zoals De Gucht de schuld ook steken op een gebrekkige campagne, trekt Dehaene daaruit al de democratische conclusie dat de Europese bonzen beter in eigen keuken kijken. “Europa heeft nood aan een beperkte, welomschreven reflectieperiode”, noemt hij dat. En ik meen dat ook de meerderheid van Frankrijk, Nederland en ons land achter die conclusie kan staan. Dehaene komt er inderdaad ook eerlijk voor uit dat ook België in een referendum NEEN zou stemmen op de vraag over de Europese grondwet.  

De grote kloof tussen de elite en de burger bij ons illustreert zich duidelijk in het gebrek aan populariteit van de huidige federale meerderheid (nog amper 35 % van de bevolking). Dat zou zeker zijn weerslag hebben gehad bij een referendum. Maar dat heeft inderdaad niet veel te maken met de vraag over het Europees grondwettelijk verdrag. Ook veel ‘neen-stemmers’ zijn akkoord dat onze toekomst ligt in een Europese samenwerking en dat het grondwettelijk verdrag daarbij een antwoord kan bieden voor een doorzichtige en veilige organisatie.

Dat ge met een ja-of-neen-referendum de waarde van de grondwet niet kunt beoordelen, was Dehaene en andere realisten al voordien duidelijk. Maar de arrogante elite-politici dachten dat ze de publieke opinie wel in handen hadden, veeleer dan hun gespeelde bekommernis naar transparantie of democratische inspraak.  Met concrete vragen als :,,Ben je akkoord dat Europa meer doet in de strijd tegen de grensoverschrijdende misdaad?'' of ,,Is er meer gezamenlijk buitenlands beleid nodig?'' of: ,,Moeten de economische hervormingen gezamenlijk aangepakt worden?'' kon de discussie misschien meer geconcentreerd worden rond het Europese project.  

Dat Jean-Luc Dehaene, de ondervoorzitter van de Conventie die de ontwerptekst van het verdrag opstelde, zegt dat er “minstens” moet worden nagedacht over de verdere uitbreiding van de Unie bewijst dat zijn voelhorens bij de basis nog altijd werken en hij daar rekening wil blijven mee houden. En voor wie het gebeuren langs de zijlijn volgt, moet toch ook hebben opgemerkt dat het ratificatie-proces van het grondwettelijk verdrag na het afblazen van het referendum in Groot-Brittanië en de aarzeling in andere Europese staten levenloos is geworden. Voor Dehaene is er minstens een moment van reflectie nodig. Men moet minstens de vraag durven stellen hoe het nu verder moet.

Dehaene : “De ratificatie moet gedurende een afgesproken periode, bijvoorbeeld een jaar, opgeschort worden om een open reflectie te organiseren. De uitkomst daarvan moet volledig open zijn. Maar het mag in geen geval een reflectie worden in het luchtledige. Ze moet duidelijk beperkt zijn in de tijd, met een vast tijdstip om conclusies te trekken. Alle partijen moeten daarbij betrokken worden, zowel de nationale parlementen en het Europees Parlement als de regeringen en de Commissie. We moeten een methode vinden om eruit te geraken. Ik zeg niet vooraf of er een nieuwe Conventie moet komen. Ik weet het niet. Laat ons erover nadenken.”