10 juni - Mus

Ik zal eerst maar even vertellen dat ik geen groene vingers heb. Maar toch ben ik meer dan een maand geleden flink in de weer geweest om te proberen in het gras voor ons huis nog eens enkele perken voor te bereiden, aan te leggen, te fatsoeneren en in te zaaien om deze zomer van de bloemenpracht te kunnen genieten. Het lijkt er ondertussen op dat al die arbeid helemaal tevergeefs was. Er zijn wel enkele wilde bloemen zoals er in elke wei of grasveld wel wat te zien zijn maar van al het gestrooide, ingeharkte en aangewalste zaad komt blijkbaar niks van terecht. Toch zag ik vandaag tussen de spleten van de stoep enkele afrikaantjes fier hun kopje opsteken op een plaats waar ik het niet verwachtte en waar ik ook helemaal niks gezaaid had. Het lijkt er wel op dat ze me staan uit te lachen...

Dit is Nicolas. Nicolas is de oudste van onze kleinzonen. Nicolas is een boer, en ik bedoel een boer in de echte originele betekenis van dat woord. Hij heeft koeien, schapen en nog wel wat andere dieren en hij is daar enthousiast, liefdevol, gedreven mee bezig. Maar, vorige week had hij een aanvaring met een van zijn koeien. Was het een meningsverschil, een misverstand, een ongeval... wie zal het zeggen? Feit is dat hij in het ziekenhuis belandde met een gebarsten, zeer beschadigde oogkas, een zware hersenschudding en een joekel van een blauw oog. Ondertussen is hij weer thuis maar morgen moet hij weer terug omdat ondertussen de zwelling en de vocht ophoping voldoende genezen is om die oogkas opnieuw te reconstrueren. Vandaag zijn we eens gaan kijken in Loenhout hoe het met hem gaat. Hij minimaliseert de situatie en vindt dat het allemaal overroepen is. Toch liet hij uitschijnen dat ie in het vervolg toch net iets meer allert moet zijn als er boze koeien een aanval plannen...

Het zou vandaag de hele dag droog blijven en dus waren er weer fietsplannen. Het vrouwke vond het beter om maar thuis te blijven na de natte en onderkoelde ervaring van gisteren. Bij het begin van het rondje dat ik gepland had wilde ik Kunstcentrum Masereel bezoeken in Kasterlee. Er werd een nieuw kunstpaviljoen getoond aan het publiek tijdens een open-deur-dag en dat vond ik best interessant. Natuurlijk zijn er dan ook allerhande activiteiten, tentoongestelde werken en blablabla... Ik was gekomen om wat foto's te scoren en niet om kunst te kopen he. Voor dit beeld had ik een trap gevonden die me naar een verlaten verdieping bracht en daar kon ik rustig mijn ding doen. Ik denk dat ik hier binnenkort nog wel eens terug kom als de weersomstandigheden meezitten en er minder volk is om met de drone de ganse site eens van uit de hoogte te fotograferen.

Gisteren had ik onverrichter zake het optreden van kleindochter Julie moeten skippen omdat het begon te stortregenen toen ik bijna ter plekke was. Vandaag waren er op het tweedaagse Roxyfest nog wel enkele groepen die me interesseerden en, eigenlijk tegen beter weten in, zijn we toch weer naar Herentals getogen... met de fiets deze keer. We konden genieten van het optreden van Powerage, een tribute band met AC/DC als lichtend voorbeeld. Tijdens onze fietstochten mag de Canon meestal niet mee, maar het Sonytje doet ook altijd wel zijn best. Ik heb veeeeel foto's geschoten en dit beeld van de dag is de keuze van het vrouwke. De gitarist, alter ego van Angus Young, leefde zich helemaal in in zijn rol en hij speelde ook nog eens echt geweldig goed. Morgen komen er op Facebook nog wel enkele andere beelden voorbij.
We zijn niet tot het einde gebleven, want er kwamen weer donkere wolken opzetten en je raadt het al... bijna thuis gingen de hemelsluizen weer open. Alweer zeiknat...

We hebben zowat de ganse dag van bui naar bui geleefd met tussendoor wat korte droge periodes. Geen fietsweer, zelfs geen wandelweer... Vanavond werd het volgens de buienradar wat beter en ik had enkele plekken in gedachten om weer eens wat avond- of liever nachtfotografie te doen. Ik ben rond half elf in de wagen gestapt en naar Herentals gereden want daar was op de markt weer een en ander te beleven. Toen ik daar aankwam... begon het te regenen. GDVD. Terug naar Lichtaart dan maar en de regen werd onderweg weer minder. De kapel van OLV in 't Zand stond ook op mijn lijstje en daar ben ik dan maar even aan de slag gegaan met lange sluitertijd. Ondertussen was het bijna elf uur. Hoewel die kapel niet echt goed verlicht is wilde ik er toch een toonbare foto uit puren en ik heb dan ook al mijn photoshop-skills moeten aanspreken om tot dit resultaat te komen. Het lijkt wel of het nog daglicht is... Ik weet wel dat de scherpte niet optimaal is en dat de bewerking ook haar sporen heeft nagelaten maar ik vind dit toch toonbaar, wetende dat het een zware bewerking is. Het is trouwens de enige foto die ik maakte vandaag.

Het was me het dagje wel. Zelfs deze eigenwijze, zelfverklaarde tegen beter wetende regendreiging-expert wist dat het vandaag geen fietsweer was en ik heb mijn tweewieler dan maar gerust gelaten vandaag. Ik ben wel aan de wandel gegaan, en het vrouwke had me nog een paraplu mee gegeven, die uiteindelijk ook enkele keren van pas kwam. Gelukkig waren er ook droge periodes. Met het kantelbaar schermpje van mijn Sonytje ben ik spiegelingen in de plassen aan het fotograferen gegaan van uit een laag standpunt. Uit het aanbod is dit de keuze voor vandaag. 
Toen het rond zes uur toch weer beter werd en de zon er zowaar schuchter door kwam moest ik nog eten en daarna was er de donderdagse vergadering van de fotoclub... De weergoden deden het er voor om me te pesten...

Nog iets meer dan 2 weken en dan scheuren de gitaren, dreunen de drums, trillen de bassen en krijsen de stemmen over het Kempense landschap... Graspop Metal Meeting komt er weer aan. We zijn vandaag al eens gaan kijken hoe ver ze staan met de opbouw en de voorbereiding. Je mag het terrein niet betreden maar van net buiten de poort kon ik zien dat de Metal Dome al bijna klaar is. We gaan er ieder jaar de sfeer opsnuiven en het is dus waarschijnlijk dat dit niet de laatste foto is die van dit event voorbij zal komen op deze pagina in de loop van de komende tijd. En voor de twijfelaars, de onwetenden en de haters: hardrock fans zijn de liefste mensen die er zijn, ondanks het ruige imago dat ze zich aanmeten. Ik heb op Graspop nog nooit hooliganisme, keetschopperij of algemene vechtpartijen gezien, nog nooit een weigering gekregen als ik vroeg of ik ze mocht fotograferen en nog nooit enige zweem van agressie mogen ervaren. Wordt vervolgd.

Toen onze kinderen klein waren kwamen we er al regelmatig, met de kleinkinderen trokken we er ook vaak naar toe en de kabouterberg (en het kabouterbos en de zandvlakte) zijn nog steeds een ideale plek voor kinderen om zich eens helemaal te kunnen uitleven in de natuur. Vanmiddag was er even een gaatje in de regendreiging en ik heb het er op gewaagd... een rondje fietsen, nooit te ver van huis voor "je weet maar nooit", maar ik ben helemaal droog gebleven. Dan kan het bijna niet anders dat je ook weer eens langs de kabouterberg komt, in vogelvlucht nauwelijks 3 km van onze voordeur. Op de zandvlakte was er enige verandering te zien. Er is recent een soort muur van gezaagde dennenstronken aangelegd en ik vraag me af wat daar de reden van is. Misschien werd de afkalving van de zandduinen te erg en de luchtwortels van de dennen te onstabiel. Wortels horen eigenlijk onder de grond te zitten. Spelende kinderen vinden dat natuurlijk geweldig maar misschien willen de natuurbeschermers er voor zorgen dat er weer wat zandophoping komt achter de constructie om de wortels weer wat meer grip te geven... zomaar een veronderstelling he...

Ik moest een beetje creatief zij om "Klaprozen" niet voor de derde keer als titel te kiezen binnen een periode van minder dan een maand. Graan is trouwens ook een verzamelnaam want in mijn onwetendheid zou ik niet kunnen zeggen of dit nu tarwe, haver, rogge of nog een ander gewas is. Ik vond het alleszins een stop waard om van uit een laag standpunt dit beeld te fotograferen. Eenvoud siert zegt het spreekwoord. Meer moet dat niet zijn om een plaatje in mijn jaaralbum te krijgen.

Gisteren had ik het terloops ook al over horecazaak Den Thys en toen ik er vandaag weer voorbij fietste stond er langs het kanaal een rij prachtige oldtimers, om U tegen te zeggen. Op de parking stonder er nog een aantal trouwens. Het waren er wel 25 of 30. Ik weet niet of het een oldtimer-treffen was of een gepland tussenpunt voor een drink- en eetstop tijdens een gezamenlijke rondrit maar deze kans om enkele leuke foto's te scoren kon ik niet laten voorbij gaan. Op deze pagina hou ik het zoals altijd bij één maar morgen zal ik nog wel enkele andere op Facebook zwieren.  

Da's nu al enkele dagen dat er regen voorspeld is maar het is in onze regio toch helemaal droog gebleven, tot we vanavond eindelijk een, niet eens zo zwaar, onweer over ons heen kregen...
Vanmiddag was het alleszins nog hoogzomer en ik ben weer gaan fietsen. In de buurt van de gekende horecazaak Den Thys vlak bij sas 9 is een terrein waar de marinekadetten, een soort jeugdbeweging, hun stek hebben. Er liggen enkele vaartuigen aangemeerd en ik geloof graag dat die best wel de nodige aantrekkingskracht hebben op het jonge volkje. Je weet maar nooit of er op die manier kandidaten worden geïnteresseerd in de scheepvaart en/of de marine. Ik zie er alleszins regelmatig veel jeugdige bezoekers en er wordt ook regelmatig gevaren. Vandaag was het water spiegelglad en de twee boten met spiegeling kon ik niet negeren.  

Gisteren was ik vroeg gaan fietsen voor we naar Lommel vertrokken, en het was heet. Vandaag was het zelfs nog heter en drukkend daarenboven, maar er zat verandering in het weer aan te komen. Vanavond heb ik het toch gewaagd nog maar eens hetzelfde rondje te doen. Op dezelfde plaats waar ik gisteren het landschap met het drogende hooi fotografeerde was de boer nu het hooi in balen aan het persen en snel aan het binnenhalen voor de voorspelde regen ging vallen. Ik kreeg de inval om eens te proberen een dubbelfoto te maken, een opname met zo'n 30 uren verschil van op dezelfde plek. De kadrering klopte niet 100% en ik heb de foto van vandaag in de nabewerking met Photoshop een pietsje moeten verschuiven in de bovenliggende laag maar na wat prutsen vond ik de bewerking zo wel geslaagd: links het drogende hooi in de zinderende hitte en mooi aansluitend, rechts de race tegen de tijd van de boer met zijn machines, samengevoegd in één landschapsfoto. Voor de titel van deze upload ging ik te rade bij een oude opname van Dinah Washington uit 1959: What a difference a day makes...    

Nadat de mama van het vrouwke overleden is in zorgtehuis Hoevezavel zijn wij daar blijven komen als vrijwilligers en vandaag waren we uitgenodigd door het gemeentebestuur van Lommel voor het jaarlijkse grote vrijwilligersfeest. Dat was trouwens niet alleen voor de mensen die zich inzetten voor het reilen en zeilen in Hoevezavel maar voor alle vrijwilligers van alle mogelijke activiteiten waar er vrijwilligers ingezet worden. Meer dan 1000 zijn er in Lommel en er waren er toch een 400-tal komen opdagen.
Het was een leuke verrassing toen we Peter nog eens zagen. Lang geleden was hij verantwoordelijk voor de animatie in Hoevezavel en ondertussen is hij werkzaam voor de stad en bij de organisatie van het feest was hij betrokken. Toen hij ons zag kwam hij meteen naar onze tafel voor een lange babbel. Een extra stoel was er niet meer maar hij zette zich gewoon op zijn hukken. Ik maakte altijd al veel foto's in Hoevezavel en toen ik hem vertelde dat ik van plan was om hem ook eens in beeld te nemen vond hij dat niet erg. Ik vroeg hem wel om gewoon verder te praten en zeker niet op de camera te letten. Na enkele shots kwamen er enkele spontane, ongekunstelde beelden voorbij. Dit is een van de betere. 

Tja, ik weet het wel, klaprozen kwamen al voorbij eerder deze maand en ik probeer in mijn fotografie zoveel mogelijk afwisseling te brengen. Ik wil niet in één vakje of specialiteit geduwd worden. En toch koos ik vandaag weer voor hetzelfde onderwerp. Je ziet ze overal in dit seizoen en ze zijn vaak met veel. Ik vind ze ook prachtig en in mijn zoektocht naar foto's met rood voor een mogelijke AV reeks voor ons komende fotosalon heb ik me weer laten verleiden om deze verzameling schoonheden weer eens te fotograferen. Met deze temperaturen zoeken we meer dan gewoonlijk wat verfrissing langs het Kempisch Kanaal en toen we onder de fiets-o-strade F105 reden kwam dit beeld zo maar voorbij. Even stoppen, klik en verder rijden... Weer eentje. Je weet maar nooit of ie bruikbaar is in mijn reeks... 

Ze hadden het voorspeld en er sneuvelden enkele warmterecords vandaag. Tropisch warm werd het en dat vonden we van het goede teveel eigenlijk. Toch zijn we gaan fietsen, maar om de hitte een beetje te ontlopen zijn we weer erg vroeg vertrokken. Een rondje kanaal, Herentals, Lentehei was al goed gevuld met fotomogelijkheden maar toen we tijdens de terugweg even stopten bij zoon Mike en gezinnetje, om te zien hoe het opschiet met de afwerking van het zwembad dat ze aan het aanleggen zijn, kon ik de leukste opname van de dag scoren. Het is nog niet helemaal afgewerkt maar er staat al water in en Gustje, één van de huiswoefen, heeft al snel ontdekt dat met deze temperaturen een lekkere plons voor afkoeling zorgt. Uiteraard heb ik meerdere shots kunnen maken maar deze vond ik de leukste. 

Met dit warme weer zijn we redelijk vroeg aan onze dagelijkse fietstocht begonnen. Toen we nog voor 3 uur bijna terug thuis waren kwamen we in Kasterlee centrum terecht op de lentebraderij. Daar had ik nie eens aan gedacht... maar het vrouwke vond het helemaal fantastisch en ze is dan ook driftig alle standjes gaan bezoeken. Ik heb ondertussen wat rondgekeken of er niks leuks te fotograferen viel. En ja hoor, ik ben nog steeds bezig met het plannen en het verzamelen van inhoud om een AV-reeks met als titel "Rood" in elkaar te knutselen. Deze kleine Fiat daar gezet door de Pit kon ik natuurlijk niet ongefotografeerd laten. Een korte verduidelijking is op zijn plaats natuurlijk. De Pit is het bistro gedeelte van het OC in Kasterlee en uit eigen ervaring kan ik getuigen dat je er erg goed kunt eten... 

Toen het vrouwke deze middag vroeg "Waar gaan we eens naar toe fietsen?" antwoordde ik zonder nadenken: " Zullen we eens naar Lommel fietsen? Ik wil de communiefoto's van Miel graag persoonlijk gaan afgeven bij de familie". Da's wel een afstand die ver boven het gemiddelde is die we tijdens onze dagelijkse fietstochten afleggen. Tja, als je ergens aan begint moet je het ook afmaken he. Net geen 75 km hebben we vandaag op de teller gezet en uiteindelijk viel het nogal mee met de conditie, zij het dat het oorspronkelijk aangename gevoel van de strijd tussen het zadel en mijn achterwerk na een tijd toch steeds meer en meer veranderde in een pijnlijke bedoening. 
Onderweg kwamen de mogelijke foto-onderwerpen weer à volonté voorbij. Deze brug zou in principe zo maar een van de vele opnames zijn maar toen ik het vers over de andere klieder-graffity pogingen geschilderde groen witte logo van Lommel SK zag vond ik dit beeld toch een plek in mijn dagelijkse blog waard. Gisteren hebben ze de promotie naar 1ste klasse afgedwongen en vandaag staat er al een aandenken van op de steun van de brug over het kanaal op den Heuvel.  

Dit is het weer waarvan je moet genieten he. We hebben een grote fietsronde afgehaspeld, niet prestatiegericht maar rustig en genietend van onze prachtige omgeving. Natuurlijk zijn fotomogelijkheden die voorbij komen vaak een gegronde reden om even halt te houden. Vaak is dat ook op plekken waar we al eerder leuke shots scoorden maar met dit weer en dit licht was er altijd wel de mogelijkheid om het nog net iets beter of net iets anders te doen.
De molen van't veld stond me weer eens uit te dagen en ik ben tot helemaal tegen de kunstmatige heuvel gelopen. Die heuvel noemen ze trouwens een belt, ik heb het opgezocht op het alleswetende net. Schuin naar boven fotograferend kon ik dit beeld te pakken krijgen, blauwe lucht, stukje belt en de molen die op me neerkijkt. Meer moet dat niet zijn. 

Vrijdag, wandeldag met de bewoners van zorgtehuis Hoevezavel... tenminste als het weer meezit, en dat was dit jaar nog niet zo vaak het geval. Vandaag evenwel togen we welgemutst naar Lommel want het zonnetje, de temperatuur, kortom alles was perfect om aan de wandel te gaan. De bewoners en ook wijzelf hebben er van genoten.
Als we dan weer naar huis rijden langs de Molse Kiezel komen we in het gehucht Stevensvennen voorbij De Rode Poort en dat is ondertussen het favoriete brocante-, snuisterijen- en cadeauwinkeltje van het vrouwke. Hoewel het niet echt in mijn interesse-sfeer zit moet ik toegeven dat zowel de dames die de zaak runnen als de smaakvolle inrichting en de spullen die er te koop staan best de moeite waard zijn. Aanbevolen dus. Ook deze keer zijn we er gestopt en het vrouwke heeft weer een en ander gescoord. Voor ik ook naar binnen ging heb ik eerst nog even wat buiten rondgelopen om enkele foto's te maken. Dit is er een van.