Torenflat in het bos

Ik dacht deze morgen effekes uit te rusten tijdens onze wandeling in het bos, maar vergeet het. Je mag de rustzone niet in (zie hierna).

Mooi opgelijst in de drie officiële landstalen

Het zou zo een onderdeel kunnen zijn van een menu. Niets is evenwel minder waar.

Deze reegeit heb ik gisterenmorgen gefotografeerd en ze bleef ons in alle rust aanstaren. Ik kon wel 100 foto's maken, maar gaf het op de duur eerder op dan zij omdat ze zo stoïcijns kalm bleef.

Tof meisje hé!

Will Tura zou zingen "twee verliefde ogen, ..."

Deze merel had duidelijk een zonneslag opgelopen. Hij bleef onbeweegelijk zitten toen we ongeveer ter hoogte van hem kwamen.

Pas in laatste instantie verplaatste hij zich ongeveer een meter.

Moraal van het verhaal: ook dieren hebben het moeilijk als de temperatuur hoog oploopt.

Een distel kan ook fotogeniek zijn.

Deze op volgende foto is wel serieus in verval en je kunt er dus nog moeilijk de blauwe bloemen in herkennen.

Ik vond het artistiek wel kunnen om deze op mijn blog te plaatsen.

Ik veronderstel evenwel dat de meningen verdeeld zullen zijn

Deze reebok had ik niet opgemerkt, maar de scherpe reukzin van mijn Duitse herder vertelde mij dat ik allert moest zijn en dat er in de buurt een wild dier zat.

En dan, na een kleine minuut stak hij zijn hoofd boven water. 

Niet echt water hé. 't Is maar een zinspeling

Naaktslakken zullen er altijd zijn en nee, ze zijn niet mijn geliefkoosde dieren, maar ze zullen ook wel hun nut hebben (= opruimfunctie).

En er één of meerdere exemplaren opeten, forget it!

Zie ook mijn eerder artikel over deze veelvraten: klik hier

Ze waren eerst even in paniek toen ze ons opmerkten, maar bleven wonderwel toch nog een tijdje staan tot we uiteindelijk toch te dicht kwamen.

Aan de rand van het bos nog een wilde bloemsoort ontdekt die echt mijn aandacht trok (zie hierna).

Na het nodige opzoekingswerk blijkt dit om het

duizendguldenkruid te gaan.

Als je rond 07u in het bos bent zie je nog veel wilde dieren die de oversteek wagen of pas hun ontbijt binnen hebben.

Dit damhert had ook juist de oversteek gemaakt en hield ons nauwgezet in de gaten van tussen de struiken en bomen.

Onlangs spotte ik tussen de bomen twee damherten, dacht ik.

Na het bekijken van de tweede foto heb ik daar evenwel mijn twijfels over

Foto 1

Foto 2

Gisteren postte ik een foto van een onvervaard reekalf.

Vandaag zelfde kalf maar nu kreeg het beestje het op de heupen en zette het op een lopen.

We hadden dit al iets ouder kalfje al redelijk vlug in de smiezen, kon niet anders ook want het stond aan de rand van het pad.

Zelfs toen we langzaam dichter kwamen keek het af en toe eens op en at dan maar weer rustig verder.

Het was een beetje mistig, misschien voelde het zich daardoor gesteund.

Speciaal toch die oren! Je zou denken dat er twee elastiekjes rond zitten.

Soms moet je goed kijken, want zij zien en ruiken jou, maar omgekeerd is dit niet het geval.

Nu had ik toch opnieuw geluk dat ik hem plots zag wegrennen tussen de bomen.

Hij zocht vlug andere oorden op.

Deze week merkte ik twee damherten op tijdens onze wandeling en meteen viel me op dat ze geen tweeling waren.

Weet je waarom?

Ik heb de witte stippen op hun rug geteld en de ene

had er merkelijk meer dan de andere

Als je gaat langs Vlaamse wegen kom je ...

de grote Wederik tegen

Het mooie aan dieren is dat ze zich in hun habitat ongeremd laten gaan (zie volgende twee foto's van één en dezelfde reebok).

De reebok "snoeper"

De reebok "genieter"

Hierna een foto van een mannelijk damhert.

Dit is duidelijk toch: hij heeft twee staartjes

Natuurlijk ook te herkennen aan zijn beginnend gewei.

Hierna een foto van een reebok met prachig gewei.

Hij had ons niet opgemerkt, ik had dus alle tijd om aan te leggen.

Stel dat je als man het dier hierna (deze morgen gespot in het bos) een kus zou geven, wat gebeurt er dan?

Verandert deze dan in een mooie princes?