Archief

De automatische aanpassing van lonen, wedden en uitkeringen aan de stijging van de levensduurte is in dit land één van de voornaamste verworvenheden van de socialistische arbeidersstrijd. Maar is de wijze waarop deze wordt uitgevoerd wel zo sociaal en rechtvaardig?  Het feit dat de loonaanpassingen in procenten in plaats van centen gebeurt, doet mij meer dan maar enkel daaraan  twijfelen.

Men kan er over redetwisten of de globale uitgavenpatronen van gezinnen conform de indexkorf (gezondheidsindex) zijn en zij zij het procentueel of bedragmatig  evenredig met de prijzen stijgen. Men kan echter niet ontkennen dat  de prijsstijgingen der producten, bedragmatig  voor iedereen  van dezelfde hoogte zijn, onafgezien welk inkomen men heeft.  Aan de andere kant  is het aandeel  dat die prijsstijgingen betekenen i.v.m. het inkomen,  in %,groter naargelang het inkomen kleiner is.

Met het huidige systeem worden de prijsstijgingen der consumptieprijzen procentueel volgens het inkomen gecompenseerd, en dus niet, zoals eigenlijk de bedoeling is, volgens de stijging van de prijzen zelf. Het gevolg is dat Iemand met een hoger inkomen ook een hogere compensatie krijgt dan diegene met een lager inkomen moet doen. De stelling dat, hoe hoger het inkomen, hoe hoger het uitgavenpatroon is,  tracht dit ten onrechte te rechtvaardigen. Dat kan sommige gevallen tot op zekere hoogte opgaan, maar doet toch niets af aan het feit dat zowel een fabrieksdirecteur als zijn poetsvrouw  het zelfde bedrag betalen voor een brood, liter melk of kilogram aardappelen.

In tegenstelling met wat men gemakshalve dus beweert,   worden lonen en uitkeringen dus gelijkmatig niet aangepast aan de stijging van de levensduurte. De hogere lonen worden steeds méér  opgetrokken dan de procentuele stijging van de producten uit de indexkorf, terwijl de laagste lonen steevast een lagere bedragmatige stijging kennen dan dat het totaalbedrag van de indexkorf is gestegen.
Gesteld dat een totaalprijs van de indexkorf  bvb €1.000,- zou bedragen, en door de combinatie van prijsstijging en -daling van verschillende producten een jaar later dit bedrag tot € 1.020,- zou gestegen zijn, dan worden de lonen met 2% aangepast.  Een leefloner  krijgt dan maandelijks een bedrag van € 12,8 bij, terwijl de  bedrijfsleider van Belgacom  door de indexaanpassing zijn maandloon met  € 4.166,-  ziet stijgen.  Bij de leefloner wordt de zogenaamde stijging van de levensduurte maar voor 64% gecompenseerd, met als gevolg dat zijn  levensstandaard er met 1.1% op achteruitgaat. Anderzijds krijgt onze Belgacom topman niet minder dan 208 maal de werkelijke stijging van de levensduurte. Een schrijnend voorbeeld van  hoe één van de belangrijkste onderdelen van onze sociale zekerheid er toe bijdraagt dat de armen steeds armer en de rijken steeds rijker worden.

Reeds velen hebben het mij voorgezegd: Het zou nochtans eenvoudig en heel rechtvaardig kunnen:  laat de stijging van de levensduurte in centen, in plaats van procenten berekenen en de lonen en uitkeringen aanpassen met hetzelfde bedrag waarmee de indexkorf is gestegen.  Als de indexkorf een representatieve weergave is van het gemiddeld maandelijks uitgavenpatroon van een gemiddeld Belgisch gezin (ook al zijn daar bepaalde ‘ongezonde’ producten uit geweerd)  is het toch niet meer dan billijk dat als de indexkorf met  bvb € 54,- euro is gestegen dat alle lonen en uitkeringen met niet meer of minder dan dat bedrag verhoogd worden?  Over verschillen in periodiciteit kan om praktische reden gesproken worden, maar om welke (sociale?) reden moet de prijsevolutie voor de ene groep verarming en de anderen verrijking betekenen?
Socialisten moeten erkennen dat de indexkoppeling weliswaar een goed middel is, maar wegens het procentprincipe op een slechte wijze wordt gebruikt. Daardoor geeft het in veel gevallen, vooral voor de minst fortuinlijken een omgekeerd resultaat. Daarom moeten wij om ideologische, principiële en humane reden  deze sociale miskleun aanpakken en hervormen. Ook al ziet daardoor een aanzienlijk deel van onze aanhang voor hen het oneigenlijk en onbedoeld effect van de huidige regeling verloren gaan.   (wat de reden is waarom tot heden elke aanzet tot een dergelijke hervorming steeds in de kiem werd gesmoord; ook door de vakbonden)

Met lede ogen zie ik, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, de ongeïnteresseerdheid bij de meerderheid van de partijleden, zowel op lager als hoger niveau, als ik het heb over de categorieën der laagste inkomens, die men de laatste jaren steevast over het hoofd heeft gezien bij het nemen van maatregelen voor koopkrachtvrijwaring.  Ik heb het dan over leefloners, chronisch zieken, oudere gezinshoofden- of alleenstaande werklozen,en  mensen met een minimumpensioen. Diegenen  die enerzijds geen deel hebben aan de positieve effecten van belastingsverminderingen, nettoloon verhogingen en allerhande subsidiëringen, maar anderzijds via de stijgende en nieuwe lineaire belastingen en heffingen en taksen, hun zo al niet benijdenswaardig netto besteedbaar  inkomen gestaag zien  verminderen en er steeds een groter percentage van aan de gemeenschap moeten afstaan. Dat de perversheid van de procentuele indexkoppeling  daar nog eens bovenop komt maakt dit alleen maar erger. Zowat lijnrecht het tegenovergestelde van één van de voornaamste credopunten waarop het socialisme is gegrondvest: de herverdeling van het inkomen.

Misschien moeten wij wat minder congresseren, wat minder intenties verklaren, wat minder ‘modern’, vernieuwend en verjongend zijn, en wat meer doèn wat we zeggen te willen doen,  wat meer net wèl haalbare voornemens uitwerken, het goede uit het verleden behouden, in onze eigen kringen de ouderen niet aan kant zetten, of in navolging van andere partijen, gewoon uit de beleidsfuncties weren…misschien moeten wij  wat minder socialist in naam, en het wat meer in daad zijn.

Renaat Van Poelvoorde

Heb jij op oudejaarsavond ook aan Darfour gedacht? Aan de reeds meer dan 200.000 onschuldige doden en de 2.500.000 vluchtelingen die in mensonterende kampen aan de Soedanese grens honger lijden en waarvan er tienduizenden sterven aan ondervoeding, ziekte en ontbering ? Heb jij voor het nieuwe jaar ook het voornemen gemaakt om onze  en andere regeringen een geweten te schoppen, ook al zou je daardoor zelf iets van je voorspoed, welvaart en veiligheid moeten inboeten? Waarschijnlijk niet, want ik hoor het je al zeggen: “daar kan ik als enkeling, en België als klein landje toch niets aan veranderen”.    

Zoals bij zoveel volkenmoorden, hongersnoden en onmenselijke toestanden in die delen van de wereld waar wij als welvarende vadsige wellustige en egoïstische exponenten van het mensenras geen belangen te verdedigen hebben, staan wij ook wat verveeld toe te kijken, en vinden wij dat niet wij, maar anderen dat maar moeten oplossen. Trouwens als puntje bij paaltje komt kunnen wij achteraf steeds gebruik maken van de beproefde uitdrukking: ,,Wir haben es nicht gewusst.'' 

Moorden, verkrachtingen, plunderingen, meer dan 200.000 doden, meer dan twee miljoen ontheemden, tienduizenden mensen die nu stervende zijn aan geweld, ziekte, ontbering. Die cijfers spreken voor zichzelf. Ondanks het aandringen van  de secretaris-generaal van de VN Koffi Annan, weigert de VN-Raad voor de Mensenrechten elke terechtwijzing aan het adres van de islamitische regering van Sudan.  En dan weet hij onder meer dat de moslimwereld alleen verontwaardigd doet wanneer moslims door niet-moslims gedood worden.
De huidige politieke ,,cultuur''  waarin Arabische doden heel wat zwaarder wegen dan zwarte, wordt gesteund daar de overgrote meerderheid van de  VN-Raad voor de mensenrechten, waarin de moslimlanden een derde van de leden vormen, en in zes maanden ,,werking'' alleen Israël veroordeeld heeft, tot driemaal toe.
Vredesbetogingen van enige omvang trekken alleen de straat op als ze kunnen tekeergaan tegen de ,,gebruikelijke verdachten'', zoal de Verenigde Staten, Israël, en het westen. Wie door andere regimes wordt onderdrukt of zelfs afgeslacht heeft pech. Protesteren is makkelijker dan meewerken aan oplossingen, maar aangezien er in dat deel van Afrika geen olievelden, en gegeerde ertsen te vinden zijn is het ondenkbaar dat landgenoten moeten gaan sneuvelen in verre conflicten, zeker niet in Afrika waar de conflicten en wreedheden onuitroeibaar en onoplosbaar lijken.

Laten wij echter niet vergeten dat ook Europa niet immuun is voor barbarij. De Nazi’s en recentelijker de Balkan-volkeren hebben bewezen hoe gevaarlijk het is om mensen van een bepaalde huidskleur of ras als minderwaardig te brandmerken. Dat geen enkele uiting van racisme, antisemitisme incluis, aanvaardbaar, verschoonbaar kan zijn en desnoods met inboeting van eigen mensenlevens moet bestreden worden hebben de Europeanen in de geschiedenis meer dan genoeg ervaren.

Een aantal landen verkiest de bescherming van bevriende regimes boven die van zelfs elementaire mensenrechten. Andere, waaronder België, zijn politiek niet bereid elders te gaan vechten om vrede te stichten of te behouden. Afgezien dat zij daar geen defensiegeld willen aan besteden vrezen zij vooral onpopulariteit wanneer er soldaten zouden sneuvelen.

Om die reden ging België uit Rwanda lopen na het afslachten van tien Belgische para's. Daarom stond Europa erbij en keek ernaar toen op de Balkan weer concentratiekampen ontstonden, toen uit Srebrenica zevenduizend moslims werden weggevoerd om afgemaakt te worden.

Daarom  laten wij nu gebeuren wat gebeurt in Sudan, kijken wij gewoon de andere richting op en beperken ons tot het geweeklaag over onze eigen luxeproblemen..
Als mens kan je dit nieuwe jaar moeilijk vreugdevol inzetten. Daarvoor is de schande te groot en voor sociaal voelende personen de schaamte navenant!

Hoewel de totale productiecapaciteit op de Europese markt 26,5 miljoen wagens bedraagt, terwijl er maar een markt is voor 20,5 miljoen blijkt de afzet van het automerk Volkswagen wereldwijd in het eerste kwartaal van 2006 met 15% te zijn gestegen naar 1.361 miljoen auto’s, tegen 1.183 miljoen een jaar eerder. In de krant De Tijd van 28.04.2006 beweert de directie van Volkswagen zelf dat het marktaandeel niet enkel in Duitsland, maar ook in andere belangrijke markten in West-Europa verbeterde.

 

Bij elke socialistische partij, die naam waardig, behoort het versmallen van de kloof tussen arm en rijk, en het creëren van een solidaire en rechtvaardige maatschappij tot haar  fundamentele doelstellingen,

 Sinds Karl Marx. de filosofie van Hegel herinterpreteerde, heeft het socialisme in de geïndustrialiseerde landen een gefaseerde evolutie doorgemaakt. In de eerste fase (tot na de tweede wereldoorlog) zorgde de socialistische arbeidersstrijd er voor dat de armen minder arm,  en de minder gegoeden er beter op werden. In de loop van de tweede fase (tot einde jaren ’80) zorgden zowel de snelgroeiende welvaart als de schrik voor het dreigende communisme dat   alle lagen van de bevolking deel hadden aan de ‘weldaden’ van het zogenaamde sociaal gecorrigeerd kapitalisme. De armen werden minder arm, wie het moeilijk had kreeg het relatief goed, de welvarenden werden nog welvarender, en de rijken werden (gewoontegetrouw) alsmaar rijker.

 Mede door het opentrekken van het ‘ijzeren gordijn’ en de teloorgang van de communistische dictaturen in de Oostbloklanden, is het socialisme  wereldwijd in een derde fase getreden waar het oorspronkelijk socialistisch gedachtegoed, onder druk van de arbeidersklasse die zich nu grotendeels tot de welvarende klasse mag noemen, in feiten geëvolueerd naar een links-liberaal surrogaat socialisme dat zich in hoofdzaak gefocust op de belangen van de middengroepen. Daardoor is de strijd tussen arm en rijk geëvolueerd tot een strijd tussen degenen die het goed hebben, en diegenen die het buitensporig goed hebben.  De belangen van de minder bedeelden (minderheid) worden enkel nog verdedigbaar voor zover ze niets afdoen aan de belangen van de beter gegoeden (meerderheid)

 Met de stelling van de voormalige socialistische partijvoorzitter Louis Tobback die bij de geboorte van de eerste regering Verhofstadt poneerde, dat een “paars avontuur” voor socialisten in “bont en blauw” zal eindigen, wees hij er op dat het een ‘contradictie in terminus’ is te denken dat een samengaan van rechts liberalisme met links socialisme een voor elke groep aanvaardbaar beleid zou waarmaken.

Dat desondanks, zowel op nationaal, regionaal als op gemeentelijk vlak de paarse coalities  niet enkel levensvatbaar bleken, maar daarenboven ook resultaten boekten, is enkel te wijten aan hun beider opschuiven naar het centrum en niet in het minst aan het  ‘ophokken’ van verschillende zogenaamde “dogma’s” waar de beide partijen grotendeels hun bestaansrecht aan ontlenen.

Ondertussen storen zowel donkerblauwe liberalen als links-socialisten  zich mateloos aan het feit dat hun respectievelijke partijleidingen zich gezelleg naast hun ideologisch-tegengestelden hebben neergevleid aan de centrale visvijver, omdat daar nu eenmaal, zoniet de smakelijkste, dan toch het meeste vis is te vangen.

Dat de (niet-extreme) socialistische partijen zich wereldwijd hebben neergelegd bij de dictatuur van het kapitalisme en daardoor hun basisdoel (de strijd tegen-) verloochenen, laat ik hier nu ter zijde. Maar dat de Belgische socialistische partijen (de Waalse iets minder dan de Vlaamse) in hun paars huwelijk hun natuurlijke kinderen (de minder bedeelden) ernstig verwaarlozen is voor weldenkende en  ‘echte’ socialisten onaanvaardbaar.

Dat deze paarse regering maatregelen heeft genomen m.b.t. het verminderen van achterstanden, en onrechtvaardigheden  bij de laagste inkomens, is niet te ontkennen, maar die maken de verwaarlozing van het verleden maar in beperkte en onvoldoende mate goed.

Mezelf met enige fierheid socialist noemende, bekruipt mij als partijlid steeds vaker een storend gevoel van schaamte. Dat gevoel krijg ik nu weer bij het aanhoren van de begrotingsmaatregelen voor volgend jaar. Er mogen dan wel enkele positieve punten in te bespeuren zijn, toch kunnen deze niet verhinderen dat de reeds lang bij mij aanslepende ontgoocheling over de socialistische inbreng in deze paarse regering alsmaar groter wordt..

Na de vermindering van inkomstenbelasting, heeft men op zoek naar plaatvervangende inkomsten nogmaals de door liberalen zo zeer gewenste verschuiving van de lasten op arbeid naar allerhande bijkomende en verhoogde vlak-belastingen zoals taksen, heffingen, accijnzen, opcentiemen, en btw opgevoerd. Met andere woorden het verschuiven van belastingen op inkomsten naar belastingen op gebruik en verbruik van goederen, diensten, afvalverwerking enz. Door o.a. op vrijwel alle verpakkingen een milieuheffing in te voeren zullen in 2007, in deze paarse welvaartstaat, en mede door toedoen van socialistische ministers, de armen en de laagste inkomens er nog meer op achteruit gaan dan de voorbije jaren al het geval was.

Ons huidig systeem van personenbelasting, gebaseerd op het inkomen, die zowel procentueel als bedragmatig stijgt, al naargelang het inkomen groter is, werkt volgens het principe dat "de sterkste schouders de zwaarste lasten" dienen te dragen. Dit is niet alleen eerlijk en billijk, maar heeft bovendien ook een herverdelend effect. Daarentegen zijn belastingen die onafhankelijk van het inkomen qua bedrag voor iedereen gelijk zijn, pervers oneerlijk omdat op die wijze, naargelang het inkomen kleiner is, een groter deel van het inkomen wordt afgeroomd. In dat geval worden de lasten zwaarder naargelang de schouders zwakker zijn. Op die wijze slaagt men er in de personen, die wegens een te laag inkomen vrijgesteld zijn van inkomstenbelasting, toch steeds meer belasting te laten betalen en gaat het besteedbaar inkomen van de laagste inkomens er niet alleen op achteruit, maar tevens procentueel méér achteruit dan dat bij hogere inkomens het geval is.

Zowat het tegenovergestelde van wat de socialistische credo is.

Aan de andere kant kunnen de laagste inkomens (onder de minimum aanslagvoet) niet van de in uitvoer zijnde en nog komende belastingsverlagingen op het inkomen meeprofiteren, in tegenstelling tot de modale hogere en hoge inkomens, waar het besteedbaar inkomen daardoor gradueel stijgt.  De laagste (niet inkomensbelastingbetalende) blijven echter niet alleen verstoken van de welvaartstijging, maar gaan er ook nog gestaag op achteruit aangezien de levensduurte sneller stijgt dan de aanpassingen via de gezondheidsindex.

Sp.a-voorzitter Johan Vandelanotte stelt dat "alleen wie de toekomst zelf vorm geeft, ze niet zelf moet ondergaan" en dat de socialistische beweging een beweging is die "gebaseerd is op verontwaardiging, en gericht op een samenleving waar iedereen gelijke kansen krijgt". Vraag is in hoeverre het huidige belastingsbeleid  dat mede door de socialistische ministers wordt ondersteund, verenigbaar met die stellingen en wat de minder bedeelden daar van ervaren.

Maar misschien zijn die stellingen helemaal niet voor hen bedoeld, omdat zij niet de mogelijkheid hebben om hun toekomst zelf vorm te geven, en zij de middelen ontberen om gelijke kansen te hebben...maar...is het dan niet de bedoeling dat socialisten hen daarbij zouden helpen ?

Renaat van Poelvoorde.

 

                                     

Omdat indexaanpassingen en collectieve arbeidsovereenkomsten in onvoldoende mate de prijsstijgingen van de consumptiegoederen en diensten compenseren, werd de voorbije jaren een groot deel van de bevolking geconfronteerd met een daling van de koopkracht.

Mede daarom kondigde deze coalitie, al tijdens de vorige legislatuur belastingsverminderingen aan welke de koopkracht, zoniet zou vermeerderen, dan toch op zijn minst veilig zou stellen.

 

Omdat niet iedereen gezegend is met een inkomen dat beantwoord aan de huidige levensstandaard, voorzag onze toenmalige socialistische partijvoorzitter een procentuele toelage voor leefloners, uitkeringstrekkers met gezinslast, en de op rust gestelden met een laag pensioen, omdat die wegens een té laag inkomen helemaal geen belastingen betalen.

 

De ondertussen uitgevoerde en in uitvoer zijnde verlagingen op de personenbelasting, mede met verhoogde belastingsaftrekken, en de in het generatiepact voorziene maatregelen voor nettominimumlonen, zorgen inderdaad voor relatieve koopkrachtbeveiliging.

 

Verder bevat het generatiepact een reeks maatregelen die in beperkte mate de achterstand, welke de uitkeringen en pensioenen de voorbije decennia op de loonontwikkeling hebben opgelopen. Anderzijds geeft men er de intentie aan, om in de toekomst op gezette tijden bepaalde aanpassingen aan de uitkeringen in overweging te nemen. Heel wat aangekondigde maatregelen houden  hoofdzakelijk de verbintenis is om zich over de wenselijkheid van een aanpassing uit te spreken. (van een automatische koppeling van de uitkeringen aan de reële loonstijging is er geen sprake)

Hoe dan ook, de tot heden genomen en voorziene maatregelen m.b.t. de laagste pensioenen, en voor zover die er zijn op de uitkeringen, zijn enkel als compensatie voor de sinds jaren opgelopen achterstand op de loonontwikkeling.  

De belastingsverminderingen betekenen, naast index- en Cao-verhogingen een derde factor waardoor de netto inkomsten verhogen. Het is juist deze laatste factor, die volgens de regering zorgt voor de welvaartstijging. Wie geen belastingen betaald heeft bij vermindering van belastingen ook geen verhoging van zijn netto-inkomen, en dus ook geen welvaartstijging.

 

Van de toentertijd beloofde toeslag voor de niet belastbare lage inkomens is er echter tot heden niets terechtgekomen, ja zelfs niets meer te horen. Als gevolg daarvan zien de minder fortuinlijken in onze maatschappij hun, zo al niet riante koopkracht (verder) achteruitgaan.

 

Het feit dat procentuele index- en andere verhogingen, alsook procententule belastingsverlagingen het verschil in geldwaarde en koopkracht, dus het verschil in levensstandaard, tussen de onderscheiden sociale bevolkingsgroepen steeds groter maakt, is op zich al een contradictie met één van de voornaamste principiële streefdoelen van het socialisme. Maar er gelaten op toezien dat de minder bedeelden in onze maatschappij geen deel hebben aan de welvaartstijging is voor socialisten zelfs een misdaad.

 

Voor socialisten moet het ideologisch onaanvaardbaar zijn dat een overheid, enerzijds voldoende middelen schijnt te hebben om aan zijn burgers te vertellen dat het zodanig goed gaat dat hij gerust wat minder kan bijdragen aan de gemeenschap, om zich anderzijds tegenover de minderbedeelden te verontschuldigen dat men wegens geldgebrek hen niet op gelijkwaardige wijze kan behandelen.

 

Laat de échte socialisten nu opstaan…

Een moeder die haar veertienjarige dochter de gelegenheid gaf om onder haar dak met haar vriend te slapen, werd door de rechter veroordeeld. Op veertien jaar is een kind volgens de wet namelijk nog niet volwassen. Zowat elke volwassene had meteen daarna een mening te verkondigen over 'de jeugd' - al dan niet gegrond. Over seks en jongeren doen vaak de vreemdste geruchten de ronde, niet in het minst bij de jongeren zelf.

Uit een recente bevraging van 526 Vlaamse jongeren blijkt dat 20% van hen al voor hun zestiende seksueel actief waren en 90% heeft daar achteraf gezien geen spijt van. Ondanks allerhande campagnes en affiches doet 16% van hen het ook nog eens onveilig.
Precies omdat jongeren er steeds vroeger aan beginnen, gaan stemmen op om de leeftijd van seksuele volwassenheid te verlagen. Vraag is of dat wel een goed idee is. Volgens de wet kan een 16-jarige zelfstandig beslissen. Die leeftijdsgrens is er om jonge mensen te beschermen tegen ongelijke machtssituaties. Daartegenover staat de mening dat men jongeren niet kan verplichten te wachten om de stap te zetten. Of iemand klaar is voor seks, hangt af van de persoon, stelt men. Kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerckhove vindt het nogal zinloos dat de wetgever zich moeit wanneer mensen gewoon de liefde bedrijven. Volgens haar is het even zinloos als in het wetboek eeuwige trouw voor te schrijven aan mensen die trouwen en is het dus niets meer dan een symbolische wetgeving.

Mijn inziens kan men verantwoordelijkheid enkel dragen als men er de middelen toe heeft en tevens ook de gevolger ervan aankan. Wat het gebruik van softdrugs betreft, meent men terecht dat minderjarigen niet in staat zijn om zinvol om te gaan met de gevaren en gevolgen van drugs. Hoe kan men dan stellen dat men in het algemeen op 16-jarige leeftijd, laat staan nog jonger, verantwoordelijk genoeg zou kunnen zijn om alles in het werk te stellen ten einde een dodelijke geslachtszieke of zwangerschap te voorkomen?

Een haalbaar compromis voor voor- en tegenstanders is van het “veilig vrijen” een maatschappelijke prioriteit te maken. Uit de enquête blijkt namelijk dat 16 procent van de jongeren het onveilig doet - dus zonder bescherming tegen zwangerschap of ziektes. Voor zover ze dat ooit is geweest, dient gezegd dat de seksuele opvoeding nog steeds niet is aangepast aan de huidige normen die jongeren daaromtrent aan de dag leggen. Er is geen duidelijke richtlijn, laat staan een wettelijke bepaling i.v.m. Seksuele opvoeding in de scholen. Sommige scholen geven consequent en heel doorgedreven seksuele opvoeding, andere nodigen één keer een spreker uit en vinden dat daarmee is hun taak volbracht is.'

Daartegenover kan men de zaak ook positief bekijken omdat 84 procent van de jongeren wel veilig vrijt en dat is een zeer mooie score. Het spijtige is inderdaad dat veel opvoeders op scholen de leeftijdsgrens van de seksuele volwassenheid zien als een uitvlucht om hun leerlingen niet in te lichten over seks. De seksuele voorlichting op school zou een integrale aanpak moeten hebben, waarbij relationele én seksuele aspecten aan bod komen.
Is er iemand op het kabinet van Onderwijs die daar werkt wil van maken?

Renaat Van Poelvoorde

Betekent reflectie stilzwijgen? Al lees ik in het woordenboek een andere omschrijving van dit begrip, toch is het relatief stil geworden sinds de bevolking van de landen waar men de goedkeuring van Europese Grondwet aan een referendum koppelde, resoluut afwees.

Besluiten zullen er, hoe dan ook, ten goede of ten kwade, genomen moeten worden over het Europese proces.

Onze eerste minister, Guy Verhofstadt, liberaal, tracht met zijn boek ‘De Verenigde Staten van Europa’ daar weer vaart in te krijgen. Alhoewel het boek sympathiek en zelfs visionair oogt, is het vooral wereldvreemd en dus eerder onschadelijk. De reacties zijn dus eerder negatief. Alleen de term al, een Verenigde Staten van Europa, doet natuurlijk veel regeringsleiders huiveren. Het staat bol van klassieke steeds weerkerende liberale, en voor sociaal ingestelde personen, zoals ik, stilaan ergerlijke recepten: meer banen door succesvolle concurrentie, meer flexibiliteit, verlenging van de arbeidsloopbaan, en verschuiving van directe naar indirecte belastingen. Zoals een gedegen promotor van een kapitalistischt-liberaal Europa doet onze wonderboy echter geen voorstellen voor de democratisering van de Europese instellingen. Positief is dan weer dat Verhofstadt waarschuwt dat er een regelrechte dumping tussen de lidstaten dreigt, die de sociale bescherming in Europa aantast.

Zoals dat bij meerdere zaken het geval is zijn de socialistische en andere links partijen verdeeld over het neoliberale karakter van de Europese Grondwet. De ‘linkse’ voorstanders van de grondwet stellen dat het neoliberaal project iin de grondwet dat eenzijdig gericht is op marktwerking, nogal meevalt omdat de diensten van algemeen belang kunnen uitgezonderd worden van de vrije markt. Hoe dan ook: uitzonderingen zijn uitzonderlijk. Voor liberalen, in 1996 verwoord door Frits Bolkestein is één ding duidelijk: “Europa zal liberaal zijn, of zal niet zijn.”

Velen van de linkse parlementaire voorstemmers hebben zich waarschijnlijk laten meeslepen door de noodzaak van versterking van de Europese Unie. Zij zien een verenigd Europa als middel en noodzaak tegenover de multinationale bedrijven, de macht van de Verenigde Staten van Amerika, de pogingen om de welvaartsstaat af te bouwen, de criminaliteit, en de oorzaken van het terrorisme. Door zich daar al te veel op te focussen realiseren zij zich onvoldoende de gevaren van het Europese grondwettelijke verdrag. Er is immers niets vastgelegd om te vermijden dat basisteksten kunnen worden geblokkeerd door één of een beperkt aantal lidstaten. Eens het grondwettelijke verdrag was aangenomen zou het bijzonder moeilijk te wijzigen zijn geweest.

Aan de andere kant hoeft men geen econoom te zijn om te zien dat de Europese economische machtsgroepen er alle belang hebben bij een geglobaliseerde economie en een grote, sterke Europese thuismarkt. Voor hen dienen de noodzakelijke wetten en regels in een zo neoliberaal mogelijk verdrag te worden opgesteld. Met andere woorden: zorg voor een zo verdeeld mogelijke Europese besluitvorming. Het gevaar bestaat dus dat met het stranden van het grondwettelijke verdrag zou een stap is gezet in de richting van het door hen gewenste Europa.

De uitvoering van een gedeelte van de Europese grondwet zou de Europese Unie democratischer en socialer kunnen maken. Een beperkt verdrag waarin de democratisering van de Europese Unie door versterking van de macht van het Europees Parlement wordt benadrukt ligt binnen de mogelijkheden. De wetgevende macht hoort bij het Europees Parlement te liggen. Doorbreking van het monopolie van het wetgevend initiatiefrecht door de Europese Commissie is noodzakelijk, net zoals het wenselijk is de voorzitter van de Europese Commissie te laten verkiezen door het Europees Parlement. De samenstelling van het Europees Parlement zal meer evenredigheid moeten tentoonspreiden en dus de grootte van verschillende bevolkingsgroepen moeten weerspiegelen.

De ‘Verenigde Staten van Europa’ is misschien op zich nog niet zo’n gek idee. Maar dan wel op een radicaal andere manier dan Verhofstadt voorstelt. Een eerste stap is echte democratisering van Europa. De huidige Verdeelde-Verenigde Staten van Europa leveren alleen maar verliezers op.

Met de regelmaat van de jaargetijden komt één of andere liberale conifeer aandraven met een voorstel om de werkloosheidsuitkeringen te beperken in de tijd. Bij het  doorbreken van de zomer meent  VLD-voorzitter Bart  Somers het raadzaam om het monster van Lochness van de Wetstraat terug boven te halen, goed wetende dat het traditioneel gedoemd is om even later weer in alle stilte te verdwijnen.

Uiteraard blijven de vakbonden en de socialistische Walen zich daar halsstarrig tegen verzetten. Maar ook bij de andere Vlaamse partijen kan de voorzitter van de Vlaamse liberalen niet meteen op veel steun rekenen, temeer omdat zelfs de federale oppositiepartijen het paarse activeringsbeleid steunen dat werklozen verplicht, op straffe van een schorsing van hun uitkering, om actief naar werk te zoeken.

Bart Somers is uiteraard geen dommerik en weet dat zijn voorstel niet de minste kans maakt, maar met het oog op de nakende verkiezingen, gebruik  hij de niet-werkende Vlaming om zichzelf en zijn partij, te profileren. Beetje raar vind ik, want daarmee negeert hij in feite het door zijn eigen regeringspartij gesteunde activeringsbeleid.

Ons zogenaamde ‘eeuwigdurende’ recht op stempelgeld mag dan uniek zijn in de wereld, en het beperken in tijd mag dan  het voordeel van de duidelijkheid hebben, de vraag is of het correct toepassen van de activeringsmaatregelen niet grotendeels hetzelfde, maar bovendien ook een rechtvaardiger effect hebben. Bovendien dumpt een tijdelijke werkloosheidsvergoeding een deel van de langdurig werklozen in het stelsel van het leefloon of de langdurig ziekteverzekering, waardoor ze dus afhankelijk blijven van de sociale zekerheid. Veel verschil in het totale bedrag van de sociale zekerheidskosten zal dat echt niet maken. Men hoeft trouwens geen fundamentele socialist te zijn om te stellen dat het feit dat werklozen die niet inschakelbaar zijn op de arbeidsmarkt blijvend een beroep doen op de sociale zekerheid, sociaal ook volledig te verantwoorden is.
Volgens de huidige wetgeving verliezen werklozen die wel inzetbaar zijn op de arbeidsmarkt en waarvoor een blijvend beroep op de sociale zekerheid dus niet te verantwoorden is, bij weigering van aanvaarbaar werk, hun uitkering.

Het is dus kwestie van gewoon de voorziene regelingen toe te passen, in gans het land volgens de zelfde normen. Asociale en, in de ogen van liberale ‘hard werkende vlameningen’ populaire alternatieven zijn geen oplossing voor een probleem dat zichzelf oplost als bestaande wetten eerlijk en deficiënt worden toegepast .

Renaat van Poelvoorde.