ALSOF.. (27)

Ik ben een vrouw, en da's heus geen pech,
Heb geen last van agressie als ik rijd op de weg
Ik laat tenminste geen lampen aan voor niets

En ruim al mijn rotzooi achter me op
Als ik iets zoek, vind ik het in 1 keer!
Kan tegelijkertijd bellen, koken en nog veel meer!

Van een griepje is bij mij niet veel te merken
Ik neem een aspirine en ga gewoon werken
Ik hou me bezig met echt belangrijke vragen
In plaats van te jammeren om de voetbaluitslagen!
Al is vrouw zijn dan een enorme zegen,
Helaas houdt 'De Man' onze ontwikkeling tegen!
Hem aan zijn lot overlaten is misschien een makkie
Maar wie strijkt dan zijn overhemden en kookt zijn prakkie?
Dat is niet het ergste in dit geval
Wat echt irritant is bij mannen: hun gebral
Ze denken zelf de beste te zijn
Vooral spotten met vrouwen vinden ze fijn

Uiteraard laten we ze in de waan
Want de waarheid kunnen ze psychisch niet aan:
Mannen zijn eigenlijk nog een kind
die spelen met auto's het einde vindt,
Die een potje gaat vechten als hun club verliest,
Computerspelletjes spelen en maar aan knoeit als ie piest.
Nee, mannen willen de waarheid niet horen:
Zonder een vrouw zijn ze verloren!

Wat is het heerlijk om een man te zijn
Ik ben een man en dat is een geluk
Ik doe niet hysterisch al heb ik het druk
Ik verspil niet mijn leven met 'wat moet ik aan'
Kan zonder depressie van de weegschaal afgaan
Ik gooi dingen weg, heb geen spullen teveel
En als iets kapot is dan maak ik het heel

Parkeren is makkelijk; gewoon in één keer
En we doen wel hetzelfde, maar ik verdien meer!
Ik ben een man en ik denk logisch na
Ik leef niet op light-drank en drie blaadjes sla
Als ik ergens heen loop, weet ik de weg terug
Ik maak van een olifant in no time een mug

En al deel ik met duizenden vrouwen het bed
Ben ik juist de man, in plaats van een slet
Als ik zeg dat ik klaar ben, dan kunnen we gaan!
En tijdens het plassen kan ik blijven staan!
Ik ben een man ja, dat doet me plezier
Ik word niet dronken van twee glazen bier
Ik weet wat 'buitenspel' is, daarom geef ik een brul
want voetbal is passie en de scheids is een lul

Publiekelijk huilen dat doe ik dus nooit
Hé, ik kan het vangen als iemand iets gooit
En ik hoef niet te baren, dus geen centje pijn
Is het niet geweldig om een man te zijn?

(volksliedje)

Ewel, 'k ben e kikke, de sterkste man van Gent

Ge moet er gij mij zo kwoalijk niet bezien

Ofwel ik pak U vaste en 'k zit er op met mijn knien.

En om U mijn forcies te tuuge

pakke 'k ik U vaste en ik steek u naar omhuuge

'k loat u vallen en 'k trekke er u weer op

en 'k geef u daar ne klop en nen bok van mijne kop (bis)

de sterkste man van Gent die oan 't lutteren was

en ik trokke kikke noar 't theaterken mee veel manieren

'k pakte 'k ik da ventje vaste en 'k begost er mee te zwieren

'k liet hem vallen, trok er hem weer op

en ik gaf hem doar ne klop en nen bok van meine kop (bis)

'k Was overloast in den biestenhof gegaan

en 'k woare wa te dichte bij nen olifant goan stoan

iedereen die riep : past toch op of hij bijt

maar ik zei: van da biesteken ben e kikke nie benijt

en 'k begoste 'k ikke oan dat snuiterken te trekken

mijn bloed kwam noar omhuuge en mijn koleire die kwam op

en 'k liet hem vallen, trok er hem weer op

en ik gaf hem doar ne klop en nen bok van mijne kop (bis)

Maar,
wat lijdt, heeft lief
en Liefde
zal zijn lijden opnieuw beleven,
zijn ondergang weer riskeren.
Het verlies van alles weer verdragen
En nogmaals, nogmaals.
Twijfelend, bang, onwetend,
onbeantwoord.
Steeds opnieuw,
met de duisternis vóór en achter zich
en nog steeds leven.
Nog steeds liefhebben.

(MacLeish)

"De moerbeitoppen ruisten"
God ging voorbij ;
Neen, niet voorbij, hij toefde ;
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij ;

Sprak tot mij in den stillen,
Den stillen nacht ;
Gedachten die mij kwelden,
Vervolgden en ontstelden,
Verdreef hij zacht.

Hij liet zijn vrede dalen
Op ziel en zin ;
'k Voelde in zijn vaderarmen
Mij koestren en beschermen,
En sluimerde in,

Den morgen, die mij wekte,
Begroette ik blij.
Ik had zo zacht geslapen,
En Gij, mijn Schild en Wapen,
Waart nog nabij
 
(Nicolaas Beets)

Waneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind die in de bomen klimt,
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen al door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad, hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven,
ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man , alleen maar een vrouw
dat een mens  een mens zo liefhad
als ik jou.
                                (Hans Andreus)

De criticus :
     Eerlijk gezegd
     hij ligt hier slecht

De gevangene :
     Mijn enig verlangen is ,
     terug naar de gevangenis

De soldaat :
     Zo is het inderdaad
     Magere Hein maakte mij Soldaat

De kok :
     Wat ik vooral betreur
     dat is de geur.

Hij reist onder de meest azuren luchten
Voortdurend met de reisgids in z'n hand
Want met die welvoorziene informant
Heeft hij van niets of niemand wat te duchten

Hij leest zich door het mooiste buitenland
Hij leest zijn weg door steden en gehuchten
Hij staat voor de beroemde Brug der Zuchten
En leest: De brug is oud en imposant

Hij moet naar huis toe na een week of drie
De leesbril kan terug in zijn etui
Het dikke boek wordt eindelijk gesloten
Hoe heb je het gehad ? vraagt z'n gezin
Fantastisch, jubelt hij, ik heb genoten
Maar jammer van die drukfout achterin

(Ivo de Wijs)

onderweg terug naar haar betonnen kaartenhuis
beslaan terneergeslagen ogen de ramen
verzacht door volksmuziek op gedempte toon

botst het landschap onder haar vandaan
verborgen achter jaren onkruid en ongeplukt fruit 
zijn daar de deuren als deksel dichtgetimmerd
een breekijzer kraakt de cocon van rustend stof
de holte beantwoordt haar in vertrouwde echo’s

als ze bij slingerlicht de trap en haar voordeur vindt 
overwint ze de drempel waar ooit warmte begon
maar wat nu door een hellestorm lijkt leeggezogen 
en zo is zij

ze vindt niet het portret van toen, van hem, van samen 
ze vindt niet de doorgang terug naar haar wereld
maar zal verder gedroomd leven in nachten zonder slaap 
wachtend op haar tijd 

een voortslepend afscheid

(stephan van der sluys)

spontane hulp, een gewaardeerd bezoekje,
het zijn zo van die kleine dingen,
maar "groot" aan waarde voor elkaar

(auteur onbekend)