In de trein

Daar zat ik nou...In Glascow.... in een plastiek kuipstoeltje ...op het perron, te wachten op m´n trein die pas laat zou komen, zo tegen 18.00 uur.
Hier heb ik ook mijn beginselen van het engels met accent geleerd wat ik tot op heden en steevast mijn scots en scheef noem,(dus ik spreek geen engels maar scots en scheef).
Er hing vlak bij me een groot electronisch bord in de lucht waar de aankomst en vertrek tijden op kwamen te staan. die leerde ik onder tussen lezen. De treinen stonde allemaal keurig naast elkaar op 1 groot perron, dus niet zoals in A´dam dat je ook nog trappen moet lopen om naar een ander perron te gaan. Geregeld kwamen er mensen naast me zitten, soms probeerde ik wat terug te zeggen en zo aldoende leerde ik scots en scheef. Na een tijdje kwam ik een beetje bij van het vliegen en begon honger te krijgen, ik had mijn eten uit het vliegtuig in m´n overvolle rug zak gepropt, haalde een vervrommelde minibroodje er uit en at dit op( niet te eten trouwens). een klein flesje met wat appelsap volgde en ik was weer een beetje beterder geworden.
Weer wat scots en scheef geleerd, verschillende mensen de treinen aan gewezen want ja het bord kon ik nu uit stekend lezen, en wist welke trein waar stond. Goed voor straks als mijn trein kwam dacht ik zo.Weer wat uren later, begon het lekker te ruiken naar patat en die soort dingen, ik kreeg daar erge trek van, maar ik kon niet weg komen door die stomme koffers.Ik had al om me heen gekeken en nergens in de buurd winkeltjes ontdekt dus de winkeltjes waren te ver weg om me koffers eventjes alleen te laten. Op een gegeven moment kwam er een aardige vrouw naast me zitten die een heel klein beetje nederlands kon en daar erg trots op was. we kletste wat met elkaar, dat ze 1 x naar nederland was geweest en daar door mensen was geholpen, en veel leuke dingen had gezien. ze vond het erg jammer voor me dat ik m´n koffers niet weg kon brengen en wat van Glascow kon zien. ja dat vond ik ook maar ja dat heb je als je alleen reist. Op een gegeven moment vroeg ze of ik geen honger had, zij wel en ging iets te eten halen. Ik zei dat ik ook wel honger had maar niet weg kon komen. Ze ging patat halen voor ons, ze vertelde ook dat je de trap af moest om bij de winkeltjes te komen. Ik was blij dat zij het ging halen. Onder tussen zocht ik me geld op, ik had alleen maar grootgeld bij me, en wist echt toen nog niet hoe dat precies inelkaar zat met sillings, pennies en ponden. 
Ik hoefde haar niets te betalen want ze vond het erg leuk om met mij gepraat te hebben en iets terug te doen. Later ging ze weg en was ik weer alleen.
Toen kwam er een grote dikke meneer naast me zitten, deze kon ook een beetje nederlands. Het gesprek ging die richting op van waar en wanneer komt je broer je op halen, het leek wel alsof het zo moest zijn.
Op dat moment drong het tot mij door dat arie voor niks in Oban stond te wachten, en ik zat nog in Glascow,dus ik raakte in panniek, wat moet ik nou doen. Die meneer vertelde me van een bepaalde telefoon gesprek (collect bellen heet dat), dat kon ik wel proberen, want hij zag die adres stikker op mijn koffer met telefoon nummer. (Dus de ontvanger betaald het telefoontje).
arie kon ik niet bellen want hij was op zijn werk, en daar had ik geen telefoon nummer van, dus een goede vriend van arie bellen. Die meneer paste op m´n koffers ik ging bellen, ik kon die mevrouw aan de telefoon niet verstaan door haar dialect, dus ik weer terug, half in tranen vertelde ik aan die meneer dat het niet gelukt was, Die meneer heeft  alles op geschreven wat hij nodig dacht te hebben en is toen voor mijn gaan bellen. Ik had de zenuwe van dit alles, en dacht waar ben ik aan begonnen.
Even later kwam hij terug met de mededeling dat nancy arie ging bellen op zijn werk om te vertellen dat ik mijn trein gemist had en de volgende trein zou nemen, en dus pas sávonds aan kwam. Gelukkig dat is geregeld een pak van m´n hard. Ik bedankte deze meneer uit de grond van m´n hart, en wees zijn trein aan, die onder tussen gekomen was.
Onder tussen af en toe ook iets gezecht tegen het peron personeel, aardige mensen trouwens, want ze zagen mij maar blijven zitten.
Op een gegeven moment begon het te regenen, dit wist ik zeker want er was een ruitje boven mijn hoofd stuk, dus ik werd nat, ik niet alleen hoor want er waren meer ruitjes stuk, gelukkig regende het niet zo erg, maar dat was er ook nog. wel was het eventje verfrissend hoor.
Tegen de tijd dat mijn trein zou binnen lopen. kreeg ik de schrik van m´n leven want het mededelingen bord waar alle treinen op stonden ging stuk, toen wist ik niet welke trein ik moest hebben, en waar deze kwam te staan, want ja het omroepen kon ik nog steeds niet zo goed verstaan. maar gelukkig.... op een gegeven moment kwam dat ding weer tot leven en kwamen de treinen er weer op te staan. Niet zo veel later kwam mijn trein eindelijk binnen rijden, gelukkig niet zo ver van me vandaan. Ik hees me naar binnen, werd ineens geholpen door die aardige mensen van het perron.
De 1e de beste coupee in, later blijkt dit de achterste te zijn, overal werden me koffers en tassen neer gezet, en in rekken gegooid, want ja die mannen hebben de kracht he om dat te doen, ik plofte neer op een heeele zachte bank. toen voelde ik wat een zere kont ik had. Wat een weelde die zachte bank.
De trein ging rijden me hart maakte van blijdschap een sprongetje en ik was op weg. Eindelijk naar me broer.
Weer een stukje verder. Wat er in en bij de trein gebeurde ja dat is voor een volgende keer.

Het lied van de Monade

Uit de oneindige Bron van het Al *de bron van het Zijn*  kwam ik. aeonen geleden.
Sprong ik tevoorschijn als een vonk uit het inwezen van de vlam, mij van niets bewust dan van de allerhoogste zaligheid.
Zo begon een cyclische reis, door onberekenbare tijd perken.
Af dalend uit de gebieden van de sterrenglans.
Verwant aan hun stralende luister, vrij van alle omhulsels van vorm, kon ik overal gaan, snel door de eindeloze ruimte.
Door zonnestelsels en melkweg heelallen, zonder gevoelen of bewustzijn.
Maar steeds verder neerwaards gedreven onweerstaanbaar aangetrokken door de gebieden van dichtheid, steeds verder afdalend, stadium na stadium, aangetrokken door de rijken van vorm.
Daar verzamelde ik mij hulsels uit de rijken vuur, lucht, water en aarde.
Verbleef een aeon in elk rijk, immer zoekend naar een 'blijvend tehuis.
Tenslotte verliet ik de ijle rijken en word geopenbaard in een stoffelijke vorm.
Gevat in een kristallijn omhulsel waarin de zuivere schittering van de vlam zelf weerspiegeld werd.
Na aeonen en cycli kreeg ik nieuwe 'bekleedselen' waardoor duurzame juwelen en stralende briljanten verwisseld werden voor schoonheid en symetrie van vorm, kleur en geur.
Waarin het warme zonlicht een verlangen opriep om terug te keren naar het ouderhuis, hoger, steeds hoger.
Met het verstrijken van meerdere aeonen betrad ik een nieuw rijk.
Nu kon ik mij van plek tot plek bewegen en mij weer op vleugelen verheffen.
Toen kwam, met het aannemen van warm bloedige voertuigen, de nieuwe gewaarwordingen van toewijding, opoffering en liefde.
Tenslotte ontwaakte ik als een in de schare van het mensenrijk.
Leerde over de veredelde kracht van liefde, die polsklop in harmonie met het goddelijk plan.
Nu onder de verheven heerschappij van de verheven Ah-hij (zonen van het verstand en opwekkers der mensheid), kan ik bewust omhoog streven, trachtend mij kennis te verwerven van Atman.
Zoals de vonk tracht terug tekeren tot de vlam waaruit zij voortkwam- steeds verder opwaarts, hoger zelfs dan de vervelende paleizen van planetaire Lhas (planeet-heersers, wachters of logoi).
Tot aan de zeven oer-zonen van het licht.
Voorbij vlammende zonnen en kometen,
Voorbij melkwegstelsels en eiland heelallen.
Tot aan de Centrale Geestelijke Zon............Want ik heb geleerd te zeggen: AHAM EVA PARABRAHMA (ik ben in waarheid het grenzeloze)