Archief

Ik was thuis vandaag...en dat bleef zo de ganse dag...'k heb mij niet durven verzetten...schrik dat ik een foontje zou krijgen "Sandra, je moet toch komen werken deze morgen" of "Sandra, die van de laten is ziek, kun jij overpakken?"...pfff...nie plezant, zenne!
Ik had recuup 1, dé gevreesde recuupdag (tegenwoordig toch), 2 collega's in verlof, een andere collega die nu sektorverantwoordelijke is en in Zwijnaarde zit, een andere nog in zwangerschapsverlof...dus niemand anders die recuup had, ikke alleen.
Morgen had ik normaal ook recuup 1, maar daar heb ik een verlofdag van gemaakt, één van die dagen die ik nog tegoed had en die kunnen ze mij niet afpakken...OEF!
Maar we leven op hoop...jaja...op 23 november gaat een nieuwe collega haar contract tekenen en de 27ste mag ze bij ons beginnen werken...en ze kijkt er al enorm naar uit.
Wanneer je bij ons solliciteert, moet je een dagje met de hoofdverpleegster meerijden en dat heeft ze ondertussen gedaan.
We hebben haar de vrijdag gezien en ze valt supergoed mee.
Ze heeft wel érg veel met ons moeten lachen, wij zijn clowns onderéén op dienen bureau en hebben (meestal toch) héél wat LOL samen.
We zeggen ook ons gedacht en dan botst dat al eens ne keer, maar dat is rap over en dan komen we achteraf nog véél beter overéén.
Ook tussen de hoofdverpleegster en mij heeft dat al enkele keren gebotst, maar da's iemand die liever heeft dat je je gedacht zegt, ik zit daar dus goed op mijn plaats.
Enfin, die nieuwe is een leeftijdgenootje van mij, zij is er 39.
De andere laatste nieuwe is in de 40 jaar, maar we denken niet dat ze gaat blijven, ze vindt de job té zwaar.
We denken zelfs dat ze al ander werk aan 't zoeken is en weten dat ze om financiële redenen zelf haar ontslag niet kan geven.
Er heeft ook een andere gesolliciteerd en het beste is dat ze die ook aannemen, of we zitten daarna wéér in de shit, hé!
Ik was lange tijd de oudste van de meiden, maar nu niet meer.
We hebben ook 3 mannelijke verplegers in ons team, toffe knullen.

Ik hoorde op de radio zeggen, dat een kaartlezer naast je in de auto hebben, véél rapper gaat dan het ultra-moderne GPS.
Onze nieuwe collega rijd met GPS in de wagen, maar wij doen het nog via het oud systeem...de kaart.
We vinden allemaal dat je dan beter de weg weet achteraf.
En ik ben dat gewend...ik heb al een paar reisjes gemaakt...meestal via de autobanen en ik moet zeggen...het lukte mij elke keer weer om ter bestemming te geraken.

Anno 1989 (ikke 21 jaar en ettelijke kilootjes lichter )reden ik en mijn ex-man (toen nog vriend) met zijn auto naar Ex-Joegoslavië en ik was de kaartlezer.
Wij moesten totin Krk geraken, en mijn ex zijne pa dacht niet dat het ons zou lukken.
We reden via Duitsland en Oostenrijk; de Würzenpas, Kransjka Gora,
 
Bled met zijn mooi meer, de Postognagrotten.
Toen we richting Reyeka reden, zagen we een veld met tanks en Rony wilde er een foto van hebben, dus deed ik dat.
Mijn kodacske liet het afweten, maar enkele bewakers hadden ons bezig gezien en kwamen naar ons.
Ik moest mijn toestelletje afgeven en ik wilde dat niet...grote discussie in alle mogelijke talen bijeen.
Ik kon hen niet duidelijk maken dat er geen foto was.
Rony ging enkele blikjes cola halen die over waren en in de koelbox staken.
Die mannen staken dat in hun broekzak, ik mocht mijn toestelletje houden en ze zwaaiden dan zelfs nog
We konden Rony zijne pa doen verschieten en laten zien dat het ons gelukt was.
 
Dit is op de camping, waar we 9 dagen bleven.
Zijn ouders hadden een zodiac, een rubberboot met motor en daar vaarden we mee naar alle eilandjes, om te zonnen op een privé-strandje, om naar een vogeleiland te varen én om te waterskieën.
Rony's broer had dat geleerd van andere Belgen en hij leerde het ons.
Ik viel eerst wel 30 keren eerdat ik het onder de knie had
Ik heb zelfs in een school kwallen gezwommen, zeg!

We verkenden ook het Krk zelf, waar hele mooie en oude stadjes te zien waren.
Zijn ouders en broer reden terug naar huis, wij doorkruisten het land.
We gingen naar het natuurpark Paclenika, waar we een lange bergwandeling maakten.

We kwamen daarna in Sibenik terecht en Skradin, waar we een Duits koppel wilden helpen die autopech hadden.
Ze vroegen of we hun auto naar een parking wilden slepen en hen naar een dorpje wilden brengen, waar vrienden van hen een buitenverblijf hadden, een Duitse die met een Joegoslaaf getrouwd was.
Wij deden dan, Bratiscovsci noemde het dorpje en we leerden Monica en Bosco kennen, en hun familie.
Als dank mochten wij daar 3 dagen verblijven.

Wij werden daar beter bediend dan in een hotel, we hadden een eigen kamer, eten en drank in overvloed, veel plezier samen, het kon niet op.

En ondertussen bekeken wij de omgeving, zoals de Krka-watervallen.
Je gelooft het misschien niet, maar ik ben daar afgesprongen.
En ik heb hoogtevrees!!!!!
Ik duik wel graag en liefst van een plank of de rand van een zwembad.
Ik zag mensen van die waterval springen en ik wilde dat ook doen...tot ik daarboven stond...dan kreeg ik schrik.
Ik stond daar nog als laatste en een Joegoslaaf die daar werktte deed teken van "wat gaat ge doen, springen of mijnen tijd verprutsen."
Ik wilde mij niet laten kennen...en ik sprong!
Dat bovenstuk van mijn badpak hing niet meer op de plek waar het zou moeten zitten...en door te plat op het water terecht te komen, zag ik zo rood als een kreeft... NOOIT meer dus, hé...dat verstaat ge wel, zekers!

Bij ons vertrek kregen we nog gesmeerde boterhammen mee en enkele flessen water.
Toen ik daar een slok van nam...om mijn pil in te nemen...brandde precies gans mijn keel af...'t bleek zelfgemaakte korte drank te zijn straf dat dat was...amai!

Via Trebnje en Prelensje, zijn we naar Augsburg afgezakt.
Daar bezochten we vrienden van Rony's ouders, een architect en zijn gezin.
Zij hadden ons niet verwacht en moesten gaan werken.
We sliepen een nachtje in de auto...dat hadden wij voor de rest van de reis toch al gedaan, en bekeken sanderendaags de stad.
Michaël liet ons ook enkele toeristische trekpleisters zien.
We hebben toens ongeveer 4500 km gereden.

Elke keer dat mijn ex de kaart las, ging het mis!
Awel mannen...zeg nu NOG eens dat vrouwen géén kaart kunnen lezen, sé!
Dan vertel ik jullie over de reis naar Griekenland...per AUTO en met mij als kaartlezer

Wim en Marnick waren vandaag de koks van dienst.
En ze hebben héle lekkere pannekoeken gebakken.
Wim leerde Marnick hoe hij die moet omkeren door de pannekoek in de lucht te zwieren.
Wim (de grote kok) kon die hoog opsmijten en enkele salto's laten maken, alvorens die op te vangen in de koekenpan.
Zelfs met de pan onder zijn één been gestoken, liet hij die pannekoek niet de grond op belanden.

 

Omdat ik de grootste honger had na het werk, had ik de eer om de eerste pannekoek te mogen verorberen.
De kleine kok Marnick at de laatsten.
Nu kan hij al buiten spiegeleieren, ook al zelfstandig pannekoeken maken.

Omdat Wim in een hotelschool heeft gezeten en hij het één en ander kent van de job 'kok', kon hij dat aan Marnick leren,
die later kok wil worden.
Zoals hier, hoe hij borden moet afdienen, hoe die in het hand te houden.
Maar Marnick zijn handjes zijn nog te klein
Wim zijn jongste broer Dirk is kok van opleiding, maar oefent de job niet meer uit.
Wim werkt bij Vlevico (hoort bij Colruyt) als beenhouwer.

Ik heb Michael Scofield gezien vandaag!
Je weet wel, die knappe akteur (Wentworth Miller) uit prison break.



Een jonge gast...dezelfde ogen...dezelfde body...ook vol tattoo's...die ik al gans het weekend een spuitje mocht komen geven in zijn buik.
Ik wilde eerst vragen "waar zit ik nu, Michael...in de ziekenboeg of in de psychiatrische afdeling?"
Aja, met dat plan op zijn lijf wil Michael uit den jail ontsnappen.
Maar 'k dierf het niet vragen moest ik daar al meerdere keren gegaan zijn bij die gast, dan zou ik dat wel durven.

Morgen er weer vroeg uit...om 6 uur begint mijn shift.
Ik was moe en lag plat en uitgeteld op de zetel, vandenacht niet zo goed geslapen.
Dus kruip ik nu onder de veertjes.
Misschien tot morgen!
Ciao en sleep tide!

Gisteren moest een patiënt vanop mijn toertje onder de scanner.
Hij sukkelt al jaren met zijn longen en krijgt extra zuurstof toegediend, dat hij de ganse dag moet hebben.
De dokter waar hij jaarlijks op groot onderzoek moet, zag iets aan zijn RX-foto's en vroeg of hij het zag zitten om eens onder de scanner te gaan.
Gérard en zijn vrouw waren natuurlijk érg ongerust, maar ze moesten zich geen zorgen maken, zei de dokter.
Hij's 81 jaar en het is voor hem niet zo simpel om zich buitenshuis te verplaatsen, met zijn mobiel zuurstofapparaatje.
Zij dus vrijdag naar het AZ-Waasland (de vroegere stadskliniek) en daar kregen ze te horen dat de scanner kapot was.
Maar de technieker was onderweg, dus bleven ze wat wachten.
Nu bleek dat de technieker vastzat in een file van 50 km lang, er was een accident gebeurd.
Nu moet hij op een andere dag nog eens terug, zeg!
Is dat geen pech hebben.
Ondanks alle misérie, kan deze lieve man toch nog lachen terwijl ik hem onder de douche was.

"Ik ben mijne kluts kwijt!", zei hij.
Dan keek hij naar omlaag "anee, hij hangt er nog."
En ook één van mijn postjes (ik heb er 3) waar ik altijd een tasje koffie drink...dauwe egberts of van een ander merk...maakt me niets uit.

2 buitenaardse wezens landen op aarde.
Ze parkeren hun voertuig vlakbij een naftstation en samen gaan ze op verkenning uit, op zoek naar aardlingen.
Bij het naftstation spreekt de voorste een pomp aan.
Hij zegt: "Breng me naar jullie leider!"
De pomp zwijgt.
Hij vraagt het nogmaals en de pomp geeft weer geen krimp.
Het wezen pakt vervolgens zijn wapen en richt het op de pomp.
Hij roept: "BRENG ME NAAR JULLIE LEIDER OF IK SCHIET JE NEER!"
de pomp reageert nog altijd niet.
Het achterste wezen tikt de voorste aan en zegt: "Baas, dat lijkt me niet verstandig."
"Stil!", onderbreekt de ander hem en roept vervolgens tegen de pomp "NU...OF ANDERS...!"
Als de pomp nog niet reageert, haalt hij de trekker over.

Een enorme explosie is het gevolg.
Alles binnen een straal van 100 meter rondom het naftstation is compleet van de aardbodem verdwenen.
De 2 wezens zijn door de explosie weggeslingerd en krabbelen geradbraakt overeind.
Dan zegt de andere: "Zie je wel baas, ik had zo het idee dat je niet moet spotten met iemand die zijne lul eerst 2 keer om zijn middel slingert en dan in zijn linkeroor stopt.

Koffie daarentegen, is dan weer wél goed voor de gezondheid, naar het schijnt.

Man belt naar vrouw: "Schat, ik kruip straks onder de lakens op mijn secretaresse om eens te zweten, ik bel je straks."

Na een lekker tasje Dauwe Egbertskoffie (enkel bij dat merk, natuurlijk, hé!)
Man: "Slok...euh...schat, ik ben hevig aan't zweten, ik kruip terug onder de lakens, kun jij mijn secretaresse bellen?"

Ziede wel...is héél gezond, niet?

Gehoord bij een patiënte, die naar een Duitse TV-post aan't kijken was...

Wist je...dat het eten van vitamine-E niet goed is tijdens de zwangerschap?
Het zit onder andere in vis, volkoren producten, noten, enz...
Het zou volgens een Amerikaanse studie de oorzaak kunnen zijn dat je kind geboren wordt met astma.

Wist je...dat tweelingen (de vrouwelijke toch) rapper in de menopauze komen dan andere vrouwen?

't Is maar dat ge 't weet, hé!