04 november - Blauwe uurtje

In de late namiddag werd het weer helemaal helder en de laatste resten van de wolken verdwenen helemaal. Het zag er naar uit dat de avond perfect zou worden om wat blauwe-uurtje-foto's te scoren. Ik bleef het invallen van de duisternis in de gaten houden en toen ik dacht dat het zover was ben ik richting yachthaven in Geel Ten Aard gereden. Maar toen ik daar aankwam was het eigenlijk al net iets te laat. Wat gaat het snel in deze tijd van het jaar. Ik heb uiteraard nog wel enkele leuke beelden kunnen scoren maar om nu te stellen dat deze keuze van de dag een typisch voorbeeld van blauwe uurtje-fotografie is... mmmhh...

Ik heb ons fotosalon overleefd, mede door de nodige rotzooi te slikken en zo de symptonen van die weerbarstige verkoudheid te onderdrukken. Vandaag heb ik daar de prijs voor betaald. Ik ben een wrak. Ik heb vol goede moed geprobeerd samen met het vrouwke naar de Spar, aan de andere kant van het dorp, te wandelen, maar na enkele honderden meters ben ik maar terug gedraaid. Geen foto's vandaag...
Ik ben dan maar gaan zoeken in de fotogeschiedenis om toch iets te vinden dat met de tijd van het jaar te maken heeft. Vijf jaar geleden is het al dat de beste hond die er ooit leefde ons heeft verlaten. Phaido was een allemansvriend, een schat, een welopgevoed, gehoorzaam, trouw en betrouwbaar gezinslid en toen we te horen kregen van de dierenarts dat hij een kwaadaardig gezwel had en dat het een kwestie van dagen was voor hij een pijnlijke doodstrijd zou doormaken hebben we beslist hem te laten inslapen. Het vrouwke en ik zijn er tot het einde bij gebleven en, het klinkt misschien een beetje overdreven maar we hebben hem ook een waardige begrafenis gegund. De herinnering blijft en na vijf jaar mag ie nog eens in mijn komende jaaralbum.

Tweede en laatste dag van ons fotosalon. Ondanks de zware verkoudheid heb ik me er door geworsteld. Als ik niet van dienst was ben ik telkens snel naar huis gereden om even op bed te liggen maar ik heb het overleefd. Wel jammer dat ik zo enkele kennissen gemist heb die kwamen kijken. 
Na afloop, de afbraak en opkuis is het ondertussen traditie dat we samen een hapje gaan eten bij een van onze sponsors, vandaag was dat bij Knooppunt 30. Ze hadden speciaal voor ons wat later open gehouden. De meeste klanten waren al weg op dat uur en het vrouwke en ik waren de eersten van de club die er aan kwamen. Dat schonk mij de gelegenheid om het terras eens te fotograferen bij avondlicht en zonder storende, in de weg lopende medebezoekers. En ook in het donker zijn de foto's die het kleine Sonytje maakt meer dan aanvaardbaar goed. Met ISO 1600 en uit de losse hand is dit zonder meer een scherpe, goed belichte nachtfoto. Dit is dus een stukske van het terras van een van onze fijnste locale eetcafé's.

And the winner is... Marc. Ons fotosalon is goed gestart. We hadden een beetje schrik dat deze zaterdag zwak zou zijn... winkeldag en mooi wandelweer, maar het viel goed mee qua bezoekersaantal. Uit het aanbod van foto's van gisteren en vandaag koos ik toch nog iets uit de openingsreceptie. De verschillende prijzen werden uitgereikt en de prijs van de Olense cartoonale werd overhandigd aan goede vriend Marc. Als fotograaf van dienst kon ik dat moment uitgebreid fotograferen natuurlijk. Binnen de club is zwart-wit echt wel populair en eerlijk gezegd vond ik deze omzetting ook sterker overkomen dan de originele kleur-versie. Daarom dus deze zwart-witte Marc die fier zijn prijs in ontvangst neemt van de zegsman van de cartoonale terwijl onze tevreden voorzitter Walter op de achtergrond de gang van zaken aanschouwt.

Morgen en overmorgen is ons fotosalon weer open voor het publiek maar vanavond was er al de openingsreceptie. Kennissen, genodigden, de gemeenteraad en andere belangrijke niet te negeren figuren uit onze plaatselijke samenleving mochten als eersten komen genieten van wat wij als fotoclub weer gepresteerd hebben gedurende het voorbije jaar.  Net als in deze blog is mijn motto ook bij de club: variatie. Dit jaar had ik gekozen voor studiofotografie. Toen de burgemeester zijn ronde deed was ik uiteraard zeer geïnteresseerd hoe hij zou reageren bij de foto's van kleindochter Julie, haar hondje, het vrouwke ... en toen hij duidelijk erg geamuseerd de foto's bekeek heb ik snel toch een opname gescoord.

An apple a day... keeps the doctor away. 
Er worden in huize Pol en Josee regelmatig appels gegeten en met de inhoud van de gekende spreuk in gedachten meenden we immuun te zijn voor alle mogelijke lichamelijke klachten. Edoch... we liggen allebei in de lappenmand, het vrouwke al twee dagen, ik sedert gisteren. De griep, of is het een zware verkoudheid, heeft ons te pakken gekregen. 
Ik heb de hele dag in huis rondgedwaald, gelegen, gehoest, gezweet, gerocheld... en er op uit trekken om wat te fotograferen was er niet bij. Ik heb dan binnen handbereik maar weer een onderwerp gezocht dat bij de dag past. En dan komen we weer bij die appels. Misschien zit er toch een klein beetje waarheid in het gezegde, de dokter is nog niet langs gekomen. ( maar het scheelt toch niet veel )

Een selfie maken om iedereen te laten zien hoe goed (?) ik er uit zie is niet meteen waar ik mee bezig ben. Maar vandaag had ik wel een goede reden: ik heb bijna een jaar lang mijn baard laten groeien en mijn haardos verwilderd in de wind laten waaien om kerstman te zijn in onze nieuwe musical. Als Kerstman kom ik wel niet live op het podium, de sequencen werden vandaag opgenomen en die worden tijdens de voorstelling op een groot scherm geprojecteerd tijdens een soort videoconferentie. Ik speel uiteraard nog wel mee in de musical en wel als de slechte. Da's een rol die mij wel ligt. Om de overstap van lange baard naar kaal niet al te abrupt te laten verlopen - komend weekend is ons fotosalon - heb ik de looks een beetje gefatsoeneerd - correctie, het vrouwwke heeft alles toonbaar gemaakt - maar volgende maandag, na het salon gaan de restanten van de haren, de snor en de baard er helemaal af. Ik ga jullie niet vervelen met alweer een andere look maar dit vond is sowieso een plaats waard in mijn komend jaaralbum.

We hebben het druk de komende tijd en vandaag was zowat de laatste dag dat we even naar Limburg konden rijden om in Lommel en in Peer de graven van onze dierbaren te poetsen en te fatsoeneren voor het komende Allerheiligen weekend. Eerst reden we langs Pelkmans ( ondertussen overgenomen en dat wordt binnenkort O-Green ) om wat bloemen en geschikte grafornamenten te kopen en daar werden we geconfronteerd met het feit dat de kerstspullen al geëtaleerd en verkocht werden... twee maanden voor Kerst !!! Er was een giga afdeling met ballen, lichtjes, rendieren en alles wat van ver of dichtbij commercieel gezien met Kerstmis te maken heeft. Ik geef graag toe dat het best mooi was maar... Ik heb even een gesprek gevoerd met de plaatselijke kerstman om te checken of dat niet een beetje te vroeg was maar omwille van de verkoop en de concurentie vond hij het absoluut verantwoord. Ik heb mijn Sonytje in de handen van het vrouwke gestopt om ons gesprek vast te leggen.

Ik heb weer eens iets anders geprobeerd. Op het eerste zicht zou je denken dat dit een impressionistisch schilderij is maar neen, het is echt een foto, een uitsnede uit een groter beeld en er is eigenlijk niks aan veranderd, behalve dat ik 'm ondersteboven heb gezet. De spiegeling van de herfst in het Kempisch kanaal vond ik de moeite waard om er iets creatiefs mee te doen... 

Dat er in onze gemeente deze maand allerlei pompoen-gerelateerde evenementen plaatsvinden heb ik al enkele keren verteld. Er zijn er enkele bij die we dit jaar hebben overgeslaan. Het Pompoenschieten, twee weken geleden, en de pompoenregatta blijven sowieso onze favorieten en zoals ieder jaar waren wij ook weer present vandaag. De regatta wordt ondertussen echt wel een evenement dat mondiale bekendheid krijgt. Er waren deelnemers van alle kanten van de planeet dit jaar. Ik ben best aan mijn trekken gekomen qua fotografie. Ik had een plaatsje gevonden met goed zicht en toevallig stond naast mij een dame met kroost. Toen de kids een beetje stout werden, dingen in het water wierpen en opdringerig voor de andere toeschouwers zich wurmden kwam er een opvoedkundige ingreep en dat kon ik wel apprecieren, hoewel ze mij niet echt stoorden. Een blijk van verstandhouding werd uitgewisseld. Toen onverwacht de dame en de kids begonnen te scanderen "Papa, papa..." stelde ik meteen voor om de man in kwestie wat meer uitgebreid in beeld te nemen en vanavond heb ik ook enkele foto's van de reeks doorgestuurd. Dit is misschien niet de meest glamour foto van de papa maar uit de keuzemogelijkheden voor foto van de dag vond ik dit wel de leukste. 

An J., een goede vriendin, werkte 25 jaar lang in de gevangenis in de Begijnenstraat in Antwerpen en de laatste jaren zelfs als directeur. Nu een spikspinternieuwe gevangenis wordt geopend aan de Olieweg verhuist zij daar naartoe met dezelfde functie. Wij waren uitgenodigd om eens rond te kijken in de accomodaties en daar gingen we graag op in vandaag, enkele dagen voor de eerste gasten hier worden ondergebracht. De afspraak was dat er geen foto's zouden worden gemaakt, zelfs de GSM mocht niet mee. Jammer, maar afspraak is afspraak. Het ontvangstgebouw, buiten de gevangenismuren viel gelukkig niet onder die regel en dat heb ik dan maar in beeld genomen om de dag te documenteren. Het beeld voor de ingang is een kunstzinnige (?) interpretatie van een Smurf voor wie het niet meteen zag.   

Da's al de derde dag op rij dat ik gewoon thuis gebleven ben. Vandaag was de voorspelde storm de grote spelbreker.  Maar vanavond toen de regen en de wind grotendeels waren gaan liggen kon ik de kriebels niet meer bedwingen en ben ik er toch even op uit getrokken (met de wagen) om mijn fotohonger te bevredigen. Het was opvallend rustig op de wegen en veel was er niet te beleven, het duurde dan ook een tijdje voor ik een leuk onderwerp had gevonden. Het shoppingcenter in Olen biedt vaak wel wat mogelijkheden en toen ik langs de parkeergarage onder de Decathlon reed, en zag dat die helemaal leeg was, ben ik met camera en statief aan de slag gegaan. Ik heb net een AV-reeks ineengeknutseld met als thema "rood" en die ga ik tonen op ons komende fotosalon maar dit beeld is net te laat om er in te figureren. 

Het is een beetje hetzelfde verhaal als gisteren: geen tijd, geen geschikt weer om te fietsen of te wandelen, geen goesting en eerlijk gezegd ook geen puf. Op zoek naar een geschikte foto van de dag ben ik vanavond dan maar eens door ons huis gedwaald. We hebben een living in drie levels: gelijkvloers, een zitkuil en daarboven een terras, da's de TV hoek. Boven de hoogte van het plafond van de aanpalende kamer hebben we een nis uitgespaard uit de muur en daar hadden  we ooit de stereo-installatie geïnstalleerd, die hebben we ondertussen verplaatst naar de zitkuil en de vrijgekomen ruimte heeft het vrouwke gebruikt om er een kunstbloemen etalage van te maken. Plastic bloemen zijn tegenwoordig nauwelijks te onderscheiden van echte en ik kan de keuze van het vrouwke wel apprecieren. Ik heb er vandaag mijn onderwerp van de dag van gemaakt. Fototoestel op statief natuurlijk en gewoon gebruik gemaakt van het sfeerlicht op het terras. 

Sta me toe eerst te vertellen dat dit geen foto van vandaag is. Ik ben de deur niet uit geweest, de ganse dag bezig geweest met de montage van de AV reeksen voor ons komende fotosalon. Ik val dus noodgedwongen weer eens uitzonderlijk terug op een foto van eerder deze week.
Ik had 'm zien zitten en hij had mij ook gezien da's duidelijk. Toen ik stopte en ik mijn Sonytje boven haalde aarzelde hij even maar hij verkoos toch om weg te vliegen in plaats van mooi te bijven zitten en te poseren. Met 1/320 sec. is ie niet gestoken scherp maar al bij al vind ik dat het Sonytje met ISO 1250 toch weer goed gepresteerd heeft.

Het zou in de loop van de namiddag gaan regenen en ik heb mijn dagplanning dan maar omgegooid. Ik ben voor één keer eens vroeg vertrokken om wat fietskilometers te scoren. Ik wilde gaan zien of de herfstpracht al voldoende aanwezig was in het Prinsenpark in Retie, maar dat viel een beetje tegen eigenlijk, ik denk dat ik binnen een week of nog iets later nog eens terug moet. Natuurlijk heb ik op enkele andere plekken toch wat herfst gerelateerde beelden kunnen te pakken krijgen. Als je van het Prinsenpark richting Kempisch Kanaal fietst kruis je een mooi kasseiweggetje, "de Aardse Weg" dacht ik altijd al, maar na controle op de kaart heet het daar "Heide". Richting Ten Aard kijkend tussen de prachtige bomen zag ik dat de herfst hier toch al wel zijn sporen had rond gestrooid in het gebladerte. De enkele geparkeerde wagens in de verte behoren zonder twijfel aan amateurfotografen die in de vogelkijkhut bij de Kattenstaartvijver met hun teletoeter op de loer liggen. Ik heb er ook al enkele keren gezeten maar vandaag kon ik daar niks gaan uitrichten met mijn Sonytje. Ik heb me dan maar beperkt tot dit soort beelden. 

Ik heb nog eens geprofiteerd van het best fietswaardige weer om er op uit te trekken. Ik ben via via via tot in Grobbendonk gefietst, heen en terug zo'n 45 km. Het gaat steeds beter met mijn achterwerk. Ik ben zowel bij de heen- als de terugrit dwars door Herentals gereden en uiteraard ben ik altijd op zoek naar fotomogelijkheden. Op de markt, toen ik het standbeeld van de boerenkrijg in de gaten kreeg herinnerde ik me dat ik niet zo lang geleden gelezen had dat er weer een of andere minkukel of noem het maar een vandaal door een ludiek bedoelde beklimming er voor gezorgd had dat het standbeeld nu een hand mist. Sedert 1898 staat het er, 100 jaar na de boerenkrijg, en nu, anno 2026 is er een kl**tzak die het geschandaliseerd heeft. Respect is ver te zoeken tegenwoordig he. Ik heb het mismeesterde handloze beeld een plaats in mijn jaaralbum gegeven.  

Als je over St. Jozef Olen praat kom je automatisch bij Umicore terecht. Ook als je er met de fiets passeert kun je er niet naast kijken. Je rijdt er voorbij, ziet de bedrijvigheid, de diverse gebouwen, ingangen, gevels en glasramen langs de weg richting Herentals. Als je uit nieuwsgierigheid eens een zijweg neemt die je naar de zijkant van het complex leidt kom je bij een betonplaten afsluiting en daar zijn in de loop van de voorbije jaren meerdere al dan niet getalenteerde graffiti-kunstenaars aan het werk geweest. De kwaliteit van de werken varieert tussen kliederwerk en kunst en om een overzicht te tonen zou ik meerdere foto's moeten plaatsen. Maar ik hou me bij mijn regel slechts één per dag. Daarom heb ik, om alsnog een idee te geven van de varieteit, vandaag gekozen voor een beeld in beeld. 

Zoals zo vaak wisten ze het niet zeker bij de nationale weerdiensten. Het zou kunnen regenen en ook weer niet, op de buienradar verschoven de dreigingen ook ieder kwartier en uiteindelijk zijn we toch maar vertrokken voor een kort fietstochtje. Enkele keren dacht ik dat ik wat druppels voelde maar dat was vals alarm, toen het er toch op leek dat er een bui zat aan te komen wilde het vrouwke meteen haar regenponcho aantrekken. Ik vertrouwde er op dat het zou overwaaien, ik heb namelijk een hekel aan zulke plastic verpakking waarin je lijf klammig wordt en plakkerig. En inderdaad, 63 druppels verder klaarde het weer op en moest het vrouwke weer van de fiets om zich te ontdoen van haar nutteloze bescherming. Van dat gevecht heb ik een foto gemaakt.

Het is niet de eerste keer dat er een beeld van Bobbejaanland voorbij komt op deze plek. Tja, in onze gemeente is het pretpark ook wel wereldwijd het meest gekende onderdeel... Wij zijn in 1973 in Lichtaart terecht gekomen, als Limburgers die in Antwerpen woonden, doordat we een jaar in Bobbejaanland hebben opgetreden. Ondertussen zijn er andere, niet met de familie gerelateerde uitbaters, maar de naam is gebleven. We zijn hier blijven hangen en we hebben er geen spijt van.
Het hoogseizoen is voorbij uiteraard en de bedrijvigheid in het park is even on-hold gezet, maar toch zijn er al tekenen dat er voor speciale datums weer een en ander in de pipeline zit. Halloween komt er aan en dan gaat Bobbejaanland weer open met een thema outlook. De herfstkleuren zijn alom behoorlijk present en de pompoenen zijn ook al aanwezig.