Zondag 20 december 2009
De klimaatconferentie was een beschamende vertoning
Het resultaat van de klimaatconferentie in Kopenhagen is geworden wat er kon van verwacht worden: niets meer of niets minder dan een beschamende flop. De show die daar werd opgevoerd heeft weliswaar (weer eens) veel geld gekost, maar heeft (nogmaals) aangetoond dat het individuele belangen van mensen, groepen, landen en volkeren, primeren, boven het algemeen belang, in dit geval het algemeen belang van de mensheid in zijn geheel.
Verlangen dat welvarenden en nog naar grotere welvaart strevenden, inleveren op hun welvaartsgroei om de veel minder welvarenden de kans te geven hen bij te benen is steeds een utopische gedachte geweest. Sinds vorige week weten de irrealistische optimisten dat er meer dan een afsmeltende poolijskap, een oprukkende woestijnvorming, en een paar decimeters stijgende zeespiegel zullen nodig zijn alvorens de leiders der geïndustrialiseerde en economisch groeiende landen moeilijke beslissingen durven (kunnen) nemen. Wat wij ons vrijwel niet realiseren is, dat, het doelmatig terugdringen van de CO²-uitstoot, het stoppen van de ontbossing, de afbouw van steenkool- gas- en olie-energieopwekking, en afvalproductie, hoe dan ook onmogelijk zijn zonder een stagnatie of zelfs achteruitgang van ons welvaartspeil.
Het valt te vrezen dat, alvorens wij ons daar kunnen mee verzoenen, er nog heel wat onuitgevoerde Kyuto-verdragen en mislukte Stockholmconferenties zullen komen. De vraag is, of het dan allemaal nog zin zal hebben...
Verlangen dat welvarenden en nog naar grotere welvaart strevenden, inleveren op hun welvaartsgroei om de veel minder welvarenden de kans te geven hen bij te benen is steeds een utopische gedachte geweest. Sinds vorige week weten de irrealistische optimisten dat er meer dan een afsmeltende poolijskap, een oprukkende woestijnvorming, en een paar decimeters stijgende zeespiegel zullen nodig zijn alvorens de leiders der geïndustrialiseerde en economisch groeiende landen moeilijke beslissingen durven (kunnen) nemen. Wat wij ons vrijwel niet realiseren is, dat, het doelmatig terugdringen van de CO²-uitstoot, het stoppen van de ontbossing, de afbouw van steenkool- gas- en olie-energieopwekking, en afvalproductie, hoe dan ook onmogelijk zijn zonder een stagnatie of zelfs achteruitgang van ons welvaartspeil.
Het valt te vrezen dat, alvorens wij ons daar kunnen mee verzoenen, er nog heel wat onuitgevoerde Kyuto-verdragen en mislukte Stockholmconferenties zullen komen. De vraag is, of het dan allemaal nog zin zal hebben...
