vrede

.

;

;

;

;

.

.

Vrede op aarde...maar ook in jouw hart

Een heks? Dan denk je al snel aan een oud, lelijk vrouwtje (met een zwarte muts), die samen met haar kikkers en zwarte raaf diep in het bos woont. Maar wist je dat mensen echt in heksen hebben geloofd? Heel wat vrouwen zijn onterecht op de brandstapel beland. En tegenwoordig zijn er nog steeds mensen die zich met de natuur bezig houden. Dat noem je geen hekserij, maar wicca.

Slechte naam

Het woord 'heks' betekende lang geleden: oude, wijze vrouw. In elke streek woonde wel zo' n oude, wijze vrouw. Ze wist veel meer over de natuur dan andere mensen. Vaak woonde een heks in de buurt van een bos. Daar zocht ze naar bessen, kruiden of paddestoelen. Ze wist dat sommige planten zieke mensen konden genezen. Als mensen ziek waren, gingen ze naar de heks toe. Die maakte dan een kruidendrankje of een zalfje. Zo hielp ze de mensen.

Zo'n 500 jaar geleden veranderde dit. Er was soms veel honger, armoede en oorlog. Of er heerste een vreselijke ziekte. Een ziekte waar niemand iets aan kon doen. Mensen wilden iemand de schuld geven van die narigheid. Ze geloofden dat er een duivel was, een boze geest. En ze dachten dat er mensen waren die de duivel hielpen. Mensen die dingen wisten, die gewone mensen niet wisten. Steeds vaker kregen die oude, wijze vrouwen de schuld. En zo kwam de boze heks in de wereld.

Heksenjachten

Als je dacht dat iemand een heks was stapte je naar de rechter om het hem te vertellen. Die liet de vrouw dan ophalen. De beul kwam er ook bij en hij martelde de vrouw tot  ze toegaf dat ze een heks was. Vervolgens werd ze verbrand op de brandstapel. Want men dacht dat een heks haar boze toverkracht pas verloor, als ze verbrand werd.

De heksenwaag

Die heksenjacht duurde wel tweehonderd jaar. Er zijn duizenden vrouwen, mannen en zelfs kinderen verbrand. De rechters bedachten allerlei proeven om te bewijzen dat iemand een heks was. Zo werd gebruik gemaakt van een heksenwaag. Dat was een grote weegschaal, waarop mensen gewogen konden worden. Men geloofde dat een heks op een bezem kon vliegen. Dus dacht men dat een heks wel heel licht moest zijn. Daarom werden de beschuldigde mensen gewogen. De beschuldigde werd in haar hemd gewogen. Als ze minder dan vijftig kilo woog, was ze een heks. Maar als ze meer dan vijftig kilo woog, was ze geen heks. 

De waterproef

Omdat heksen met de duivel samenwerkte beschikten ze over duivelse krachten, waarmee ze mens en dier konden betoveren of schade toebrengen. Op hen paste men vaak de zogenaamde waterproef toe. De ongelukkige vrouw werd met de linker duim aan het rechterbeen gebonden en zo in het water gegooid. Bleef ze drijven, dan werd ze schuldig bevonden en ter dood veroordeeld. Men noemde dit een godsoordeel. God zou aanwijzen wie schuldig en wie onschuldig was.

Waarom chocolade beter is dan sex

1

HET VERHAAL

                      van

                                       CINDERELLA

Er was eens een beeldschoon, lief meisje.
Ze woonde met haar gemene stiefmoeder
en pesterige stiefzusters in een groot kasteel.
De lelijke, luie vrouwen lieten het meisje
al het vuile werk in huis doen.
Ze noemden haar Assepoester.

     



Op een dag gaf de prins van
het land een groot feest.
Die hele dag waren haar
stiefzusters en stiefmoeder
druk bezig met de krullen in
hun haar en de kantjes en
ruches aan hun japonnen, aan
Het maken
"Och", mijmerde Assepoester,
"kon ik maar mee naar zo¹n
mooi bal..."
De zussen en stiefmoeder
brulden van het lachen.
"Jij! Mee? Kijk eens naar je
haar! En die vodden die je
Aan hebt! Die nagels!"

Gillend van het lachen stapten
ze in een koets en lieten Assepoester
alleen achter. Verdrietig keek
Assepoester hen na.
Plotseling hoorde ze een lief stemmetje:
"Assepoes!"
Voor haar stond een mooie, vriendelijke dame.
"Huil maar niet, Assepoes", zei ze. "Ik ben je petemoei. Jij gaat naar het feest!"

"Ga en geniet", sprak de toverfee. "Maar luister goed:
vóór 12 uur 's nachts moet je het feest verlaten. Dan is de betovering verbroken!"
Even later betrad Assepoester aarzelend de balzaal. Ze kende niemand.
Eventjes voelde ze zich heel alleen... Maar hoor, plotseling stopte de muziek.
Als in een droom zag Assepoester de prins op haar aflopen.
Zou hij...? Met een sierlijk knikje vroeg hij haar ten dans. Weldra zwierden ze over de dansvloer..
  

Ze dansten en dansten en dansten... tot ze opeens de zware slagen van de kerkklok hoorde.

Oh nee! Het was bijna twaalf uur. Assepoester snelde de danszaal uit,

de trappen af naar beneden. Onderweg verloor ze een van haar glazen muiltjes.

Vlug schoot ze haar koets in. Pfff... net op tijd.

Verbaasd stond de arme prins op de trappen, met haar muiltje in zijn hand.
hij was verliefd. Smoorverliefd!

De volgende morgen was het hele land in rep en roer.

Er was iets bijzonders aan de hand.

Alle ongetrouwde dames van het land moesten een glazen muiltje passen.

En... wie het muiltje zou passen, zou de koningin worden!

Natuurlijk pasten ook de lelijke schoonzusters het tere muiltje. Maar hoe ze ook

persten en wrongen; hun voeten waren veel te groot, te grof en te breed.

De lelijke zusters hadden Assepoester verstopt in de keuken.

Gelukkig ontdekte een van de lakeien haar toen hij een glaasje water ging drinken.
Hij wenkte haar dichterbij. Onder het honende gelach van haar stiefzusters
paste Assepoester het muiltje. Ze stak haar slanke voetje naar voren... En...'tjoeps!'
het muiltje zat als gegoten

Een week later was het groot feest in het land. Onder luid klokgelui en trompetgeschal,

trouwde Assepoester met haar prins. Trots stond ze op haar glazen muiltjes voor het altaar.

Gelukkig keek de prins haar aan. Zijn droomprinses...
Hoe dit sprookje eindigt? Je raadt het al... ze leefden nog lang en gelukkig.

.

.

een bruid die van een wonder mooie trap af komt.

.

.

.

.

.