Door uit je comfort zone te komen, doe je iets waar je onzeker over zou kunnen zijn.

Je komt namelijk op onbekend terrein. Hoe vaker je kleine uitdagingen aangaat,

op welk gebied dan ook, hoe gemakkelijker je jezelf voelt in ongewone situaties.

Wat een gek jaar hebben we weer achter de rug.

Maar ik wens jullie ondanks alles hele fijne feestdagen en een gezond Nieuwjaar

Ik ben vergeten van wie ik het hoorde, maar heel ver hier vandaan in het verre hoge noorden schijnt een

heel klein boompje te staan. Zo klein als hij is heeft hij een grote droom, volgend jaar wil hij met Kerstmis

zijn de allermooiste denneboom. Vol slingers en glinsterende ballen en vele kaarsjes op zijn takken

aangebracht, die de pasgevallen sneeuwkristallen doen fonkelen in de koude decembernacht.

Kinderen zullen naar hem kijken met grote ogen van verlangen, omdat er kransjes tussen zijn takken

prijken, daar aan rode linten gehangen. En in zijn stoutste jongensdromen ontvangt hij van de Kerstman

een trofee, die hiervoor speciaal naar hem zal komen in zijn door rendieren getrokken arreslee.

Nog een even moet hij wachten. Misschien komt zijn droom dan uit.

Maar tot die tijd geniet hij in gedachten en trilt soms even van zijn top tot aan zijn kluit. Door: Chayenne Steyt 

Er was eens een prachtige vogel, hij vloog blij door de lucht

Hij genoot van zijn vrijheid en genoot van zijn vlucht

Op de aarde keek naar deze vogel een eenzame, verbitterde vrouw

Die toen ze de vogel zag enkel maar kon denken: Wat ben ik jaloers op jou.

Jij kunt gaan en staan in de wereld, zonder grenzen, waarheen je maar wil

Kijk eens naar mijn leven, ik voel me beperkt, mijn leven staat stil

Ik voel me begrensd, afgewezen, jaloers op jou en erg alleen

Ik heb helemaal niemand meer op de wereld, ik kan nergens heen.   

De Agent: De bestuurder antwoordt “Maar dat kan niet, ik had de cruise-control aan op 110,

misschien is uw radar niet accuraat” Zijn vrouw ernaast kijkt niet eens op van haar breiwerk terwijl

ze zegt; doe niet zo mal lieverd, je weet best dat deze auto geen cruise-control heeft … 

Terwijl de bekeuring wordt uitgeschreven zegt de man tussen zijn tanden, kun jij niet gewoon eens een

keertje je mond houden?

De vrouw glimlacht minzaam en zegt : Wees blij dat je radarverklikker op tijd afging ..

Terwijl de agent een tweede bekeuring schrijft voor de illegale detector, kijkt de man zijn vrouw aan

en gromt. Verdomme mens, hou asjeblieft je kop dicht ! De agent fronst zijn wenkbrauwen en merkt op dat

de bestuurder zijn veiligheidsgordel niet om heeft.

De bestuurder legt uit dat hij deze heeft losgemaakt op het moment dat hij aangehouden werd, zodat hij

zijn rijbewijs uit zijn kontzak kon pakken.

Zijn vrouw zegt onverstoorbaar : Maar schat, je weet best dat je je gordel niet om had. Je doet hem toch

nooit om als je rijdt?

Terwijl de agent de derde bekeuring uitschrijft, kijkt de man verwilderd zijn vrouw aan en schreeuwt :

Wil je dan nu alsjeblieft eens een keer JE MUIL HOUDEN !!!! ?? De agent kijkt de vrouw aan en vraagt :

Praat uw man altijd zo tegen u mevrouw? Ach welnee agent, alleen als ‘ie gedronken heeft .

Als je denkt dat je er bent, ben je er net niet.

Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat

Een ongeluk zit in een klein hoekje, het geluk zit in de rest

Even stilstaan…, een hele vooruitgang

Beter spijt van wat je hebt gedaan, dan van wat je niet hebt gedaan.

Het is veel belangrijker om geïnteresseerd, dan interessant te zijn

Mensen struikelen niet over bergen, alleen over molshopen

Winnaars hebben een plan, verliezers een excuus

Succes gaat van mislukking naar mislukking, zonder verlies van enthousiasme

Tegen de stroom ingaan is de enige manier om bij de bron te komen

Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren

Zij die het opgeven weten nooit hoe dicht ze bij hun doel waren.

Je zit op je fiets, en terwijl je naar school of werk fietst wordt je begroet door het gebrul van

een oude 8 cilinder Amerikaanse bak die langs komt rijden.

Gedrapeerd met chromewerk en een kofferbak van het formaat waar een warenhuis zich in kan

huisvestige 

Op dat moment komt de gedachte in je kop: “Mijn eerste auto wordt een oldtimer”

Oma heeft zin in een ijsje. Opa biedt heel lief aan om dat te halen. Wat voor ijsje ze dan wil.

Een bolletje vanille, chocolade en aardbei.

Zal ik het even opschrijven? Vraagt ze lief. Nee, hoeft echt niet. Echt niet? Nee, echt niet.

Hij hield bij hoog en bij laag vol dat hij dat heus nog wel kon onthouden.

Komt ie terug met 2 zakken patat. Foetert oma: Zie je nou wel! Ben je toch nog de mayonaise

vergeten!

Een man wil een huis laten bouwen. Vraagt de architect hem hoe de woning er uit moet zien.

Antwoordt de man: Rond!

De architect : Ja maar mijnheer hoe moet bijvoorbeeld uw woonkamer er uit gaan zien?

De man: Rond! 

Architect: Mijnheer, ik begrijp u niet goed en uw wc dan?

De man: Rond!

Architect: Hoe moet uw gang er dan uitzien?

De man: Ook rond, ROND, ALLES rond!!

Architect: Mijnheer, dat is niet te realiseren, hoe komt u hier nu bij. Legt u me dat eens uit!

De man: Nou, ik hoorde mijn schoonmoeder gisteren tegen mijn vrouw zeggen: Als je toch gaat bouwen,

dan kun je toch hier of daar wel een hoekje voor mij vinden, om te wonen?”

Op zoek naar de ultieme smaaksensatie voor een excellente wijn vertroetelen wijnboeren hun druiven.

Ze krijgen een uitgebalanceerd dieet van voedingsstoffen gemengd met gezuiverd water waar menig

chef kok jaloers op zou zijn. Door dit te combineren met de beste grond, de juiste ligging van het

land voor een optimale inval van de zon en een zeer doordacht gistingsproces ontstaan de

heerlijkste dranken.

Dit alles wordt ons vervolgens aangeboden via gespecialiseerde slijterijen.

Sommige boeren doen het anders. Vlak voor de oogst laten ze de druiven lijden. Ze stoppen met

de toevoer van voedingsstoffen en water en laten de brandende zon zijn werk doen.

De druif krijgt letterlijk en figuurlijk op zijn donder. Het idee hierachter is dat alleen de sterkste

druif de beste wijn levert.

Eigenlijk is de leerschool van de mens is niet anders. Door tegenslagen ontwikkelen we onze

beste eigenschappen en worden betere mensen.

Louis is op vakantie in Egypte. Hij krijgt er de kans om kameel te leren rijden.

Het is zeer eenvoudig, zegt de leraar.

Om te starten of te versnellen zeg je ‘oef!’ en om te stoppen ‘karriekie’. Zo eenvoudig is het!

Zo gezegd zo gedaan. Louis gaat op de kameel zitten en roept: “Oef!” De kameel zet zich in beweging.

Opnieuw roept Louis ‘oef’, en de kameel versnelt de pas.

Na nog een paar keren ‘oef’ gaat het vrij snel met de rit. Maar plots ziet Louis in de verte een ravijn.

Hoe was dat stopwoord nu weer?, vraagt hij zich angstig af. Nog net op tijd valt het hem te binnen.

“Karriekie”, roept hij. Met een ruk blijft de kameel staan, precies op de rand van het ravijn.

“Oef”, zegt Louis opgelucht. <

De feestdagen zijn dit jaar een beetje anders, maar ik wil jullie hele

fijne feestdagen wensen, en voor het nieuwe jaar gezondheid liefde en geluk!

Zorg goed voor elkaar

Het hele jaar sta ik heerlijk in het bos, niet in een standaard, gewoon lekker los.

De hele familie gezellig om me heen, allemaal net als ik op één been.

Maar dan komt december, fijn voor de mensen, wij bomen kunnen wel iets anders wensen.

Mannen met bijlen nemen ons te pakken, staan doodleuk je hele familie om te hakken.

Daarna liggen we op een hoop in de wagen, ik lig bovenop dus mag ik niet klagen.

Bij de handelaar liggen we op de grond, een nare ervaring als je eerst stond.

Dan het gezeur van klanten over ons figuur, we zijn veel te vol, te kaal of te duur.

Er gebeurt heel wat voordat men besluit, ze pakken je bij je nek en schudden je uit.

Je verlangt naar de plek vanwaar ze je haalden, per klant verlies je tientallen naalden. 

het ergste komt als je bent verkocht, wat men dan uithaalt is zeer ver gezocht.

Je wordt in de hoek van de kamer geplant met een piek op je kop en een bal in je hand.

Pas tegen de avond is men met je klaar, ik zit onder de kaarsjes en engelenhaar.

Ik denk, dat is dat en terwijl ik geeuw komt ma met de spuitbus vol onechte sneeuw.

Ze had zitten piekeren onder het eten wat ze toch aan mij had vergeten.

Zo sta ik een aantal dagen voor gek en dan halen ze mij opnieuw van mijn plek.

Alles gaat eraf want ik wordt afgetuigd, ik voel me vrij en mijn hartje juicht.

Dan pakken ze me beet, ik ben wat verwonderd, ik word zonder meer het raam uit gedonderd.

Zeker 15 jongens rennen op mij af, slepen mij naar huis in een snelle draf.

Eindelijk zijn we er na een half uurtje en gooien ze mij ineens in een schuurtje.

Daar ben ik niet de enige boom, ik ben bij familie en denk dat ik droom.

Op een avond gaan we weer op een hoop, samen met de buurman waar ik tegen aankroop.

Dat is het laatste wat ik weet........... daarna wordt het verschrikkelijk heet !!!!!!

Het is weer herfst en vervuld de wereld met verrassende geuren en kleuren.

De natuur gaat in rust, laat het oude los en maakt zich klaar voor het nieuwe dat

komen gaat. Ik denk dat het voor mensen hetzelfde werkt.

Om ruimte te maken voor iets nieuws is het nodig om het oude dat niet meer bij ons

past, los te laten.

Zoals mijn vader eens zei: met lege handen kun je beter ontvangen.

Het is een levenskunst waarbij het gaat om geloven. Niet zeker weten, maar

vertrouwen en een vaste overtuiging hebben dat iets zo zal zijn.

Ruimte maken

Begroet de dag met blijdschap zonder zorgen, en denk bij het opstaan het wordt

een goede morgen.

Genieten gewoon van elke dag die je zomaar beleven mag.

Geniet van alles wat komt op je pad, aan het eind heb je een schitteren dag gehad.

Wat je ook doet, doe het goed,

Als je in de zomer lekker in je tuin zit een drankje te drinken kan het zijn dat je gezelschap

van wespen krijgt. Wespen komen namelijk op zoetigheid af.

Om op een vreedzame manier van de wespen af te komen hebben wij de volgende tip:

Neem een soepkommetje gevuld met koud water met daar in enkele hele kruidnagelen

en zet dit neer daar waar je de wespen niet wilt hebben.

Het geeft een lekkere lucht af die wespen in ieder geval vies vinden.

Zo kan je rustig in de tuin genieten van je drankje!

Deutzia gracilis , deze bruidsbloem, is een grote bladverliezende heester met smalle

eivormige tot lansvormige felgroene bladeren en smalle witte, geurende bloempluimen.

Deze deutzia houdt van volle zon en lichte schaduw, hij doet het goed op iedere vochtige

grond van zuur tot licht kalkhoudend.

Het is aan te raden ieder jaar na de bloei een derde van de oudste takken tot de basis terug

te snoeien, om verjonging te stimuleren.

De plant is goed winterhard, maar bescherming tegen noorden en oostenwind  is vooral in de

vroege lente belangrijk om de bloemknoppen te beschermen.

De Deutzia met z'n vele bloemen is weer prachtig om te zien in onze tuin

Ineens ben ik in tranen. Voel ik me alleen en maakt de
uitzichtloosheid me gek. Grijpt de angst me naar de keel.

Op andere momenten ben ik positief.
Zie ik wat het ons brengt.
Hoe we dit op de een of andere manier nodig hadden.

De wereld die steeds harder draaide.
Het milieu dat schreeuwde om aandacht.
Mensen die schreeuwden om rust.

En nu lijkt het alsof de natuur aan de rem heeft getrokken.
Aan de noodrem.
Alles komt tot stilstand.

Behalve in de zorg. Daar is de druk enorm.
De mensen die we jarenlang onderwaardeerden,
een hongerloontje betaalden, zijn nu onze helden.
We klappen voor ze.

Nu wordt zichtbaar wat er echt toe doet.
Gezondheid, saamhorigheid, liefde en verbinding.

De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.
We leren nu hoe kwetsbaar we zijn.
Dat niets zeker is in het leven.
En hoe dom we zijn geweest.
Om geld, status en schoonheid
tot het hoogste goed te verheffen.

Honderd km/uur rijden voor het milieu??
Velen zouden zich er niet aan gehouden hebben.
Nu is er bijna niemand meer op de weg.

Verre vakanties waren de normaalste zaak van de wereld.
Sterker nog, het was een trend waar iedereen graag aan meedeed.
Hoe verder, hoe beter.
En nu vliegt er bijna niemand meer.

Kinderen brachten we massaal naar kinderdagverblijven en BSO’s.
Onze carrières waren belangrijk.
Gaven ons aanzien.
Thuisblijfmoeders moesten zich altijd verdedigen. Het woord alleen al…

Nu we verplicht thuis zitten en onze kinderen ook, weten we de spelletjes weer te vinden.
De verf en de klei. Worden we zelf weer een beetje kind.

Onze ouderen, waar we voorheen nauwelijks naar omkeken.
Worden nu beschermd met man en macht.
We bieden onze hulp aan.
Doen boodschappen voor ze en zingen ze toe zodat ze zich niet vergeten voelen.
We bellen en skypen omdat we ze niet kunnen bezoeken.

En nu we de kapper, de schoonheidssalons en de rimpeldokter niet meer kunnen bezoeken, wat zal er overblijven van onze schoonheidsidealen?
Onze drang om jong te blijven terwijl we nu niets liever willen dan oud worden.

De natuur kan eindelijk ademhalen.
De natuur waar wij deel van uitmaken maar waarvan wij zo vervreemd waren geraakt.
Wat zijn we nietig als de natuur van zich laat horen.
Tsunami’s, orkanen, bosbranden, epidemieën.
Dan laten we alles vallen en hebben alleen elkaar nog.
Naakt en kwetsbaar.

Ik haal ook eens diep adem en droog mijn tranen.

Het komt goed

Zit ik laatst rustig op de bank televisie te kijken…gaat de bel.

Staat er een Jehova’s getuige voor de deur.

Kom binnen, nodig ik hem uit, gaat u zitten.

Wilt u ook een kopje koffie? Nou graag zegt die man.

En dan mag u me nu vertellen wat u te zeggen heeft, zeg ik.

Zegt die Jehova: Ik heb geen idee, ik ben nog nooit zo ver gekomen.