Mijn gedicht: Red de dolfijn


Ik zag mensen dolfijnen vangen
mijn ogen werden nat...
Men had hen omhoog gehangen
het was een echt bloedbad.
Ze werden uit het water gevist
het kreeg een rode kleur,
een radeloze blik 'het is een list'
ze roken de dood zijn geur.
Ik zag die dieren afslachten
wat mensen met ze deden.
Die namen de tijd en wachtten
terwijl de dolfijnen helse pijn leden.
Men dood hen niet meteen,
met een mes in de hand
gaat men er traag overheen
tot het dier in een vrachtwagen belandt.
Ook die kleurt helder rood,
de dieren spartelen in het rond.
Ze zijn dan nog niet dood,
ze zijn levensbedreigend gewond.
Ik zag die beelden terug in mijn dromen
het was echt héél érg!
Hoe zij aan hun einde komen
gaat door been en merg.
Het mooiste en slimste dier
is toch wel een dolfijn,
maar dat interesseert Japan geen zier,
hoe kan men toch zo harteloos zijn!
Wat deze dieren moeten meemaken
en moeten doorstaan
kan alleen ieders hart raken,
we mogen dit niet door laten gaan.
Het gaat hier weer over het grote geld,
over de maatschappij middelen geven.
Is dat dan alles wat telt?
Hebben zij geen recht op een waardig leven?
Zelfs een waardig sterven gunt men hen niet
de mensen zijn niet wederkerig lief.
Dat doet mij enorm véél verdriet,
help deze dieren...alstublief!































































































