Archief

Dinsdag zijn we naar Brussel gegaan en naar het kasteel van Gaasbeek, dus niet ver van ons en van Wim zijnen thuis.
We wilden naar het Chinees paviljoen en de Japanse toren...een overblijfsel van de wereld-tentoonstelling in 1900.
Wanneer je een ticket hebt gekocht, ga je ondergronds, dus onder de baan naar de Japanse toren.
Die waren ze aan 't herstellen en hij was niet te bezichtigen, maar er was een porselein-museum in het paviljoen ernaast.
Dit was niet zo interessant voor de boys, die we buiten hebben gelaten en die hun hartje ophaalden aan de trap van het paviljoen en in de speeltuin.
Het porselein-museum interesseerde mij ook niet zo echt...ik heb zelf al porseleinen poppen gemaakt in een curcus, maar da's iets gans anders, natuurlijk, hé
Wat we wél enorm knap vonden, was de het gebouw zelf...volledig in de porselein met knappe beelden boven de deuren, de marmeren trap en muren en het Chinese delft.
Er werden ook véél minder fraaie kanten aan China getoond.
Achter Wim zie je een grote foto hangen dat het schrijnend tekort aan woonplaatsen laat zien. 
Ze bouwen zelfs al appartementen onder bruggen, en de arme bevolking moet hun eten uit de vuilnis vergaren.
Er hingen ook foto's van katten en honden in kooien, helemaal niet goed behandelt en klaar voor consumptie. Ik vond dat zo érg, dat ik ook daar een foto van nam.
In het Japanse paviljoen stonden meer interessante dingen, zoals gevechtskledij van samourai's en pornotekeningen

We zijn dan naar het kasteel van Gaasbeek gaan zien.  
Het Kasteel zagen we vorig jaar eens met Wim zijn ouders aan de buitenkant, maar ik wilde de binnenkant en de tuin ook wel eens zien.
We kregen een rondleining van een gids, maar die gaf geen uitleg bij de dingen die we zagen...omdat we anders 50 eur hadden moeten betalen.
Maar hij beantwoordde wél al onze vragen...stom hé! De humor werd er wel in gehouden...een bed met bloemblaadjes, om de romantische ridder weer te geven...een bed met bloed, om de agressieve soort blauwbaard-ridder te tonen...en een filmpje over ridders zonder paard met kokkosnoten als galopperende ridders en een bloeddorstig wit konijn die als draak de ridders verscheurde...
De binnentuin van het kasteel en het panoramisch uitzicht, zijn ook wel de moeite...alsook het grote meer.
Vanbinnen mocht je wel geen foto's nemen, van de keuken, de meubels, beelden en wandtapijten...en da's wel spijtig.
Ik heb er wel postkaarten van gekocht.

Het gaat de goeie kant op met mijn make...en vele rapper dan dat wij dachten, zeg!
Ze zou normaal 2 tot 3 weken in de kliniek te St-niklaas moeten blijven, maar ze zit nu al sinds de woensdag op revalidatie in Hamme.
Maandag zijn er plakken genomen van haar bekken en elleboog en dat zag er goed uit.
Zo goed zelfs dat ze al mocht stappen aan de arm van een kinesist en helpster en dat ze al enkele uurtjes in de zetel mocht zitten.
Dus na 1 en 1/2 week kliniek al overplaatsing naar Hamme.
Van het moment dat ze alleen kan gaan, mag ze naar huis...dus doet ze dapper haar oefeningen en traint ze tegen de sterren op...want ze wil zo rap mogelijk naar huis.
Een ganse dag stilliggen of in een zetel zitten, is niets voor haar...ik heb dat van geen vreemde
Toen mijn 2 tantes (Zus en schoonzus van make) op de gang kwamen in Hamme, moesten ze lachen.
Ons make kwam aan de armen van 2 jonge kinesisten de gang op gestapt...in haar slaapkleed met haar spierwitte steunkousen ofte anti-embolische kousen daaronder zoals een jong meiske...dat was geen zicht en ze wilden strikskes in haar haar doen, dat hadden ze van een plant gepakt, om haar 2 staartjes te maken

Ons make is zeker en vast hare moed en humor niet verloren...ze piestte bijna in haar broek van 't lachen, toen ze hoorde wat die 2 van plan waren
Ze moet wel vanaf vandaag gewone kleren dragen...om het 'ziekenhuisbeeld' weg te krijgen.

Maandag hebben we een grote en héle mooie uitstap gemaakt...naar de Westhoek.
Eerst naar de ijzertoren van Diksmuide en dat was echt de moeite waard.
We werden er ook als echt goede vrienden ontvangen door Hugo en Rita, die daar conciërge zijn...een fantastisch, gastvrij en sympathiek koppel.
Ik kende Hugo zijn blog wel (nu efkes dicht tot de winter, blog 'tenvrede' en van Rita https://blog.seniorennet.be/attack ), maar ik had hen nog nooit ontmoet.
Eerst een enorm onthaal door Rita, die Hugo ging gaan halen en we spraken na de bezichtiging in de toren af om iets te drinken.
We bekeken de ijzertoren zelf (ook vredestoren genoemd), de PAX-toren en de crypte met de resten van gesneuvelde Vlaamse soldaten.
In de toren zelf zijn 23 verdiepingen, per lift tot de 22ste en dan per trap naar boven, waar je een panoramisch zicht hebt op Diksmuide en omstreken.
Dan ga je per verdiep naar beneden om het museum te bekijken dat was ingedeeld per thema.
De eerste Wereldoorlog en zijn gevolgen...het afzien van de bevolking tijdens de oorlog...de kinderen...de dieren...je maakt een bombardement mee, gaat door loopgraven en je proeft een beetje van de sfeer van toen...de oorlogstijd.
een sfeer om nooit (meer) mee te maken!
Je kreeg rook rond je oren, alsof je in een gasaanval zit en je kunt de geur van de dood en verderf ruiken via een houten doos...echt bangelijk.
En hetgeen voor mij ook altijd extra interessant om zien is...hoe de medische wereld met de gewonde soldaten en bevolking omging en welke instrumenten ze daarvoor hadden.
Hugo onderbrak zijn werk en kwam ons vergezellen om samen iets te drinken...bedankt voor dat 'straf' taske koffie, hé!
We zijn daarna naar de inkom gegaan om nog goeiendag te zeggen tegen Rita, en ze gaven ons nog postkaarten mee, leeuwtjes en een héél mooi kader...die krijgt een apart plaatsje in ons huis.
We hebben dan nog een foto laten nemen door Wim en daar ben ik echt blij mee.
Ik dierf het zelf niet vragen, omdat Hugo in werktenue was, maar hij stelde het zelf voor...mooie foto, hé!
Veel foto's zijn spijtig genoeg mislukt.
Er schieten er gelukkig nog een 100-tal over, niet enkel van Diksmuide, maar van de ganse trip.
Hier enkele (en dat zijn er al veel, hé)

 
   


 
Hier een foto van de kader met het beroemde gedicht van Dokter John McCrae 'In Flanders fields' over de klaprozen...een bloem die niet kapot te krijgen is.
Hij werkte daar in de medische dienst en schreef het gedicht in 1915.
Superbedankt!!!!!!

In Flanders fields the poppies blow
between the crosses, row on row
That mark our place, and in thy sky
the larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below

We are the dead. Short days ago
We lived, feld down, saw sunset glow,
Loved, and we were loverd, and now we lie
in Flanders fields

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high
if ye break with us who die
we shall not sleep, through poppies grow
in Flanders fields

Dankzij de tip van Rita zijn we naar de dodengang gegaan, ik wist niet dat het daar in de buurt was, slechts 2 km van de toren en gratis te bezichtigen.
Het was ook de moeite waard, amai!
En Marnick nam zijn leeuwtje mee dat hij gekregen had.

Ze gaven ons ook de tip om de 'last post' mee te maken aan de Menenpoort te Ieper, en we hebben dat gedaan.
We wilden eerst naar Ieper trekken, maar zijn eerst naar Hill 60 gegaan.
Overblijfselen van een bunker, waar de Engelsen hun linie hadden opgesteld om de Duitsers tegen te houden.

We reden ook naar Hill 62, waar ook loopgraven en een museum te zien waren...maar amai, ze vroegen daar 27 euro inkom.
Omdat we er al gezien hadden, zei Wim dat we van het geld eens beter konden gaan eten.
We zijn dan op zoek gegaan naar de Engelse grafstenen en kwamen op het Polygon Wood cemetery terecht...indrukwekkend!
Er tegenover was een Schots cemetery waar een ezel stond, en de boys hadden ineens geen interesse meer in de witte grafstenen.
Giovanni vondt die ezel zelfs zo schattig, dat hij hem bijna een kus gaf.
Ik zeg wel 'hem', want dat werd ons ineens duidelijk...door iets dat omhoog kwam...maar dan vondt Giovanni hem niet zo schattig meer...
We passeerden ook per toeval St-Juliaan, waar het Canadese oorlogsmonument staat.

   

We reden dan naar Ieper...ook een mooie stad!
Met de Lakenhallen, de oude gevels, de cathedraal...
Ik nam er foto's binnen en er was net een dienst bezig.
Er stond een bord om gelieve niet rond te lopen tijdens een kerkdienst, maar ik had dat natuurlijk weer niet gezien, hé!
En ik maar rondgaan en flitsen
We gingen dan iets gaan eten, de boys spaghettie, maar de slechtste ooit.
Ze zeiden dat ik daar in de keuken moest gaan staan.
Ik en Wim hadden tagiatellie met stukjes kip en gewokte groentjes...jammie!
Toen we weer op de markt kwamen, zagen we Engelsen op oude motto's met zijspan en daar een verpleegster in...enfin, toch iets dat daar op trok!!!!
Zij reden ook naar de Menenpoort, waar we naartoe gingen om de 'last post' te zien.
Dat doen ze iedere dag om 20u om de soldaten te herdenken, behalve tijdens de tweede wereldoorlog.
De namen van duizenden vermiste soldaten zijn op de muren geschreven.
Ik ben nogal een kleintje en ik kon niet boven de hoofden kijken...dan maar in Wim zijne nek.
Die kon mij bijna niet houden, en Giovanni zo luid "Gij weegt zeker 80 kilo"...zéééééég!
Hij zette me terug op de grond, maar uit schrik neep ik mijn benen toe...terwijl zijn hoofd er nog tussen zat...iets dat ik anders nooit doe...hihi!
Dan maar Marnick in zijne nek gezet, die weegt toch een stukske minder.

  
 


 
Ik kwam tot de vaststelling dat ik 2 fotokaartjes kwijt was, die uit mijn tas waren gevallen.
Ik en Wim zochten die overal, en ik vond die toch wel terug, zeker!
Ik had sjans, want het was op de plaats waar die Engelsen met hun zijspan hadden gestaan en daar stond veel volk rond, allemaal met een camera in de hand.
Twee stomme kleine kaartjes in een doorschijnend plastieken zakje...ongelofelijk, hé!
We zijn dan nog de oude stadsmuur gaan bekijken, met ook weer een klein kerkhof...hetgeen je met hopen ziet daar in de Westhoek.
Ieper lag midden in de linie en lag volledig plat.
Ze hebben de stad weer opgebouwd en bijna identhiek als het was voor de oorlog.
En ik trek overal foto's van...zelfs van mijn mannen die een pieske stonden te doen
En nee, Giovanni is niet al groter dan Wim...hij speelde vals door op zijn tenen te gaan staan.
Groter dan mij is hij wel (gelukkig) al.

We waren pas rond 22u30 thuis...maar het was echt een fantastische, plezante, leerzame uitstap...en vooral ook dankzij onze vrienden, Hugo en Rita!

We waren zinnens om een grote BBQ te organiseren voor de 2 jarigen, Marnick en Marie-Louise, maar doordat make in de kliniek ligt, ging dat niet door.
Roger (Make's vriend) ging voor balken zorgen, waar hij planken ging op vastmaken, zodat er niemand een been kon breken op de losliggende stenen op ons nog niet bestaand terras.
Ook hebben we een tent in de Colruyt besteld om ons te beschermen voor wind en regen...maar die ligt er nu nog...we zijn die nog niet gaan halen.
Toch hebben we een BBQ gehad, met ons viertje en onze nieuwe (Hele gemakkelijke) elektrische BBQ.
Hééééérlijk!

Ik ben alle dagen bij ons make in de kliniek op bezoek geweest, behalve de maandag...dan zijn we naar Diksmuide, Zillebeke, Zonnebeke, St-Juliaan en Ieper gegaan...foto's volgen nog.
Vandaag naar het Chinees paviljoen en Japanse toren in Brussel en het kasteel van Gaasbeek, maar ik ben daarna ook naar make gegaan.
Ze moest maandag plakken laten nemen van haar bekken en elleboog en dat ziet er al véél beter uit.
Zo goed zelfs, dat ze haar al eens in de zetel hebben gezet en dat ze zelfs al eens op haar benen mag proberen te steunen...OEF!
Ze moest papieren invullen en ondertekenen, hetgeen nogal moeilijk is met haar links hand.
En vermits ik haar (en van mijne pa) handtekening al kan nadoen sinds de lagere school (hihi), heb ik dan maar getekend in haar plaats.
Jaja...ik was een schavuit en heb dat dikwijls nodig gehad...als ik weer eens een nota had of een slecht rapport
Zoals toen ik betrapt werd op roken op school...dan bleek dat heel handig te zijn...dat was rond de periode van het schoolbal en mijne pa vroeg "Wat is dat hier allemaal met diene tipex?"
"Pa, ik heb 'schoolbal' op de verkeerde datum gezet, ziet ge, da moest op dezen dag staan"
Ik had over de nota met dikke vette letters 'schoolbal' geschreven...dan met tipex erover gekladdert en dat dan ook op de juiste datum geschreven.
Nu weet hij daarvan, maar toens gelukkig niet, zeg!
Toen ze het PV van de politie in de kliniek moest ondertekenen, zei ze dat ik dat beter had gedaan.
De polies ging er gelukkig niet op in en ons make zei toch niet "Ons Sandra kan mijn handtekening nadoen" of ik vloog misschien in't gevang voor 'valsheid in geschrifte'...wie weet!
Ze had ook een doodsbrief bij haar post, van haar tante en meter.
We waren niet zeker, maar ze ging donderdag gebruik maken van voor haar de enige ontsnapping aan haar ziekte, longkanker.
Ze is op 16 augustus gestorven, dus heeft ze toch doorgezet.
Da's wel erger, natuurlijk, hé!
Ik ben wel blij dat ik ze nog eens gezien heb, en make zag haar vorige maand dan toch nog.
Op de begrafenis zal ze nu wel niet aanwezig kunnen zijn en nu zit ze daar mee in, maar ze heeft spijtig genoeg geen keuze.
Ik ga ook niet...ik heb haar nog levend kunnen zien en da's voor mij toch belangrijker.
Ik zal donderdag wél aan haar denken, het was een héle lieve vrouw en een sterke.

We zijn op 15 augustus met enkele vrienden, Ann en Johan en zijn zoontje Jovi, naar het Marnix-kasteel te Bornem gegaan.
Het was lang geleden dat we hen nog eens gezien hadden, en ze hadden ons opgevoegd huis en de binnendeuren nog niet eens gezien.
We wisten van ons vorig bezoekske (via een koeienveld) dat het kasteel op 15 augustus, de laatste 2 zondagen van augustus en de eerste 2 van september geopend was voor individuele bezoeken...en voor de rest enkel voor groepen van minstens 10 man.

Binnen mocht je geen foto's nemen en de graaf en gravin waren aanwezig.
De gravin leidt ook persoonlijk geïnteresseerden rond in het kasteel, maar enkel op een zondag, geloof ik.
Je zag een héleboel foto's en artikels van hen.
Samen met de Koninklijke familie en tal van ministers...of een artikel van de Gravin die naar 'thuis' kijkt...of over de graaf die een eeuwigheid vrijgezel is gebleven, alvorens met de (ik geloof) 27 jaar-jongere gravin te trouwen.
Verder zag je porseleinen poppen, veel kant, oude boeken en meubels.
En je kon voor 4 euro een stukje marsepijn kopen...om het onderhoud van het kasteel onder anderen mee te kunnen bekostigen.
Ik dacht eerst te lezen 'door' de gravin gemaakt, maar 't was 'voor'...ze zal haar mooi verzorgde handjes wel niet vuil maken, denk ik
Johan wilde niet op de foto, maar hij deed wel dienst als plaatselijke fotograaf om dees gravinneke met haar graafke te fotograferen, maar die zullen niet aan de binnenmuren van het kasteel gaan pronken  maar dan toch aan ons muurke!



We zijn ook in de koetsenstallen geweest en daar stonden toch enkele schoonheden bij mekaar.
Toch stiekem enkele fotokes getrokken...ssshhht...nie voortverklappen, hé!

We dachten eens rond het kasteel te wandelen, maar een onvoorzien hekken weerhield ons daarvan.
Dan maar via een wegel, vlak aan die koeienweide.

We zijn nog iets gaan drinken, ergens in Bornem, en dan zijn we op onze grote markt van Sint-Niklaas terecht gekomen...iets gaan eten in den 'Antus'
Het was toch een plezante dag.

Ons make zal na de kliniekopname op revalidatie gaan naar Hamme en ik ben er blij voor.
De kinisist heeft haar gezegd dat, voor iemand die nog nooit iets gebroken heeft, ze nu wel haar schade heeft ingehaald, want zo'n gecompliceerde breuk als zij heeft aan haar elleboog...5 breuken...da's niet niks.
Voor haar elleboog zal het al 3 maanden duren, om te beginnen.
Maar dan moet ze nog herstellen van haar barsten in haar bekken...jaja 2...vanboven en vanonder aan weerskanten...hetgeen niet goed is.
Als het aan één kant was geweest, dan had ze daar nog op kunnen steunen.
Ik hoorde pas gisteren dat ze 2 barsten heeft, want omdat de dokter maar van één barst had gesproken, hadden we aangenomen dat het "maar" één barst was.
Maandag moet ze terug foto's laten nemen en dan gaan ze zien of ze al eens in de zetel mag zitten...maar ze mag in geen geval dan op haar benen steunen.
Enfin, ik kwam weer een vroegere klasvriendin tegen die op geriatrie werkt...de afdeling naast orthopedie.
Zij zat in de groep die mij in mijn eerste jaar gedoopt hebben (studentendoop)
Ze was er in haar tweede jaar niet door en kwam zo in mijn klas terecht, en we werden héle goede vriendinnen.
Ons make had me de sleutel van haar voordeur gegeven...zo dacht ze...dus ik en Marnick naar haar huis om de opdrachtjes uit te voeren zoals kattebak uitkuisen, planten water geven, poesje eten geven...maar, de sleutel pastte niet.
Ik dacht dat ze per ongeluk die van de achterdeur had gegeven, want de terrasdeur was vast.
Ik reed om eten voor de poes en kocht ook een flesje melk.
Ik had mijn verzorgingssets in mijn auto liggen, ik deed er de pincetten, schaar en pijler uit, omdat de plastiek in 3 vakjes is ingedeeld, perfect om katteneten en melk in te doen, hé!

Maar Marnick kreeg dan een ideetje
Hij wilde de sleutel van de terrasdeur eruit duwen en dan via het kattenluik de sleutel pakken, om dan de deur open te doen en dan zouden we binnen geraken.
Dus pakte ik terug die pijler...daar lukte het niet mee...ook niet met een pincet, noch de schaar...verdorie toch!
Wij waren maar aan't proberen inbreken en ineens stond de nieuwe gebuur van make op de oprit...BETRAPT ...maar na het te hebben uitgelegd, liet hij ons toch vrijgaan en belde hij de polies niet op stel je voor!

Wim was zijn ouders gaan halen en we zijn make gaan bezoeken in de kliniek...bleek dat ze de sleutel van de voordeur al aan mijn broer had gegeven...en had onze inbraakpoging toch gelukt...we waren dan nog niet binnengeraakt, want er zit een sleutel op de binnenkant van de achterdeur.
Nogal goed dat ik verpleegster ben geworden, want als inbreekster bak ik er niets van
EN
we zijn vanaf vandaag voor 2 weekjes in verlof

YEAH...SUPER...KEITOF...COOL...JOEPIE...EINDELIJK...TIS NODIG...en SUPERWELKOM!
We gaan een heleboel uitstapjes maken, en ik ging die plannen, maar daar is nog niks van gekomen, dus zal ik daar morgen eens werk van maken, sé!

PRETTIG WEEKEND!

Marnick is vandaag jarig...mijn lieveke, mijne jongsten is nu 12 jaar geworden.
Normaal was het BBQ voor zijn verjaardag nu de zondag, maar dat gaat spijtig genoeg niet door met zijn pitteken in de kliniek...het is uitgesteld.
PROFICIAT lieveken!

En ook Wim zijn ma verjaart vandaag!
PROFICIAT Marie-Louise!

Amai, dat was verschieten de maandag!
Ik had Roger niet eens gehoord...ofwel vergat hij het te zeggen, we waren allebei van slag...dat ons make haar elleboog ook gebroken is.
En ze had geen dubbele bekkenbreuk, maar een barst in haar bekken (volledig onderaan schaamstreek)...dat was gelukkig overdreven!
Ik ben dezelfde avond nog naar de kliniek gereden (ze was al wakker)...ze was aan haar elleboog geopereerd en ik hoorde van de dokter zeggen dat de elleboog verbrijzeld is.
Die heeft de grootste slag opgevangen en haar waarschijnlijk gered van een gebroken heup.
Nu heeft ze een barst, ook iets van zeer lange duur.
Komt er nog bij dat ze door haar verbrijzelde elleboog niet rap op krukken zal kunnen lopen.
Het zal 2 à 3 weken kliniek worden en daarna revalidatie, omdat ze alleenstaande is.
Wij werken en haar vriend Roger woont niet bij haar en hij is op zijn eigen, ze hebben al 14 jaar een LAT-relatie.
Een dokterassistente zei "Daarna revalidatie of geriatrie"...Watte???????
Ik antwoordde "Dan zal dat wel revalidatie zijn, want ze is nog geen 60 jaar, te jong voor geriatrie, zenne!"
Alléé, wat denken die wel?
Ik ben al iedere dag naar haar geweest, en mijn broer ook.
We zijn ook make's tante (meter) gaan bezoeken die longkanker heeft en er een eind aan wil maken via euthanasie (zo hebben we toch gehoord)
In make's plaats, want nu gaat dat dus niet, hé!
Vandaag ben ik ook naar de kliniek gegaan en ik kwam een kerel tegen die bij mij in de klas heeft gezeten, die daar werkt.
Hij kon toen zijn examen van PAV eens niet en ik liet hem afkijken...maar door mij haalde hij 10/10.
John kwam pas in het derde jaar in ons klas, samen met nog enkele 30-gers, die al twee jaar verpleging hadden gedaan, maar dan gestopt waren en aan het werk zijn gegaan.
Ineens mochten ze bijna niks meer, dus gingen de meeste weer naar school, voor 1 jaartje.
Make vindt het "nen toffen, die kan eens ne keer lachen"...er zit toch 1 slechte verpleegster bij, ene die nogal bruut is en haar en kamergenote antwoorden geeft.
Ik heb ook op die afdeling (orthopedie) gelegen met mijn knie (kruisband af door skie-accident) en ik ken ze van toen.
Ze zal toch kort mogen keren, of ik spreek haar eens aan, zenne!
Zeker weten



Enfin, we zijn vandaag toch op uitstap gegaan, samen met vrienden van ons, naar het kasteel van diene Marnix in Bornem...dat waar we vorige keer niet binnen mochten en ik met Giovanni als kwajongens een weide met koeien overstaken om toch een glimp van het kasteel te kunnen opvangen foto's volgen later en tegenbezoekjes ook.
Toch al superbedankt voor het medeleven!

Roosje's bloemen zijn terecht...ze heeft ze vannemorgend aan haar voordeur gevonden...en ze zien er nog redelijk fris uit.
Ze was thuis, maar ik moest kloppen, want de bel deed het niet.
Heb ik gedaan, 2 keer op de venster...maar zij zat boven en Walter buiten...dan hoor je dat niet, hé!
Graag gedaan, meisje!

Maar ik heb ook slecht nieuws.
Ik kreeg foon van make's vriend Roger...ze reed met haar fiets en iemand deed zijn deur open op 't moment dat zij daar voorbij reed...het gevolg kun je al raden, zeker!
Ze heeft een dubbele bekkenbreuk ter hoogte van de schaamstreek, zeer pijnlijk!
Die pipo's hebben haar in hun auto gezet en zijn met haar naar de kliniek gereden, ipv een ambulance te bellen, dat deed er vaneigest geen goed aan (al was het goedbedoelt), ze was zelfs bijna buiten bewustzijn van de pijn.
Ze wordt nu geopereerd en Roger zei dat we er vandaag nog niks kunnen gaan doen.
Kan me niet schelen, ik ga er straks naartoe, al was het maar om er te zijn als ze uit de verdoving komt.
Jullie gaan me dus een tijdje nog minder zien verschijnen dan anders.
Misschien dat ik er nog iets over schrijf, maar verwacht me nog niet om een tegenbezoek te komen brengen...sorry daarvoor!

Ik had mijn werkend weekend, zoals ik al zei.
Ik had gisteren bijna 200 km, een 16-tal km minder.
Vandaag had ik minder patiënten en ik moest 2 keer in de straat van Roosje (Lisette) zijn.
De eerste keer ergens in de namiddag...en omdat ze vrijdag jarig was, wou ik haar verrassen met een boeketje roosjes.
Ze was niet thuis, just vertrokken, zei haar buurvrouw.
Alléé, ik moest er toch nog zijn, dus ik gans 't Waasland afgereden met die bloemen op mijn achterbank.
Ik was weer in de buurt rond 19u30...dus ik weer drukken op Roosje's deurbel...met die boekéé bloemen achter mijne rug...maar ze was nog altijd niet thuis.
Ik heb morgen normaal recuup 1 en dat had ik vorige maand ook...ene recuup 1...en ik heb hem mogen afgeven voor een zieke collega, dus betrouw ik het niet voor morgen.
Ik dacht...ze zal straks wel thuiskomen, dus als ik ze hier achterlaat...tussen haar bloemen in haar tuin...dan zal ze die wel vinden mét het kaartje aan.
Ik belde dat ook naar haar GSM...voice-mail.
Ik ben naar die patiënt gegaan, die trouwens ook niet thuis was en even later kwam afgereden met zijne zoon...just op 't moment dat ik begon te twijfelen of ik die bloemen niet terug zou gaan halen, want als Roosje in den donkeren thuiskomt en ze ziet ze niet direkt...oeioeioei!
Ik heb er dus al spijt van, want ik denk dat ze niet al te gezond uitziende bloemen voor haar voordeur gaat vinden...ik vrees dat ze er NOG liggen!
Plezant verjaardagskadoken, hé!



Dus Roosje...als ge dit leest...GA EENS EERST ALS DE BLIKSEM NAAR UWE VOORTUIN ZIEN!!!!!!!!!
't Zijn die in verschillende kleuren en ze zitten nog in de plastiek!
En ja, op de foto zijn 't geen roosjes, maar ja, ik kan er toch moeilijk morgenvroeg ne foto van gaan nemen, hé!