Visioen
Soms zie je in een bliksemflits
jouw and’re helft op je pad verschijnen.
’t Gevoel van eenheid is zo groot
dat ‘t niemand onberoerd kan laten.
Je neemt het mee als een visioen
en kan het haast met niemand delen.
Even plots is het weer weg, opgelost en weggezogen
uit je leven dat veel leger lijkt dan vroeger.
Dan blijft nog slechts de hunkering, de hoop
ooit weer een glimp te vangen van ’t gevoel
waarvan d’ herinnering gekoesterd wordt
als deel van ’t grote Plan dat leven heet.
Zo heb je weer een stukje van het mooi geheel
aan d’ and’re toegevoegd, ’t valt op zijn plaats.
Het werpt weer wat meer licht op hoe het zijn zal
als alle ballast is verdwenen, opgelost en weggevaagd –
als jij en ik en zij en hij verdampen in het wij
teruggekeerd in ’t eeuwig zijn.
Rob.
