Toen ik voor het eerst op een grote meisjes fiets mocht fietsen. Leerde ik dat van mijn vader. Hij had mij natuurlijk (bijna) alles verteld wat ik wel en niet moest doen, maar.... ik had weer eens iets niet begrepen of mijn vader had het gewoon niet verteld. Dat eene kleine dingetje was namelijk de rem, ik had een terug trap rem, maar die dorst ik niet te gebruiken want ik dacht door een of andere oorzaak of rede dat ik dan de fiets kapot maakte, dus als ik moest stoppen reed ik gewoon de heg in wel zo makkelijk. ik moest wel stoppen anders lag ik in de sloot. Nou de heg ging stuk en op die plaats dood. en dat vonden mijn ouders heel raar, ze begrepen er geen snars van wat er aan de hand was. Onder tussen maakte ik mij zorgen hoe ik thuis moest stoppen dus in de stad, want daar zijn geen heggen waar ik in kon rijden. Tot op een gegeven moment mijn moeder mij zag aan komen fietsen en voor al stoppen. Ze keek me aan als of ze water zag branden. ik kreeg de wind van voren. of ik gek was of zo iets ,om in die heg te rijden, en dat ik gewoon moest remmen. nou dat gewoon remmen kon ik dus niet. met een klein stemmetje vroeg ik waar de rem zat. ze keek me weer aan nu met grote ogen van ongeloof. ze riep mijn vader erbij, ze vertelde het in het kort. pa trok zijn schouders op en liet mij de rem zien. Ik moest een paar keer heen en weer fietsen en de rem demostreren. pa en ma hebben natuurlijk er om gelachen. ik toen niet, nu wel. Als ik dit wel eens vertel aan iemand dan moet ik er nu ook om lachen.
Wees je zelf
