het leven

.

.

Via erika van blog de kaatje
kreeg ik het volgende berichtje

en ik was een van de gelukkige
dus is het mijn beurt 4 bloggers dit door te geven wat ik dan ook doe

Het is de bedoeling dat jullie naar de map met afbeeldingen gaan op
jullie pc dan de vierde map en daarin de vierde foto op jullie blog plaatsen

de vierde map op mijn pc en het fotoke is
 

als beloning mogen jullie dan zelf 4 andere mensen uitzoeken om die dan hetzelfde te laten doen en dit zijn de vier bloggertjes die ik gekozen heb:

https://blog.seniorennet.be/rudy1/
https://blog.seniorennet.be/laiza/
https://blog.seniorennet.be/jeffyken/
https://blog.seniorennet.be/francis1/

er zijn er zoveel toffe ik heb er gewoon 4 uitgekozen
ik hoop dat ik het goed heb gedaan 

Vrijdag de dertiende 
Vendredi Treize
Vrijdag de 13de

Vrijdag de 13de is uiteraard alleen bijzonder omdat het de combinatie is van een "nefast" getal en een "nefaste" dag in de week.

Iedereen weet dat 13 een ongeluksgetal is. Waarvan dat komt, is niet zeker. Het is een oneven getal, een priemgetal zelf, maar oneven getallen werden in de oudheid eerder als positief ervaren. Het komt achter twaalf, dat als een heel harmonisch getal bekendstaat. De toevoeging van één bij twaalf lijkt die harmonie te verstoren. Meestal wordt voor de afkomst verwezen naar het Laatste Avondmaal, waar men met dertien aan een tafel zat, maar de reputatie van dertien is ouder, want zelfs Homeros wantrouwde het. In de Noordse mythologie wordt verteld hoe de geliefde god Balder, met elf kompanen in het Walhalla zit te tafelen, totdat Loki, de god van het kwade, zich als dertiende erbij voegt. Als men hem wil verjagen, ontstaat een handgemeen waarbij Balder door Loki gedood wordt. Er zijn hier opvallende gelijkenissen met het Laatste Avondmaal. Er is ook het verhaal dat Philippus van Macedonië zijn standbeeld liet oprichten naast de standbeelden van de twaalf voornaamste goden. Kort daarop werd hij vermoord. Voor de stemming er wat meer in te brengen: de Kaballa vermeldt dertien geesten van het kwade en het verhaal van het Beest staat in het dertiende hoofdstuk van de Apocalyps.

Toch even opmerken dat 13 niet universeel negatief is. Zeus troonde vaak temidden van twaalf andere goden. Voor de Maya's was het een heilig getal. Ze kenden 13 kosmische punten: het centrum van de wereld, vier windrichtingen op aarde, vier in de hemel en vier in de onderwereld. Hun dagen werden genummerd van 1 tot 13 en hun ingewikkelde kalenderberekeningen zijn gebaseerd op combinaties van dat getal.

Hoe dan ook, 13 is wellicht het meest bekende voorbeeld van bijgeloof in de moderne wereld. Als u een vliegreis maakt, zal u in het vliegtuig meestal geen plaats op rij 13 krijgen, want die rij bestaat gewoonlijk niet. Veel ziekenhuizen en hotels hebben geen kamer met nummer 13, in veel sporten - vooral gevaarlijke races - is er geen deelnemer met nummer 13 en in de Verenigde Staten vind je heel wat gebouwen waar de twaalfde verdieping meteen gevolgd wordt door de veertiende. Dat is geen bijgeloof van de bouwers: het is gewoon niet zo gemakkelijk, en dus niet zo interessant, om appartementen op een dertiende verdieping te verkopen of te verhuren. Er zouden zelfs hele steden bestaan zonder huizen met huisnummer 13 en er zijn gevallen bekend waarbij bewoners van huizen met nummer 13 bij de gemeente procedeerden om dat nummer te veranderen.

Vroeger gold de 13de van de maand als onheilsbrengend. Zeker om te trouwen en op reis te gaan. Op het einde van de 19de eeuw constateerde men die dag een duidelijk lager gebruik van het openbaar vervoer. Dit brengt ons op vrijdag de 13de.

Waarom vrijdag? In onze christelijke wereld wordt verwezen naar de dood van Jezus, maar ook hiervoor zijn er sporen in de Germaanse mythologie. Vrij-dag is Freya's dag, de dag van de godin van de liefde, de vrouw van Odin en de moeder van Balder (equivalent met Venus, vandaar Vendredi). Volgens een legende beschouwden de eerste christenen haar als een heks en werd zij verbannen naar een berg, waar ze elke vrijdag vergaderde met elf heksen en de duivel (samen dertien dus). Vaak werd dan ook gezegd dat de heksensabbat op een vrijdag valt. Alhoewel de vrijdag op zich geen funeste betekenis heeft in de christelijke liturgie, werden in de Middeleeuwen de meeste onaangename gebeurtenissen uit de gewijde geschiedenis op die dag gesitueerd: de verdrijving van Adam en Eva uit het Paradijs, de moord van Abel door Caïn, de plagen van Egypte, de moord op de Onnozele Kinderen enz.

In de Angelsaksische landen was het de gewoonte die dag veroordeelden op te hangen. Voor huwen en reizen was die dag ongeschikt (Churchill zou zich eraan gehouden hebben dan niet te reizen, net als Lord Byron, die overigens op een vrijdag stierf, kort nadat hij op vrijdag toch was afgevaren, zegt men). De zeer bijgelovige Catharina de Medici, die zoveel waarzeggers en astrologen begunstigde, deed helemaal niets op vrijdag, en Napoleon zou zijn staatsgreep één dag hebben uitgesteld, naar 18 Brumaire, omdat 17 Brumaire op een vrijdag viel (en dat terwijl de weekdagen toen officieel waren afgeschaft!). Het zou af te raden zijn om op vrijdag de première van een toneelstuk te houden, te verhuizen, een dokter te roepen, een proces te houden, de matras om te draaien of de lakens te verwisselen, de was te doen, de ruiten te wassen, van hemd te veranderen, een breiwerk te beginnen, een kledingstuk voor het eerst te dragen, de haren te knippen of zelfs te kammen. Zingen of lachen op vrijdag is ook uit den boze, maar een begrafenis op vrijdag houden is de beste manier om in de nabije toekomst nog meer begrafenissen in de familie te hebben. En of vergaderen op een vrijdag een goede zaak is, weet ik niet, maar de Sicilianen zeggen dat de Mafia dit in elk geval mijdt.

Vrijdag de dertiende is gewoon een combinatie van de beide vormen van bijgeloof, niet meer en niet minder. Eigenlijk ken ik weinig catastrofes die op een vrijdag de 13de plaatsvonden. Een treurige gebeurtenis in de muziekgeschiedenis: Rossini stierf op die dag, maar een ramp was dat niet, want hij schreef toen al lang geen muziek meer.

Toch zijn er af en toe berichten dat er die dag meer ongevallen zouden gebeuren of meer mensen ziek zijn. Een studie uit 1993 sprak zelfs van een toename van meer dan de helft van hospitalisaties, hondebeten, vallen en dergelijke. Dat lijkt mij overdreven. Misschien is er een neiging om sneller ongevallen op die dag te rapporteren. Anderzijds zijn er die dag minder verkeersongevallen, omdat minder mensen zich op straat wagen. Het ware nadeel van vrijdag 13 is de nefaste invloed van het bijgeloof van miljoenen mensen op de op de economie. In de Verenigde Staten verzuimen die dag opvallend veel mensen hun werk, worden zakelijke transacties uitgesteld en is het opvallend minder druk in warenhuizen. Het lijkt bijna op een staking of een epidemie. Elke vrijdag 13 zou een nadeel van een kwart miljard dollar betekenen. Om het bijgeloof te bestrijden, bestaan er al sinds de negentiende eeuw Vrijdag 13-clubs, die op deze dag banketten houden, liefst met zijn dertienen, als het kan met dertien gangen, en om helemaal goed af te zijn betreden de leden het gebouw met openstaande paraplu's, gaan ze onder een ladder door en breken ze nog wat spiegels. Ook skeptici en andere vrijgevochten geesten houden die dag demonstraties van hun afkeer voor oud en modern bijgeloof.

.

.

;

;

;

;

.

.

Vrede op aarde...maar ook in jouw hart

Een heks? Dan denk je al snel aan een oud, lelijk vrouwtje (met een zwarte muts), die samen met haar kikkers en zwarte raaf diep in het bos woont. Maar wist je dat mensen echt in heksen hebben geloofd? Heel wat vrouwen zijn onterecht op de brandstapel beland. En tegenwoordig zijn er nog steeds mensen die zich met de natuur bezig houden. Dat noem je geen hekserij, maar wicca.

Slechte naam

Het woord 'heks' betekende lang geleden: oude, wijze vrouw. In elke streek woonde wel zo' n oude, wijze vrouw. Ze wist veel meer over de natuur dan andere mensen. Vaak woonde een heks in de buurt van een bos. Daar zocht ze naar bessen, kruiden of paddestoelen. Ze wist dat sommige planten zieke mensen konden genezen. Als mensen ziek waren, gingen ze naar de heks toe. Die maakte dan een kruidendrankje of een zalfje. Zo hielp ze de mensen.

Zo'n 500 jaar geleden veranderde dit. Er was soms veel honger, armoede en oorlog. Of er heerste een vreselijke ziekte. Een ziekte waar niemand iets aan kon doen. Mensen wilden iemand de schuld geven van die narigheid. Ze geloofden dat er een duivel was, een boze geest. En ze dachten dat er mensen waren die de duivel hielpen. Mensen die dingen wisten, die gewone mensen niet wisten. Steeds vaker kregen die oude, wijze vrouwen de schuld. En zo kwam de boze heks in de wereld.

Heksenjachten

Als je dacht dat iemand een heks was stapte je naar de rechter om het hem te vertellen. Die liet de vrouw dan ophalen. De beul kwam er ook bij en hij martelde de vrouw tot  ze toegaf dat ze een heks was. Vervolgens werd ze verbrand op de brandstapel. Want men dacht dat een heks haar boze toverkracht pas verloor, als ze verbrand werd.

De heksenwaag

Die heksenjacht duurde wel tweehonderd jaar. Er zijn duizenden vrouwen, mannen en zelfs kinderen verbrand. De rechters bedachten allerlei proeven om te bewijzen dat iemand een heks was. Zo werd gebruik gemaakt van een heksenwaag. Dat was een grote weegschaal, waarop mensen gewogen konden worden. Men geloofde dat een heks op een bezem kon vliegen. Dus dacht men dat een heks wel heel licht moest zijn. Daarom werden de beschuldigde mensen gewogen. De beschuldigde werd in haar hemd gewogen. Als ze minder dan vijftig kilo woog, was ze een heks. Maar als ze meer dan vijftig kilo woog, was ze geen heks. 

De waterproef

Omdat heksen met de duivel samenwerkte beschikten ze over duivelse krachten, waarmee ze mens en dier konden betoveren of schade toebrengen. Op hen paste men vaak de zogenaamde waterproef toe. De ongelukkige vrouw werd met de linker duim aan het rechterbeen gebonden en zo in het water gegooid. Bleef ze drijven, dan werd ze schuldig bevonden en ter dood veroordeeld. Men noemde dit een godsoordeel. God zou aanwijzen wie schuldig en wie onschuldig was.

Waarom chocolade beter is dan sex

1

HET VERHAAL

                      van

                                       CINDERELLA

Er was eens een beeldschoon, lief meisje.
Ze woonde met haar gemene stiefmoeder
en pesterige stiefzusters in een groot kasteel.
De lelijke, luie vrouwen lieten het meisje
al het vuile werk in huis doen.
Ze noemden haar Assepoester.

     



Op een dag gaf de prins van
het land een groot feest.
Die hele dag waren haar
stiefzusters en stiefmoeder
druk bezig met de krullen in
hun haar en de kantjes en
ruches aan hun japonnen, aan
Het maken
"Och", mijmerde Assepoester,
"kon ik maar mee naar zo¹n
mooi bal..."
De zussen en stiefmoeder
brulden van het lachen.
"Jij! Mee? Kijk eens naar je
haar! En die vodden die je
Aan hebt! Die nagels!"

Gillend van het lachen stapten
ze in een koets en lieten Assepoester
alleen achter. Verdrietig keek
Assepoester hen na.
Plotseling hoorde ze een lief stemmetje:
"Assepoes!"
Voor haar stond een mooie, vriendelijke dame.
"Huil maar niet, Assepoes", zei ze. "Ik ben je petemoei. Jij gaat naar het feest!"

"Ga en geniet", sprak de toverfee. "Maar luister goed:
vóór 12 uur 's nachts moet je het feest verlaten. Dan is de betovering verbroken!"
Even later betrad Assepoester aarzelend de balzaal. Ze kende niemand.
Eventjes voelde ze zich heel alleen... Maar hoor, plotseling stopte de muziek.
Als in een droom zag Assepoester de prins op haar aflopen.
Zou hij...? Met een sierlijk knikje vroeg hij haar ten dans. Weldra zwierden ze over de dansvloer..
  

Ze dansten en dansten en dansten... tot ze opeens de zware slagen van de kerkklok hoorde.

Oh nee! Het was bijna twaalf uur. Assepoester snelde de danszaal uit,

de trappen af naar beneden. Onderweg verloor ze een van haar glazen muiltjes.

Vlug schoot ze haar koets in. Pfff... net op tijd.

Verbaasd stond de arme prins op de trappen, met haar muiltje in zijn hand.
hij was verliefd. Smoorverliefd!

De volgende morgen was het hele land in rep en roer.

Er was iets bijzonders aan de hand.

Alle ongetrouwde dames van het land moesten een glazen muiltje passen.

En... wie het muiltje zou passen, zou de koningin worden!

Natuurlijk pasten ook de lelijke schoonzusters het tere muiltje. Maar hoe ze ook

persten en wrongen; hun voeten waren veel te groot, te grof en te breed.

De lelijke zusters hadden Assepoester verstopt in de keuken.

Gelukkig ontdekte een van de lakeien haar toen hij een glaasje water ging drinken.
Hij wenkte haar dichterbij. Onder het honende gelach van haar stiefzusters
paste Assepoester het muiltje. Ze stak haar slanke voetje naar voren... En...'tjoeps!'
het muiltje zat als gegoten

Een week later was het groot feest in het land. Onder luid klokgelui en trompetgeschal,

trouwde Assepoester met haar prins. Trots stond ze op haar glazen muiltjes voor het altaar.

Gelukkig keek de prins haar aan. Zijn droomprinses...
Hoe dit sprookje eindigt? Je raadt het al... ze leefden nog lang en gelukkig.

.

.

een bruid die van een wonder mooie trap af komt.

.