23 juni - Umicore

Ondanks het feit dat er erg warm, zeg maar heet, weer voorspeld was zijn we toch weer gaan fietsen en eerlijk gezegd, het viel nog wel best mee. Er was een briesje en zolang je in beweging was kon je daarvan genieten om wat afkoeling te vinden. Als we dan toch even stopten om wat vocht te tanken vonden we zowel bij de Lentehei als bij de Korte Hei schaduwrijke zitplaatsen.
De foto van de dag kon ik trouwens scoren toen we nog maar net vertrokken waren, zo'n 20 m van onze voordeur. Er kwamen enkele old-timers voorbij en in plaats van meteen tempo te maken heb ik voet aan de grond gezet en mijn Sonytje uit mijn zak gehaald. Dit is een van de beauties die voorbij kwamen.

De parasol die op het terras een eindje verder in de tuin staat wordt niet zo vaak gebruikt. Maar vanmorgen, na het pittige onweer van deze nacht, wilde het vrouwke er wel eens onder gaan liggen op een ligstoel, kwestie van even te genieten van het lekkere weer voor dat de loodzware hitte weer zou toeslaan. Ik heb dat ding dan maar eens open gedraaid. Niet ver van de rand zat een eigenaardig object, zo'n 3 cm lang. Ik kon eerst niet goed zien wat het was en pas nadat ik binnen mijn bril was gaan halen meende ik dat het een soort mini raatje was, iets dat lijkt op de constructies die bijen maken maar dan veel kleiner. De openingetjes waren niet groter dan 2 of 3 mm. Ik ben dan opnieuw naar binnen gelopen om de macro lens op mijn Canon te zetten en er enkele foto's van te maken van op statief. Als er bij mijn volgers iemand is die me kan vertellen wat dit is, welk insect hier aan het werk is geweest, hoor ik het graag. 

We zijn nog maar eens naar Dessel gefietst om wat foto's te scoren van Graspop. De metal-fans laten zich graag fotograferen en de merchandising zone is ook de moeite waard. We hebben er een hele tijd rond gelopen en ik heb weer menige opvallende figuren voor de lens gekregen. Op mijn facebookpagina zal ik er morgen wel weer enkele tonen maar om weer wat variatie te brengen koos ik vandaag voor deze erg kleurrijke opname. In een van de vele verkooptenten heb ik het plafond in beeld genomen. Zo kan ik in mijn volgende jaarboek nog eens wat aandacht besteden aan een van mijn andere dada's nl. symetrie!!!  

Het was warm vandaag, tropisch heet. Toch zijn we gaan fietsen. Langs het kanaal vind je altijd wel een beetje afkoeling en wij waren niet de enigen die er zo over dachten. Bij de bailey brug in Geel Larum is er met dit weer meestal wat jong volk. Ze zoeken er verfrissing en vaak duiken ze er ook van de brug. Of dat allemaal mag laat ik in het midden, met de bemerking dat wij ook jong geweest zijn en ik ben de laatste om daar moeilijk over te doen. Toen ik deze gasten zag die aanstalten maakten om een frisse duik te doen ben ik even gestopt, heb mijn Sonytje boven gehaald en eerst aan het gezelschap verteld dat ik alleen maar uit was op wat leuke foto's. Toen ik ze daarenboven beloofde dat ik ze zou doorsturen vonden ze het al helemaal niet erg. De opnames hadden weliswaar allemaal last van fel tegenlicht maar ik heb er toch enkele leuke beelden uit kunnen selecteren. Hier lijken de kandidaat springers onbewust een harje te vormen.
Volgende keer neem ik toch de Canon mee als ik nog eens die kant op fiets met dit soort weer...

We zijn vandaag nog eens naar Dessel gefietst om de sfeer op te snuiven van de eerste dag Graspop. Tickets hebben we niet maar zoals ieder jaar gewoon een beetje rondhangen en wat fotograferen is ook deze keer de bedoeling. In de buurt van het festivalterrein zijn er mogelijkheden zat. Voorbij de inkom geraak je niet zonder ticket natuurlijk maar het hele commerciele gedoe is interessant genoeg om er veel leuke foto's te scoren. De metalfans laten zich trouwens allemaal graag fotograferen. Al de bedrijven in de buurt hebben ook zonder uitzondering hun best gedaan om een graantje van de commercie mee te pikken en er zijn overal de meest diverse eet-, drank- en ontspanningsgelegenheden. Op deze locatie voerde oranje de boventoon. Een van de volgende dagen zul je er ons nog wel eens vinden.

Toen ik ongeveer anderhalve week geleden het kunstcentrum Masereel bezocht tijdens de open deur dag bij de opening van het nieuwe verblijf-gebouw had ik al een foto er van op deze pagina gepost met de opmerking dat ik wel eens een drone foto wilde maken van het complex. Beelden van uit de hoogte zijn altijd net iets anders he. Vandaag had ik de drone ook een plaatsje gegund in de fietstas en toen ik de locatie weer passeerde ben ik gestopt en mocht ie even de hoogte in. Hij bracht enkele leuke shots mee en dit is er één van.

Man, man, man... ik, die altijd zoek naar afwisseling in mijn fotografie en de dagelijkse uploads, heb het dus twee dagen na elkaar gepresteerd zelf als onderwerp te fungeren en daarenboven niet de maker van de foto te zijn. De context is wel twee keer totaal anders.
Als fervente fietser was ik na bijna vijf jaar redelijk uitgekeken op mijn Veloci. Het was in die tijd een goedkoop en best degelijk ding maar na veeeel kilometers (meer dan een halve aardomtrek) kwamen er toch regelmatig gebreken de kop op steken en het meest kwalijke daarbij was dat als je een afspraak wilde maken voor een onderhoud aan huis, zoals dat in de reclame beloofd is, je steeds langer moest wachten. Deze keer zou het meer dan een maand duren voor ik de fiets weer kon gebruiken... Ik heb de knoop dan maar doorgehakt en bij Walter, een lokale fietshandelaar een nieuwe e-bike gekocht in de wetenschap dat ik daar altijd meteen terecht kan als er iets scheelt.
Gisteren gekocht, vandaag afgehaald en meteen een fikse ronde gepland om 'm eens goed in te rijden. Onderweg kreeg ik een telefoontje van maatje Alex om misschien eens iets af te spreken om samen iets te consumeren. Bar Goose, een zomerbar langs het Kempisch kanaal leek me een leuke plek en na enkele Duvels wilde mijn collega fotograaf het Sonytje even hanteren om mij met mijn nieuwe aanwinst te vereeuwigen.

Dat ik deze foto niet zelf gemaakt heb mag nog al duidelijk wezen. Het vrouwke heeft mijn camera eens ter hand genomen om me te verrassen terwijl ik naar de wedstrijd van onze rode duivels aan het kijken was... geef toe: helemaal in stijl he. Dat ik een voetballiefhebber ben is geweten maar fanatiek hoef je me niet te noemen. Ik sta achter den Antwerp, ik sta achter onze nationale ploeg maar als het niet goed is kan ik dat ook toegeven. Vandaag blijf ik achter met gemengde gevoelens, en eerlijk, ik denk dat 1-1 tegen Egypte een correcte uitslag is. Eeuwige optimist zijnde weet ik het wel zeker: volgende wedstrijd beter !!! 

Als fietser zoek ik eigenlijk altijd rustige, verkeersarme wegen. De Rooblokken is er zo eentje en ik kom daar dan ook regelmatig voorbij. Die weg loopt een heel eind parallel langs de spoorweg Turnhout - Tielen - Herentals en toen ik er vandaag  in de verte de bel van de overweg bij Cawinkel hoorde in de verte, wist ik dat er een trein ging voorbij komen. Ik ben natuurlijk even gestopt en ik had nog voldoende tijd om even een goed standpunt te kiezen en een leuke compositie te bedenken met gebruik van wat diagonalen om een interessant beeld te scoren.

Het beeld dat ik vandaag koos voor deze pagina heeft wel iets gemeen met dat van gisteren. Het doet me denken aan vroeger, toen er nog geen internet, 100 verschillende TV zenders, multimedia en massa-events waren. Mensen kwamen samen om wat bij te praten en gezellig, ontspannen het weekend door te komen. Als ik ga fietsen en van uit de Kloosterstraat de Stenenstraat in draai, zitten daar om de hoek vaak een aantal buurtbewoners en kennissen wat bij te kletsen, in hedendaags taalgebruik: socialisen. Soms stop ik er ook om wat mee te praten en vriend Jurgen is niet te beroerd om even naar binnen te lopen om voor mij ook een jupke te halen. Vandaag vond ik dat niet nodig, ik had nog andere plannen, maar even een foto maken van het gezelschap vond ik wel gepast. 

Het Vennepad, ergens tussen Poederlee en Lichtaart, een zandweg, maar best fietsbaar. Ook in mijn dagelijkse fietsroutes probeer ik zoveel mogelijk afwisseling te brengen en vandaag kreeg ik er geen spijt van, integendeel. De goede oude tijd kwam zomaar nog eens terug, nostalgie in de hoogste graad. Ik zag in de verte een paard met een soort huifkar aankomen en natuurlijk wilde mijn Sonytje hoogdringend uit mijn jaszak sluipen. Zo'n onderwerp laat je niet voorbij gaan toch? Fiets aan de kant en in een wip was ik klaar voor enkele shots. Ik heb de voerman en zijn passagiers toegeroepen dat ze gefotografeerd gingen worden en ze vonden het best oke. Ze poseerden zelfs, keken in de camera en ik heb de indruk dat het paard dat ook deed. Om in de sfeer te blijven heb ik 'm in sepia omgezet.

Eigenlijk heet dit complex tegenwoordig hotel Corsendonk Hoge Heide maar wij praten nog altijd over De Residentie, de oude naam. Vandaag kwam ik er weer eens langs gefietst en in mijn drang naar afwisseling in mijn fotografie vond ik dat dit ook een plek waard was in mijn volgende jaaralbum. Voor mensen die geïnteresseerd zijn in showbizz-weetjes kan ik meegeven dat in het begin van de zeventiger jaren Rudi Carrell hier een tijd woonde in een appartement omdat hij toen optrad in het nabij gelegen Bobbejaanland.   

Er was een tijdje geleden weer een nationale vogeltelling en daaruit bleek dat het mussenbestand fel achteruit gaat. Bij huize Pol en Josee is dat alleszins niet het geval. Er zijn er meer dan ooit. In en op de haag langs ons huis zitten er tientallen, ik denk dat ze daar ook nestjes gebouwd hebben en dat de jonkies nu allemaal de omgeving aan het verkennen zijn. Ik heb vandaag een tijdje op wacht gestaan met de Canon en de 70-300 plus extender er op. Ik heb enkele leuke shots kunnen scoren en zoals zo vaak, als ik zelf niet kan kiezen helpt het vrouwke wel om haar voorkeur aan te duiden.

Ik zal eerst maar even vertellen dat ik geen groene vingers heb. Maar toch ben ik meer dan een maand geleden flink in de weer geweest om te proberen in het gras voor ons huis nog eens enkele perken voor te bereiden, aan te leggen, te fatsoeneren en in te zaaien om deze zomer van de bloemenpracht te kunnen genieten. Het lijkt er ondertussen op dat al die arbeid helemaal tevergeefs was. Er zijn wel enkele wilde bloemen zoals er in elke wei of grasveld wel wat te zien zijn maar van al het gestrooide, ingeharkte en aangewalste zaad komt blijkbaar niks van terecht. Toch zag ik vandaag tussen de spleten van de stoep enkele afrikaantjes fier hun kopje opsteken op een plaats waar ik het niet verwachtte en waar ik ook helemaal niks gezaaid had. Het lijkt er wel op dat ze me staan uit te lachen...

Dit is Nicolas. Nicolas is de oudste van onze kleinzonen. Nicolas is een boer, en ik bedoel een boer in de echte originele betekenis van dat woord. Hij heeft koeien, schapen en nog wel wat andere dieren en hij is daar enthousiast, liefdevol, gedreven mee bezig. Maar, vorige week had hij een aanvaring met een van zijn koeien. Was het een meningsverschil, een misverstand, een ongeval... wie zal het zeggen? Feit is dat hij in het ziekenhuis belandde met een gebarsten, zeer beschadigde oogkas, een zware hersenschudding en een joekel van een blauw oog. Ondertussen is hij weer thuis maar morgen moet hij weer terug omdat ondertussen de zwelling en de vocht ophoping voldoende genezen is om die oogkas opnieuw te reconstrueren. Vandaag zijn we eens gaan kijken in Loenhout hoe het met hem gaat. Hij minimaliseert de situatie en vindt dat het allemaal overroepen is. Toch liet hij uitschijnen dat ie in het vervolg toch net iets meer allert moet zijn als er boze koeien een aanval plannen...

Het zou vandaag de hele dag droog blijven en dus waren er weer fietsplannen. Het vrouwke vond het beter om maar thuis te blijven na de natte en onderkoelde ervaring van gisteren. Bij het begin van het rondje dat ik gepland had wilde ik Kunstcentrum Masereel bezoeken in Kasterlee. Er werd een nieuw kunstpaviljoen getoond aan het publiek tijdens een open-deur-dag en dat vond ik best interessant. Natuurlijk zijn er dan ook allerhande activiteiten, tentoongestelde werken en blablabla... Ik was gekomen om wat foto's te scoren en niet om kunst te kopen he. Voor dit beeld had ik een trap gevonden die me naar een verlaten verdieping bracht en daar kon ik rustig mijn ding doen. Ik denk dat ik hier binnenkort nog wel eens terug kom als de weersomstandigheden meezitten en er minder volk is om met de drone de ganse site eens van uit de hoogte te fotograferen.

Gisteren had ik onverrichter zake het optreden van kleindochter Julie moeten skippen omdat het begon te stortregenen toen ik bijna ter plekke was. Vandaag waren er op het tweedaagse Roxyfest nog wel enkele groepen die me interesseerden en, eigenlijk tegen beter weten in, zijn we toch weer naar Herentals getogen... met de fiets deze keer. We konden genieten van het optreden van Powerage, een tribute band met AC/DC als lichtend voorbeeld. Tijdens onze fietstochten mag de Canon meestal niet mee, maar het Sonytje doet ook altijd wel zijn best. Ik heb veeeeel foto's geschoten en dit beeld van de dag is de keuze van het vrouwke. De gitarist, alter ego van Angus Young, leefde zich helemaal in in zijn rol en hij speelde ook nog eens echt geweldig goed. Morgen komen er op Facebook nog wel enkele andere beelden voorbij.
We zijn niet tot het einde gebleven, want er kwamen weer donkere wolken opzetten en je raadt het al... bijna thuis gingen de hemelsluizen weer open. Alweer zeiknat...

We hebben zowat de ganse dag van bui naar bui geleefd met tussendoor wat korte droge periodes. Geen fietsweer, zelfs geen wandelweer... Vanavond werd het volgens de buienradar wat beter en ik had enkele plekken in gedachten om weer eens wat avond- of liever nachtfotografie te doen. Ik ben rond half elf in de wagen gestapt en naar Herentals gereden want daar was op de markt weer een en ander te beleven. Toen ik daar aankwam... begon het te regenen. GDVD. Terug naar Lichtaart dan maar en de regen werd onderweg weer minder. De kapel van OLV in 't Zand stond ook op mijn lijstje en daar ben ik dan maar even aan de slag gegaan met lange sluitertijd. Ondertussen was het bijna elf uur. Hoewel die kapel niet echt goed verlicht is wilde ik er toch een toonbare foto uit puren en ik heb dan ook al mijn photoshop-skills moeten aanspreken om tot dit resultaat te komen. Het lijkt wel of het nog daglicht is... Ik weet wel dat de scherpte niet optimaal is en dat de bewerking ook haar sporen heeft nagelaten maar ik vind dit toch toonbaar, wetende dat het een zware bewerking is. Het is trouwens de enige foto die ik maakte vandaag.

Het was me het dagje wel. Zelfs deze eigenwijze, zelfverklaarde tegen beter wetende regendreiging-expert wist dat het vandaag geen fietsweer was en ik heb mijn tweewieler dan maar gerust gelaten vandaag. Ik ben wel aan de wandel gegaan, en het vrouwke had me nog een paraplu mee gegeven, die uiteindelijk ook enkele keren van pas kwam. Gelukkig waren er ook droge periodes. Met het kantelbaar schermpje van mijn Sonytje ben ik spiegelingen in de plassen aan het fotograferen gegaan van uit een laag standpunt. Uit het aanbod is dit de keuze voor vandaag. 
Toen het rond zes uur toch weer beter werd en de zon er zowaar schuchter door kwam moest ik nog eten en daarna was er de donderdagse vergadering van de fotoclub... De weergoden deden het er voor om me te pesten...