Mislukt!

Ze zijn er vroeg bij dit jaar. Deze trof ik zelfs al aan de ingang van het bos aan, maar daarom niet minder mooi.

Toen we gisteren op de splitsing kwamen van verschillende wandelpaden zagen we plotseling een damhert staan.

Hij stond nogal ver van ons verwijderd maar ik diende vlug over te gaan tot actie (foto's nemen) want mijn viervoeter zag in hem een hapklaar brok vlees. Dus de foto's zijn niet denderend.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Wat vind je in het bos? In eerste instantie bomen natuurlijk en dan ook veel groen of bruin naargelang het jaargetijde.

Deze reebok dacht ons te slim af te zijn, maar mijn viervoeter had hem met haar sterke reukzin wel opgemerkt.

Ik moet toegeven hij was niet gemakkelijk te vinden.

Met mijn zoomlens haalde ik hem vlug dichtbij.

Sneeuw in de zomer? Bah nee gij, het zijn paddestoelen.

Als je goed kijkt merk je niet één paar oren, maar twee.

Wat ik me altijd zal afvragen, was het de moeder die naast het reekalf lag of was het een broertje of zusje. Ik zal het dus nooit weten, want ze verdwenen vliegensvlug.

Je ziet ze niet, maar je hoort hen wel. En dan plotseling zie je er wel één hoog in de boom.

Zoals beloofd gisteren, hierbij foto van de minnaar van de reegeit die ik gisteren publiceerd op dit blog.

Het kan natuurlijk haar broer ook zijn, maar daar heb ik mijn twijfels over.

Vandaag publiceer ik een foto die ik gisteren genomen heb van deze mooie meid.

Morgen volgt een foto van haar vriend die zich iets verder ophield en ... hij mag ook gezien worden.

Soms moet je vlug zijn. Het is al niet evident om een ree te spotten, dan zie je er één en een paar tellen later is ze al weer weg.

Ik had zelfs de tijd niet om in te zoomen.

Daar is ze.

En hier zet ze het op een lopen.

Altijd een mooi zicht als de zon komt piepen tussen het bladerdek van de bomen.

Nogal beanstigend wat deze reebok doet.

Wij met twee, hij alleen, maar toch maakt hij een move met zijn tong in de zin van "jullie wil ik gerust als voorgerecht".

Soms moet je attent zijn in het bos en aandacht hebben voor de zwakke, nee beter is, de kleine weggebruiker.

Deze (zie foto hieronder) had ik bijna vertrapt bij het wandelen. Maar ja, hij is dan ook niet zo groot.

Deze rups wordt binnenkort wellicht een mooie vlinder.

Het is eens iets anders.

Op de top van de Bosberg, dus aan de grens met het Raspaillebos, hield The White Star Division haar zoveelste Pajotkamp (= driedaagse happening).

Tal van oude legervoertuigen werden aan een breed publiek tentoongesteld. Niet enkel deelnemende clubs van België zakten af naar Galmaarden, maar ook tal van buitenlandse.

Hierbij twee sfeerfoto's genomen op zaterdagmorgen rond 07u30.

Hierna, twee foto's van zaterdagnamiddag.

Ook dames kunnen zo'n machine wel smaken.

Sfeer was er zeker.

Deze verwelkte bloem is enorm geliefd door veel mensen. Ken je ze?

De blauwe boshyacint.

Niet te geloven hé?

Deze reebok vond zich veilig in een volledig groene omgeving en ik blij dat ik hem opgemerkt heb

Een mooie bloem opgemerkt langs één van de wandelpaden in het bos.

Heb deze moeten opzoeken via Google Image

Hierna iets meer in detail

Kaasjeskruid

In het midden van het bos kersen aantreffen dat verwacht je niet direct, maar hierna bewijs dat dit wel kan.

Het zal dan wel een wilde kersenboom zijn.

Daar zijn de eerste paddenstoelen al.