Archief

We zijn weer al wat verder geraakt met de werken in ons huisje.
Wim heeft het plafond in de badkamer geverfd in dezelfde kleur als Giovanni's kamerplafond en enkele muren, een blauwig grijs.
Hij had een weekske verlof en hij heeft ook de buurman Patrick geholpen met diens tuinhuis.
Die is hem vandaag ook op zijn beurt komen helpen met de raamverduisteringen in de badkamer.
In plaats van dekens met zebrapaarden, hangen er nu lichtblauwe jaloezieën...schoon zenne!



Ik heb ook den voeger gebeld, omdat het al 3 weken geleden is dat hij die stalen op de muur had gezet.
Eind volgende week komt hij opvoegen...en daar kijk ik al echt naar uit.
Dat gaat een gans ander zicht zijn, ons huis gaan we niet meer herkennen, denk ik.
Dat het maar al rap volgende week is.
Ik heb hem wel niet gerust gelaten, want anders zou hij na het bouwverlof komen, en ik had geen geduld om tot zolang te wachten.
Onze mede-wijkbewoner en baas van onze bouwfirma, had me de gsmnummer van die voeger gegeven..."Tis ne goeien, maar ge moet erachter zitten"...en die tip ben ik niet vergeten...misschien tot vervelens toe voor die goede man, maar...dan zegt hij maar "Ze is er weer, die zaag!"...ik krijg dan toch mijn goesting

We zijn gisteren met zen viertjes naar de cinéma geweest, naar Pirates of the Carabean 3 gaan kijken.



We moesten tot 20u35 buiten de zaal blijven staan, terwijl de film normaal om 20u ging beginnen en we waren er al sinds 19u30...dat begon dus goed.
Ik vind den 1 en den 2 ook stukken beter.
Bij deze film had ik het gevoel dat ze het verhaal eindeloos willen uitrekken...en er zal zelfs nog een vierde komen, mijn gedacht...zoals die geëindigd is.
En de zaal was uitverkocht.

Vandaag ben ik nog eens naar mijn pit geweest, mijne pa zijn ma.
Ik was mijne fuji vergeten, maar ik zou zowiezo gene foto mogen nemen hebben.
Ondanks een gezegende leeftijd van 85 jaar, wil ze er nog altijd goed uitzien.
Ik had Gio meegenomen en ik zei hem dat ze er eerder 75 jaar uitziet, waarop zij reageerde "Nu ben ik niet opgemaakt, maar als ik opgemaakt ben, dan zie ik er wel nog beter uit, zen!"
En ge kunt er geen speld tussen krijgen.
Tis beter zo, hé!

We zijn gisteren naar het lentefeest gegaan van mijn broer zijn jongste zoontje, Tibo.
Het was in de Roomanmolen te St-Pauwels, een molen van het jaar 1847 die je kunt huren voor feestjes.
Het was er prachtig...en groot.

 

De 'zotte'Roger

  

Ons make met een 'sinpalske', een zwaar bier, naar 't schijnt
 

 
Tibo met zijne voetbal en dan alle 4 ons make's kleinzoons tesamen...Marnick, Giovanni,Tibo en Robbe.

Er waren nog andere familie's aanwezig, ergens achteraan in de tuin...familie Kalkoen

en familie De Pauw...schone beestjes!

Na den drank, werd het eten boven gehaald.
Wij hadden ook onze BBQ meegebracht, om lekkere hamburgers en worsten te bakken.

Wim en mijn schoonzus hare pa, waren de koks van dienst.

Giovanni hield zich het meest met de kids bezig, terwijl ik en Marnick de molen vanbinnen gingen verkennen...en dat was ook wel de moeite!

Hier hebben ik en mijne jongsten ons keigoe geamuseerd...op de oude volksspelen.
Ik stond op een gegeven moment met meer dan 100 punten voor op hem, maar hij haalde mij in net op de meet...Marnick won het spel.

Het was al rond 21u dat het ineens begon te regenen en ze allemaal naar binnen gingen.
Tot onze grote verrassing waren Marnick en Robbe al beginnen afwassen, terwijl hun broers verder speelden.
We waren laat thuis...rond 24u45...maar we hadden een supertijd.
Mijn collega's zaten op een fuif...gekleed in Hawaiaanse stijl...maar ik heb mij ook neig goe gehad zenne! 

Gisteren zaterdag, was het een emotionele dag voor ons...en ook voor ons duifje Sparky.
We hebben haar weer vrij gelaten en we namen foto's van deze gebeurtenis.
We reden met de auto naar enkele velden richting Beveren, niet ver van de Westakkers en daar lieten we Sparky los.
Giovanni had haar daar ergens in de buurt gevonden, dus was het logisch om haar daar ook vrij te laten...zo zou ze de omgeving herkennen en misschien terug naar haren thuis vliegen.

Toen ik haar losliet, vloog ze in het rond en wou ze in een boom landen, maar dat lukte niet en ze kwam niet ver van ons op de grond terecht.
Toen Marnick dan dichterbij kwam, vloog ze weg en zooo snel als een vuurpijl.
We hebben nog nooit een duif zo hard zien vliegen, hoog boven ons eerst cirkelend, om dan uit ons zicht te verdwijnen.
Ik denk dat dit duifje van nog geen jaartje jong, een echte winner is...een duif die véél waard is.
Ik ben daar zeker van, een specialleke.
We missen dat rondhuppelende duifje in huis...maar het gevoel van vrijheid die we haar gaven, hoe blij we voor haar zijn, dat overheerst toch, zenne!
Het ga je goed, klein vrouwke...be free!

Dit is dan Clyde het mannetje van Bonny.
Meestal zijn ze erg lief voor elkaar kusjes en kopjes geven.
Ze kwetteren  ook heel graag ,maar af en toe maken ze ruzie.
Ja, zoals in een goed huwelijk ook wel eens gebeurt. .
Clyde kan zich dan erg druk maken en als hij boos is danst hij heel erg driftig op en neer,
Bonny daartegen is rustiger en weet van zich af te bijten, dus de baas in huis ,ja zo gaat dat!
Een snoepstok lusten ze erg graag en is dan ook  zo op.
Ze kunnen heel veel lawaai maken s,avonds.
Dan gaat de doek over de kooi en gaan ze slapen..

Dit zijn dan de Ghost-busters.
Ze zouden normaal gediend hebben als voer voor slangen.
Maar ze zijn gelukkig gered van een akelige dood.
In het begin waren ze heel schuw.
Maar nu komen ze naar je toe als je de hand in de kooi steekt.
Ze kregen een nieuw huisje , vonden ze maar niets tot dat het op zijn kop stond.
De ideale plaats om te slapen zo , net een wiegje
Eentje is onlangs op dieet gezet, ja de welvaart , en dan krijg je een buikje.
Het zijn twee hele lieve muisjes.
Deze huisdieren zijn van Sandra
Blogje :   https://blog.seniorennet.be/sandra1968/

Héél érg bedankt, Corry...ik ben er echt héééééél blij mee!
Goed gedaan, hé?
Ga ook maar eens naar haar blog kijken, ik denk dat de meeste bloggers Corry wel al kennen, maar voor degenen die nog geen kennis hebben gemaakt...nu is het moment om dat zeker te gaan doen.
https://blog.seniorennet.be/corrybosters/
Tis echt de moeite waard!

Jaja...deze keer ook voor mij...JOEPIE!
En hopelijk met mooi weer, want het zal morgen een drukke dag worden.
We zijn van zinnes om ons duifke de vrijheid te geven en mijnen bro zijn jongste zoon heeft morgen lentefeest.
Misschien ook zelfs een cinémake samen met mijn 3 boys...of zondag of maandag...we zien nog wel.
K' ben van plan om hen erop te trakteren met mijn verjaardagpree...dus ze weten het nog niet...sssssst!
We zien wel, 't zal er in ieder geval toch binnenkort van komen.



En nu ga ik mijn idool-favoriete steunen...
Esther

Het begon zaterdag...in het ochtendgloren.
Om 5u15 kwam dit verpleegsterke naar beneden om eerst wakker te worden...mij klaar te maken en te gaan werken.
Een raar geluid dat vanuit de richting van de berging kwam, trok mijn aandacht.
Euh???
De watervallen zijn toch in Coo?
We hadden overstroming in de berging..."Wiiiiim!!"
Wim heeft een tijdje moeten water staan aftrekken en staan dweilen.
Hij had de chauffage van Gio's kamer eraf gehaald tijdens 't verven.
Een kraan die open moest staan, stond dicht...een kraan die dicht moest staan, stond open.
het barr steeg ten top, de ketel kon dat water niet meer slikken en spoot het eruit...wasmachine, droogkast, priezen en de muur kletsnat...wat een pech, zeg!
En een geluk...dat ik zo vroeg op moest om te gaan werken...amai!
We hadden al eerder een waterval in Giovanni zijn kamer doordat onze dakleggers niet alles waterdicht hadden gemaakt, voordat de pannen erop lagen.
Ook in Marnick zijn kamer, door een fout van de dakwerkers van onze gebuur.
En nu door Wimmeke.



Maar ik had ook wel sjans deze week.
Woensdag had ik recuup1, maar mijn overuren zijn serieus aan't zakken (vorige recupen van 47u naar 24u)
Doordat de toeren zo kalm zijn, geraken we niet meer aan onze uren.
Ik had wel een week van 47 uren gewerkt, op 7 dagen met het weekend en die feestdag van de 17e derbij, en we moeten een 36-urenweek hebben. 
De hoofdverpleegster had me 3 recupen na mekaar gegeven en ik wilde er maar 2 hebben, dus gaf ik enen aan een collega.
Wat dacht je?
kreeg die om 6u foon dat hij moest gaan werken, zeker!
Een andere collega had 'r voet omgeslagen en hij moest invallen.
Ik moest ook werken, maar ik wist het dan toch op voorhand, hé en da's geheel anders.

Daarjuist op het nieuws gezien...gorilla ontsnapt in de zoo van Rotterdam...over één of ander muurtje gekropen.
Nog een beest dat uitbreekt en op wandel gaat...maar geef mij dan toch maar een rondpikkelende duif, zenne!
De zoo werd ontruimd, maar een bejaarde dame werd door de zilverrug-gorilla meegesleept, als was ze één of andere pop.
Je zal het maar meemaken, hé!
Ze is zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht, met een hoofdwond en letsels aan de arm.
Ik leef met die dame mee!
Hij heeft ook het restaurant op stelten gezet.
Gelukkig werd de ontsnapper na een uur in het nauw gedreven en via een verdovingsgeweer onschadelijk gemaakt.
Bij ons zijn het gevangenen die ontsnappen...maar je hoort wel niet dat die na een uurtje weer in den bak zitten, hé!
Je hoort er feitelijk helemaal niets meer van.
Hoeveel zouden er nog vrij rondlopen?

Ik heb het al echt druk gehad deze week.
Bezoek van een vriendin...een mylene-verkoop bij de overbuurvrouw, met als hoofdroddel...een driehoeksverhouding in de wijk (2 vrouwen die een lesbische relatie zijn aangegaan met mekaar en de man van de ene)...bij mijne pa mijne verjaardag gaan halen en foto's gaan bekijken van zijn reis naar Bulgarije...ik moest de feestdag werken en nu dit weekend ook, dus weer een week van 7 dagen.
Ik heb ook Wim een paar uurtjes helpen verven en hij heeft de kamer verder afgewerkt.
Ze hebben de nieuwe PC-tafel geïnstalleerd en de dees nam er vaneigest een fotooke van, hé!

Ik heb ook weer 4 nieuwe thrillers bij, gekocht met ons make haar préé...ik heb dus nog niet veel op de peecee geweest.
Ik kom jullie dan ook een PRETTIG WEEKEND wensen, want ik geraak vandaag niet meer rond.
Ik zal mijn best doen om zoveel mogelijk wederbezoekjes te doen.
Tot straks en anders tot in het weekend!
Knuffel!

Foto's van onze voorlopige medebewoonster of huisdier...Sparky!
Ze voelt zich iedere dag beter thuis bij ons.
Ik zet haar dagelijks op de venstertablet, maar nu komt ze eraf of uit de box en wandelt ze gewoon de living eens rond.
Een venster trekt toch altijd haar aandacht...hunkerend naar de vrijheid die wij haar weldra zullen geven.
We wachten tot ze genoeg is aangesterkt...het afbinden van de poot is ons niet gelukt...en feitelijk wel beter zo, want ze gebruikt hem nog steeds om eens te krabben en om haar evenwicht te houden.
Haar vleugels spreidt ze ook soms al eens om een vluchtje te maken...en je moet al verdomd rap zijn om haar bij te houden...zo snel pikkelt ze al rond