25 oktober - Pompoenregatta

An J., een goede vriendin, werkte 25 jaar lang in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen en de laatste jaren zelfs als directeur. Nu een spikspinternieuwe gevangenis wordt geopend aan de Olieweg verhuist zij daar naartoe met dezelfde functie. Wij waren uitgenodigd om eens rond te kijken in de accomodaties en daar gingen we graag op in vandaag, enkele dagen voor de eerste gasten hier worden ondergebracht. De afspraak was dat er geen foto's zouden worden gemaakt, zelfs de GSM mocht niet mee. Jammer, maar afspraak is afspraak. Het ontvangstgebouw, buiten de gevangenismuren viel gelukkig niet onder die regel en dat heb ik dan maar in beeld genomen om de dag te documenteren. Het beeld voor de ingang is een kunstzinnige (?) interpretatie van een Smurf voor wie het niet meteen zag.   

Da's al de derde dag op rij dat ik gewoon thuis gebleven ben. Vandaag was de voorspelde storm de grote spelbreker.  Maar vanavond toen de regen en de wind grotendeels waren gaan liggen kon ik de kriebels niet meer bedwingen en ben ik er toch even op uit getrokken (met de wagen) om mijn fotohonger te bevredigen. Het was opvallend rustig op de wegen en veel was er niet te beleven, het duurde dan ook een tijdje voor ik een leuk onderwerp had gevonden. Het shoppingcenter in Olen biedt vaak wel wat mogelijkheden en toen ik langs de parkeergarage onder de Decathlon reed, en zag dat die helemaal leeg was, ben ik met camera en statief aan de slag gegaan. Ik heb net een AV-reeks ineengeknutseld met als thema "rood" en die ga ik tonen op ons komende fotosalon maar dit beeld is net te laat om er in te figureren. 

Het is een beetje hetzelfde verhaal als gisteren: geen tijd, geen geschikt weer om te fietsen of te wandelen, geen goesting en eerlijk gezegd ook geen puf. Op zoek naar een geschikte foto van de dag ben ik vanavond dan maar eens door ons huis gedwaald. We hebben een living in drie levels: gelijkvloers, een zitkuil en daarboven een terras, da's de TV hoek. Boven de hoogte van het plafond van de aanpalende kamer hebben we een nis uitgespaard uit de muur en daar hadden  we ooit de stereo-installatie geïnstalleerd, die hebben we ondertussen verplaatst naar de zitkuil en de vrijgekomen ruimte heeft het vrouwke gebruikt om er een kunstbloemen etalage van te maken. Plastic bloemen zijn tegenwoordig nauwelijks te onderscheiden van echte en ik kan de keuze van het vrouwke wel apprecieren. Ik heb er vandaag mijn onderwerp van de dag van gemaakt. Fototoestel op statief natuurlijk en gewoon gebruik gemaakt van het sfeerlicht op het terras. 

Sta me toe eerst te vertellen dat dit geen foto van vandaag is. Ik ben de deur niet uit geweest, de ganse dag bezig geweest met de montage van de AV reeksen voor ons komende fotosalon. Ik val dus noodgedwongen weer eens uitzonderlijk terug op een foto van eerder deze week.
Ik had 'm zien zitten en hij had mij ook gezien da's duidelijk. Toen ik stopte en ik mijn Sonytje boven haalde aarzelde hij even maar hij verkoos toch om weg te vliegen in plaats van mooi te bijven zitten en te poseren. Met 1/320 sec. is ie niet gestoken scherp maar al bij al vind ik dat het Sonytje met ISO 1250 toch weer goed gepresteerd heeft.

Het zou in de loop van de namiddag gaan regenen en ik heb mijn dagplanning dan maar omgegooid. Ik ben voor één keer eens vroeg vertrokken om wat fietskilometers te scoren. Ik wilde gaan zien of de herfstpracht al voldoende aanwezig was in het Prinsenpark in Retie, maar dat viel een beetje tegen eigenlijk, ik denk dat ik binnen een week of nog iets later nog eens terug moet. Natuurlijk heb ik op enkele andere plekken toch wat herfst gerelateerde beelden kunnen te pakken krijgen. Als je van het Prinsenpark richting Kempisch Kanaal fietst kruis je een mooi kasseiweggetje, "de Aardse Weg" dacht ik altijd al, maar na controle op de kaart heet het daar "Heide". Richting Ten Aard kijkend tussen de prachtige bomen zag ik dat de herfst hier toch al wel zijn sporen had rond gestrooid in het gebladerte. De enkele geparkeerde wagens in de verte behoren zonder twijfel aan amateurfotografen die in de vogelkijkhut bij de Kattenstaartvijver met hun teletoeter op de loer liggen. Ik heb er ook al enkele keren gezeten maar vandaag kon ik daar niks gaan uitrichten met mijn Sonytje. Ik heb me dan maar beperkt tot dit soort beelden. 

Ik heb nog eens geprofiteerd van het best fietswaardige weer om er op uit te trekken. Ik ben via via via tot in Grobbendonk gefietst, heen en terug zo'n 45 km. Het gaat steeds beter met mijn achterwerk. Ik ben zowel bij de heen- als de terugrit dwars door Herentals gereden en uiteraard ben ik altijd op zoek naar fotomogelijkheden. Op de markt, toen ik het standbeeld van de boerenkrijg in de gaten kreeg herinnerde ik me dat ik niet zo lang geleden gelezen had dat er weer een of andere minkukel of noem het maar een vandaal door een ludiek bedoelde beklimming er voor gezorgd had dat het standbeeld nu een hand mist. Sedert 1898 staat het er, 100 jaar na de boerenkrijg, en nu, anno 2026 is er een kl**tzak die het geschandaliseerd heeft. Respect is ver te zoeken tegenwoordig he. Ik heb het mismeesterde handloze beeld een plaats in mijn jaaralbum gegeven.  

Als je over St. Jozef Olen praat kom je automatisch bij Umicore terecht. Ook als je er met de fiets passeert kun je er niet naast kijken. Je rijdt er voorbij, ziet de bedrijvigheid, de diverse gebouwen, ingangen, gevels en glasramen langs de weg richting Herentals. Als je uit nieuwsgierigheid eens een zijweg neemt die je naar de zijkant van het complex leidt kom je bij een betonplaten afsluiting en daar zijn in de loop van de voorbije jaren meerdere al dan niet getalenteerde graffiti-kunstenaars aan het werk geweest. De kwaliteit van de werken varieert tussen kliederwerk en kunst en om een overzicht te tonen zou ik meerdere foto's moeten plaatsen. Maar ik hou me bij mijn regel slechts één per dag. Daarom heb ik, om alsnog een idee te geven van de varieteit, vandaag gekozen voor een beeld in beeld. 

Zoals zo vaak wisten ze het niet zeker bij de nationale weerdiensten. Het zou kunnen regenen en ook weer niet, op de buienradar verschoven de dreigingen ook ieder kwartier en uiteindelijk zijn we toch maar vertrokken voor een kort fietstochtje. Enkele keren dacht ik dat ik wat druppels voelde maar dat was vals alarm, toen het er toch op leek dat er een bui zat aan te komen wilde het vrouwke meteen haar regenponcho aantrekken. Ik vertrouwde er op dat het zou overwaaien, ik heb namelijk een hekel aan zulke plastic verpakking waarin je lijf klammig wordt en plakkerig. En inderdaad, 63 druppels verder klaarde het weer op en moest het vrouwke weer van de fiets om zich te ontdoen van haar nutteloze bescherming. Van dat gevecht heb ik een foto gemaakt.

Het is niet de eerste keer dat er een beeld van Bobbejaanland voorbij komt op deze plek. Tja, in onze gemeente is het pretpark ook wel wereldwijd het meest gekende onderdeel... Wij zijn in 1973 in Lichtaart terecht gekomen, als Limburgers die in Antwerpen woonden, doordat we een jaar in Bobbejaanland hebben opgetreden. Ondertussen zijn er andere, niet met de familie gerelateerde uitbaters, maar de naam is gebleven. We zijn hier blijven hangen en we hebben er geen spijt van.
Het hoogseizoen is voorbij uiteraard en de bedrijvigheid in het park is even on-hold gezet, maar toch zijn er al tekenen dat er voor speciale datums weer een en ander in de pipeline zit. Halloween komt er aan en dan gaat Bobbejaanland weer open met een thema outlook. De herfstkleuren zijn alom behoorlijk present en de pompoenen zijn ook al aanwezig.

De site heeft een nieuw kleedje en de manier om er mee om te gaan is behoorlijk anders. Ik hoop dat dit uiteindelijk de regelmatig opduikende problemen oplost en dat ik de nieuwe aanpak ook helemaal onder de knie krijg.

Ik moest vandaag naar Kinrooi en via de meest logische weg kom je dan door Peer, da's mijn geboortedorp.  Ik kom er niet meer zo vaak, eigenlijk alleen nog rond Allerheiligen om de graven van mijn dierbaren te bezoeken en te fatsoeneren en occasioneel als ik er omheen rij om een en ander te gaan ophalen bij Arto voor de fotoclub.  Tijdens de heenrit heb ik de rondweg gevolgd omdat ik op tijd wilde zijn maar tijdens de terugtocht vond ik het toch best leuk om er even wat rond te wandelen en eventueel wat jeugdherinneringen op te halen. Toen ik nog een jong manneke was, was dit prachtige inmiddels gerestaureerde  gebouw het stadhuis. Jawel, Peer is een stad.  Dat dit prachtige oude gebouw niet meer het stadhuis is moge duidelijk wezen,  het huidige stadhuis is groter, moderner en elders gelegen,  maar hier is de toeristische dienst nog gevestigd en zoals je ziet kun je er ook iets consumeren.  Ik zal het altijd "het Stadhuis" blijven noemen.  Belangrijk, qua jeugdherinnering is aan de rechterkant de Boskar te zien, vroeger heette dat "de Starfighter" en daar ontmoetten we de nieuwe Amerikaanse militairen die in Kleine Brogel gestationeerd waren.  Zo leerde ik daar Jack Caranci kennen die jarenlang bassist was in ons bandje.  Hij bleef zelfs in Belgie toen hij afzwaaide.  Tja, als je ouder wordt, zijn jeugdherinneringen je steeds meer dierbaar. 

Ook vandaag was het weer ons erg goedgezind. Het wordt wel een ietsiebietsie frisser maar met goede kleding heb je daar weinig last van. Fietsen maar. Onderweg merkten we toch dat de herfst langzaamaan zijn tentakels uitspreidt over het landschap. Er komen kleuren te voorschijn die veel meer moois voorspellen gedurende de komende weken. Als je wat hoger staat, op de brug over het kanaal in St Jozef Olen bijvoorbeeld, en je kunt wat verder kijken dan zie je al een voorbode van wat er ons te wachten staat.

Tja, ik hoor en lees dat elders in den lande het weer redelijk miezerig was maar hier kwam de zon er door rond half twee en we zijn toch gaan fietsen... we zijn trouwens helemaal droog terug thuis gekomen rond vier uur. Eén groot minpunt tijdens de tocht: ik merkte al snel, bij de eerste fotomogelijkheid, dat het geheugenkaartje van mijn Sonytje niet in het toestel zat. Niet erg denk je dan want ik heb altijd een reserve in mijn portefeuille zitten... Portefeuille vergeten GDVD!!! Bij onze tussenstop heeft het vrouwke ons gered want die had wél wat centen bij.
Ik val dus noodgedwongen terug op een foto van gisteren en gelukkig was de oogst toen erg groot. Deze weg heet Corsendonk en je raadt het al, een eindje verder is de bekende priorij, het gelijknamige bier laat misschien ook wel ergens een belletje rinkelen. Of de weg naar de priorij genoemd is of omgekeerd laat ik in het midden. Ik vond de inkijk doorheen de met bomen omrande rustige laan best een leuk beeld opleveren.

Heerlijk zonnig fietsweer, een beetje frisjes maar toch konden we er niet aan weerstaan. We zijn er dus weer op uit getrokken. Bij deze al net iets minder warme temperatuur kozen we voor een rondje met zoveel mogelijk zon en zo min mogelijk schaduw, we kennen onze regio redelijk goed en het lukte wel. Bij de watermolen in Retie zag ik dit koppel zitten aan de waterkant. Ik vond het een onderwerp dat je als fotograaf niet wilt missen. Uiteraard loop je tegen privacy regels aan maar de dame had al eens gekeken en ik had haar ook al zeer herkenbaar in beeld genomen, jammer niet geschikt voor deze pagina. Maar toen ze weer verder gingen met hun  conversatie vond ik dat dit beeld wel kon. De sfeer is min of meer hetzelfde.

Zoals ik al eerder vertelde: oktober is pompoenentijd in onze gemeente, allerlei pompoengerelateerde activiteiten komen aan bod deze maand. Het pompoenschieten was vandaag aan de beurt. Met allerlei vaak vernuftig geconstueerde tuigen worden pompoenen van zo'n 4 kg zo ver mogelijk afgevuurd. Dit jaar haalde de winnaar een afstand van 595 m. Je leest het goed: vijfhonderdvijfennegentig meter! Deze grote roterende catapult is er ieder jaar bij en hoewel dit niet de winnaar werd kon ik van de prestaties van dat team de beste foto's scoren omdat ie het verst weg was. Het is trouwens niet makkelijk om zo'n snel voorbij zoevende pompoen te pakken te krijgen op de foto. Hoe dichter hoe moeilijker he. De zone waar de pompoenen worden afgevuurd wordt door een hekwerk voor het publiek afgeschermd en het was niet makkelijk om er met de tele doorheen te fotograferen. Deze afgeschoten pompoen is helemaal boven in beeld zichtbaar, maar of dit op een smartphone voldoende duidelijk is weet ik niet zeker, beter kijken op een PC. In mijn komende jaarboek zal ie alleszins in groot formaat te zien zijn.   

In de loop van de dag was ik nog eens fotograaf van dienst bij SKS en pas vanavond vond ik de tijd om er even met de fiets op uit te trekken. Bij de netebrug aan de ark stopte ik, zoals zo vaak, omdat daar meestal recreatieve bedrijvigheid is. En ook vandaag kwam er een kano aan gepeddeld. Omdat ik al vaker kano's de eer gegund heb om op deze pagina als foto van de dag te figureren en ook omdat mijn motto afwisseling blijft, wilde ik het deze keer toch iets anders aanpakken. Ik heb de kanovaarders deze keer aan de andere kant van de brug langs achter gefotografeerd en op dat uur krijg je daar dan te maken met stevig tegenlicht. Een pittige zwart-wit omzetting zorgt er voor dat dit beeld toch weer afwijkt van wat al eerder voorbij kwam.

Wij hebben ons ganse leven honden gehad, soms vier tegelijk. Sedert onze trouwe Phaido veel te vroeg overleden is hebben we beslist om er geen meer in huis te nemen, niet omdat we niet meer van honden houden maar omdat we vrezen dat op onze leeftijd een pup, waar je liefde en tijd in investeert, ons wel eens zou kunnen overleven en misschien ook meer energie zou vragen dan we nog kunnen opbrengen. Maar bij elke ontmoeting knaagt het toch nog een beetje.
Vandaag waren we weer eens te gast in de Korte Hei en hoewel daar hondjes toegelaten zijn was er iemand die buiten op het terras rustig een glas zat te drinken en zijn drie woefkes had ie aan de omheining vastgemaakt. Toen hij naar binnen kwam nadat hij teken had gedaan naar de honden dat ze rustig moesten blijven en hij even aan de bar plaats nam vroeg ik of hij het erg vond dat ik enkele foto's ging maken van zijn troetels. Ja natuurlijk... Ik heb even gesocialiseerd met de beestjes en wat leuke beelden gescoord. Dit is er een van. 

Mijn fotomarathon bij SKS zit er bijna op. Deze groepsfoto gun ik toch ook een plaats in mijn jaaralbum. Vandaag waren het eerste elftal en de reserven aan de beurt en die gingen samen op de foto. Extra reden is dat zowel zoon als kleinzoon er op te zien zijn. Zulke grote groep vraagt natuurlijk een iets andere aanpak, zeker als het al duister is. Waar ik alle andere groepen met de 50 mm gefotografeerd heb, vond ik het opportuun om nu de 35 mm er op te zetten en zo net iets meer dichterbij te komen en wat meer flitsvermogen te hebben. 

Nu ja, hij ploegde? De boer rijdt met de tractor tegenwoordig. Na de oogst wordt het land weer in de goede plooi gelegd om de volgende gewassen te gaan inzaaien. Het was misschien wel de laatste dag dat we met deze aangename temperatuur konden gaan fietsen en voor de boeren de laatste dag dat het stof opwaait als ze hun velden bewerken. Voor de fotografen misschien de laatste dag dat ze zulke stofwolken te pakken kunnen krijgen... Ik vond dit alleszins een beeld dat deze dag perfect typeerde. Het was nog droog maar de lucht kreeg al een tintje dat de naderende weersverandering aankondigde. En vanavond gingen de hemelsluizen inderdaad wagenwijd open, en morgen wordt het friskes.

Zolang het weer het toelaat gaan we fietsen. Links en rechts regelmatig een stop inlassen om wat te fotograferen is tegenwoordig nog net iets meer van toepassing, al was het maar om mijn nog altijd zeer gevoelige achterwerk te ontlasten. Afwisseling en originaliteit zijn belangrijke criteria die ik hanteer om te kiezen uit de dagelijkse oogst en deze opvallende diagonaal vond ik best de moeite waard. In zwart-wit vond ik 'm nog net iets sterker dan de originele kleurversie.