Ree in het groen

Gelet op de gevorderde leeftijd van mijn Duitse viervoeter (12,5 jaar), maak ik de tochten die we samen maken wat korter. 

Gisteren passeerden wij nog eens na lange tijd aan de boerderij Steenborre en merkte ik volgend bord op waarin aandacht wordt gevraagd om de honden aan de lijn te houden om te vermijden dat koeien in contact komen met de uitwerpselen van honden.

Leuk initiatief.

Tijdens onze wandeling ontdekte ik opeens een paar oren die boven de groene struiken, maar bij nader inzien was hij of zij niet alleen.

Vandaag spotte ik een reegeit nadat Chaka het voorbereidende werk had gedaan.

Ze stak haar snuit in de lucht en dan wist ik al direct dat ik moest attent zijn en rondkijken.

En jawel een paar tellen later zag ik de ree staan. Ze liep kort erna weg maar haar verschuiltruk was niet echt geslaagd (zie 2de foto).

Foto 1

Foto 2

Bij deze reebok is de rui volop bezig. Hij heeft nog een deel wintervacht die stilaan plaats maakt voor zomerkleren.

Op de achtergrond zie je nog de uitgebloemde bloemaren van de boshyacint.

Dit damhert kon maar niet beslissen: terugkeren op zijn stappen, blijven staan, panikeren, zich onzichtbaar maken, of iets anders...

In elk geval, voor mij niet gelaten, ik heb voldoende beeldmateriaal genomen waaruit ik de beste foto kon kiezen.

Deze morgen was ik een reegeit, die haar ontbijt aan het nuttigen was, aan het fotograferen en opeens besefte ik dat ik dat we al een tijdje werden bekeken.

Ik dacht eerst aan een jogger of wandelaar die mij niet wilde storen zodat de foto's niet zouden mislukken, maar toen ik mij iets meer concentreerde op de persoon die ons gade sloeg, stelde ik vast dat het om iets heel anders ging.

Foto 1 (na kleine zoom)

Foto 2 (iets meer ingezoomd)

Gisteren een reebok, vandaag dus opnieuw een foto van een reegeit. Ge moet af en toe de kerk in het midden houden hé.

Ik denk dat deze reebok, nadat hij vreemd was gegaan, een mot op zijn kop heeft gekregen van vrouwlief want zijn mond staat een beetje scheef.

Kan natuurlijk ook zijn dat hij aan het eten was. Ik heb het hem niet gevraagd.

Heb je die ree zien oversteken zojuist? Nee ik ook niet. Deze morgen was het dus noppes.

Ik was wellicht te laat aan mijn wandeling begonnen. Alhoewel, ik was er al van voor 8u.

De zon was wel van de partij, dat was dus een troost.

Ja, met dit regenachtig weer zijn de foto's die je neemt in het bos, ook wat donkerder.

Het ligt dus niet aan de fotograaf en ik wil ze ook niet te veel bewerken want anders komen ze niet natuurlijk over.

Dit duo, dat eerder de oversteek uit het grasland had gemaakt (zie mijn artikel van gisteren) had afgesproken in een bosje en dacht dat ik hen niet zou opmerken toen ze mekaar stiekem een kus gaven, maar dan kennen ze me niet

Dit was volgens mij geen gras dat hij aan het eten was. Lijkt me namelijk een heel lange grasspriet.

De wilde, gele brem staat open en dit zorgt voor mooie kleuren in het bos.

Deze reebok die lustig aan het smullen was heeft al een mooie bruine vacht ondanks het nog maar lente is.

Deze vier damherten hadden er duidelijk plezier in. Ze maakten samen een uitstapje en hadden ons niet in de gaten.

Het was pas na een aantal minuten dat ze onze kant uitkeken.

Deze reegeit was alleen op schok, allee dat dacht ik toch.

Een beetje later (niet op foto) spotte ik evenwel ook haar kalf. Dit laatste was evenwel niet te vinden om op de foto te gaan, dus moeten jullie het stellen met een foto van moeder alleen.

Het zal binnenkort weer moeilijk worden om een dier te spotten in het bos.

Alles groeit stilaan toe en als het eind deze week een paar dagen regent wordt dit proces nog versneld en zal ik maar sporadisch nog een dier zien de oversteek maken. Spijtig!

Deze reegeit bleef maar naar onze camera staren en maakte zeker geen aanstalten om de plaat te poetsen.

Deze morgen spotte ik deze twee damherten die onverstoord kwamen aanwandelen. Ze hadden ons niet opgemerkt maar mijn viervoeter maakte hen intijds attent dat ze niet veel dichter mochten komen.

Ik dacht even dat ik vandaag geen dier zou spotten in het bos, alhoewel ik er al vroeg mijn opwachting maakte met onze hond.

En... op de terugweg ontdekte ik plotseling twee oren die boven het groen uitstaken. 

Met het nodige geduld, ik denk dat ik er wel 5 minuten heb gestaan, kon ik dan toch volgende foto schieten van een reekalf.