Donderdag 7 september 2006
In GLASCOW aangekomen
Eindelijk in Glascow aan gekomen was ik al aardig luchtziek geworden. Ik kwam als laatste uit het vliegtuig, sjokte door de lange gang met de veel te zware rug zak (waarom heb ik ook zo veel meegenomen). Eindelijk in een zaaltje gekomen moest ik mijn paspoort laten zien en vertellen wat ik kwam doen, en dat in het engels (wat ik dus nog steeds niet kon), met hande en voeten werk verteld ik dat ik naar mijn oudste broer ging voor vakantie cq zijn verjaardag.Gelukkig dit had ik goed door staan ik kreeg een stempel op een papiertje, niet eens in m´n paspoort en dat ding moest ik ook nog eens bewaren ook. Wat was ik teleurgesteld zech. m´n 1e x weg m´n 1e stempel en niet eens in m´n paspoord. nou vooruit dan maar. Ik verder door, weer lange gangen. En die rug zak woog toen een ton mijn voeten leken wel lood, (maar ja ik wou weg). In een grote ruimte aan gekomen bleek daar nog 1 iemand te staan, die aardige meneer die in het vliegtuig mij hielp met het engels, hij zag dat er nog meer koffers stonden, en ik dacht ach ja die zijn nog van mij. hoe krijg ik die nou nog mee. want er waren geen karretjes meer. de laatste had die meneer, nou aardig dat hij was mijn koffers mochten bij hem op de kar. en ik hing er aan als band rekel (wat dat is weet ik niet, maar klinkt wel leuk),
Heel blij dat ik eventjes van die zware rug zak af was, we liepen al keufelend door weer een lange gang. naar een grote hele drukke ruimte met alle maal tafels en een hele boel mensen, koffers en andere toestanden. Aan een tafel stond een douane meneer mij tewenken dat ik moest komen. Dit had ik niet in de gaten, (ik dacht dat hij me gedag zwaaide), ik zwaaide terug en dook een deur door door die dicht begon te gaan, want ik zag daar de buiten lucht, autos langs rijden dus ik nam een vaard naar buiten toe, eindelijk frisselucht. daar had ik meer behoefde aan dan aan nog meer gangen en mensen en gedoe.
Buiten gekomen stond ik op een parkeerplaats of zo iets, (overgeven hoefde niet meer want ik was al leeg) verder op was het erg druk met in en uit gaande mensen .
Die aardige meneer kwam ook uit een van die deuren verder op.
Met een grote brede grijns op zijn gezicht. en vroeg aan mij hoe het kwam dat ik hier naar buiten kon, want dat kon oorspronkelijk niet. Ik vertelde dat deze deur aan het dicht gaan was, maar dat ik er dus nog net tussen door kon. hij lachtte want het was de V.I.P. uit gang (een very important person). nou wat voelde ik me belangrijk (dus niet, want het drong toen nog niet echt tot mij door).
Die meneer vroeg hoe ik nou verder moest. ik zei dat ik met de trein naar Oban moest gaan en daarvandaan kwam arie me op halen met de auto. Hij vertelde me dat alle taxi´s al weg waren, en er reeds ook geen bus daar naartoe, maar hij was erg wel willend om mij naar het station te brengen.
Onder tussenhad zijn vriend hem gevonden en kwam naar ons toe, hij vertelde rap in het engels wat er aan de hand was. die meneer moest ook erg lachen en stemde toe om mij weg te brengen naar het station. Hier was ik erg blij mee, ook wel een beetje angstig want ja je hoorde toen ok al van die rare dingen maar dat stopte ik maar gouw weg. Alles werd in geladen, toen schrok ik van de hoeveelheid drank wat die meneer bij zich had (later bleek er ook nog een grote hoeveelheid rookwaar bij tezijn, vertelde hij), in de auto mocht ik vooraan zitten. en alles bekijken. ik vond het wel eng dat linkse rijden. als dank dat ik door die vip uitgang was gegaan bracht hij me dus naar het station, want hij moest anders heel veel invoerrechten betalen. dus de eene dienst is de andere waard hier.
Op het station aan gekomen heeft die aardige meneer mij geholpen met het vragen naar welke trein ik moest hebben en waar deze stond. Wat bleek door al die vertragingen was mijn trein al weg en deze trein reed maar 2x per dag 1x s´morgens en 1x sávonds, dus ik moest de hele dag wachten, Een andere trein kon ik niet nemen want de reis was van tevoren geboekt in nederland en kon niet veranderd worden voor een andere trein naar Fort William. Dus ik moest wel deze trein nemen.
Na dat we afschijd van elkaar hadden genomen ging ik opweg naar het perron, er was er maar 1 gelukkig ik kon dus hier niet verdwalen, gedropt met een kar vol met koffers en tassen, (me koffers afgeven kon niet want dan moest ik trappen aflopen en dat gaat niet met 2 koffers die elk ook te zwaar voor me waren, een te zware rug zak en een andere tas, dus te veel voor 1 persoon (kwam ik toen achter). dus ik ging zitten in een plastik kuipstoeltje en beleefde toen ook weer het een en andere, maar dat is voor een volgende keer.
Geschreven door puckey om 00:00
