Archief

De sfeer is hier echt om zeep voor 't moment.
Giovanni kwam van 't school en kreeg weer zijn kuren.
Het eten staat hem niet aan...
zijn broer is er teveel aan...
zijn (oude) PC is stom (geen internet)...
Echt viesgezind tot en met!
Komt er nog bovenop dat hij met een slecht rapport thuisgekomen is.
Hij heeft maar liefst 7 buizen;
voor Engels, natuurwetenschappen, elektriciteit technologie, geschiedenis, informatica, mechanica en zelfs voor lichamelijke opvoeding, zeg!
Ik zou mij dan toch tenminste koest houden en op mijn sokken afkomen.
Hij niet...hij marcheert met legerlaarzen...
GA OPZIJ...SPREEK MIJ NIET AAN...
RAAK MIJ NIET AAN...NIKS IS GOED!
Ik heb zijn STOMME PC weggenomen,
en de play-station die op zijn kamer stond.
Hij mag nu de ganse avond in zijn eentje op zijn kamer afkoelen.
Geen playstation en PC meer tot zijn volgend rapport,
en als hij er niet door is, mag hij terug naar zijn vorige school de VTS (dat wil hij niet).
Hij gaat moeten studeren terwijl ik het zie, ik ga hem ondervragen en dagelijks zijn huiswerk nazien.
14 jaar, je denkt dat ze dan toch al ietofwat verantwoordelijkheid hebben...Giovanni blijkbaar niet.
En dan zeggen de mensen dat het ergste nog komt...dat dit slechts een voorproefje is!
Ik hou mijn hart al vast!!!!!!!!!

 

Lieve mensen
wat kunnen wij ons nog
wensen?

Wij hebben een dak boven ons hoofd
en worden niet van onze organen
beroofd

Wij worden niet ter dood veroordeeld
wanneer we doktertje hebben
gespeeld

Wij kennen zelden hongersnood
onze kinderen gaan er niet aan
dood

Wij zijn lief voor onze dieren
geen hond op ons bord terwijl we feest
vieren

Wij kennen geen natuurrampen
en hebben met geen oorlog te
kampen

Wij worden niet vermoord
omwille van wat een dictator van ons heeft
gehoord

Onze kinderen kunnen wij een toekomst geven
zij hoeven niet in de straten te
leven

Wij hoeven geen springstoffen rondom ons te binden
opdat men ons helden zou
vinden

Ons Belgenland is zeer klein
maar we mogen er best tevreden mee
zijn

Tegenover verschillende landen
hebben onze problemen slechts kleine
randen

En wij mogen ons gelukkig prijzen
dat we de wereld rond kunnen
reizen

Dus beste mensen
wat kunnen wij ons nog meer
wensen?

Ik ben moe en kruip mijn bedje in.
Na dat drukke weekend en slechts 1 kort dagje rust, hadden wij dinsdag een bijscholing.
s'Avonds zijn ik, onze hoofdverpleegster en een collega nog eens teruggekeerd voor een receptie op het werk.
We kregen een knalrode fleeze zonder mouwen, om wat beter op te vallen zal nu wel lukken, amai!
De boys gingen mee...voor de chips.
We gingen maar eventjes wegblijven,
maar ik ben blijven plakken.
Ik en mijn collega hebben nog tegen één van de bazen die in Zwijnaarde zit, staan zeveren.
Die heeft nogal gelachen met ons, zenne!
Mij vindt hij temperamentvol en hij wist niet dat mijn collega dat ook is.
Van mij verschoot hij niet dat ik zo ben,
van haar wél.
Ik belde hem ooit eens op en dat was niet voor een vriendelijk babbeltje, maar wel in naam van ons team.
hij legde de hoorn gewoon op, bleek dat ik al de tiende beller was (nee, niet van dat spelletje op TV) en mijne prijs was dus ...tuuut...tuuut!
Hij boodt achteraf wel zijn excuses aan,
ook omdat zijn vrouw tegen hem zei dat hij een varken was, om zo tegen mij te doen,
Ik had gisteren de laten en het was enorm druk.
Het piekte toen ik vannemorgen moest opstaan
en ik ga gaan slapen, of dat piekt morgen nog eens!

Bijeenkomst Bloggers in West-Vlaanderen
met medewerking van Joel Loose & zoon Jan
voor het ter beschikking stellen van de zaal...

22 oktober 2006
Café 't Oud Gemeentehuis
Brugsestraat 23
Aartrijke
aanvang 14.00 uur tot.......

Een gezellig samenzijn voor alle bloggers,chatters enz...
Mag ik dan ook vragen indien U dit samenzijn wilt meemaken,
mij een mailtje te sturen op volgend e-mailadres:

johan.de.soete@telenet.be

Inschrijven kan tot uiterlijk 15 oktober 2006
met volgende gegevens:
aantal personen en naam van de blog...

Leer je vrienden & collega bloggers beter kennen
en ontmoet ze in levende lijve!!!
Samen maken we er een gezellige namiddag van...

Groetjes Johan1958 & Joeltjesblues

Steun ook de actie Moeders voor Moeders in samenwerking met Seniorennet, om kinderen gelukkig te maken...Dus breng het oud speelgoed (doch in goede staat) mee en maak ook van degene die niet veel hebben... happy little people...

 

Een koppel dat ik ken, hebben wat meegemaakt!
Maria is een patiënte van mijn toertje en haar man ex-Patiënt.
Maria moet 3 keer per week naar de nierdialyse.
Walter kreeg een telefoontje van het ziekenhuis.
dat hij zo vlug mogelijk naar daar moest komen, want dat zijn vrouw moest worden opgenomen wegens hoge koorts.
Hij in grote paniek, natuurlijk...wat kleren ingepakt en dan vliegensvlug naar het ziekenhuis.
Hij moest onderweg 3 keer stoppen, omdat hij bijna geen adem kreeg.
Hij moest op een leegstaande kamer wachten tot ze zijn vrouw zouden komen brengen.
Na 20 minuten kwamen ze met haar af, in een rolstoel.
Maar...het was Maria niet...
"Is dat uw vrouw niet, meneer?"
"Nee zeg ik je, jij gaat mij toch niet zeggen wie mijn vrouw is, zeker! Dat weet ik beter dan jou!"
Na een telefoontje naar de nierafdeling, zagen ze hun vergissing in.
Zelfde familienaam...andere voornaam...ene Mariëtte.
Ondertussen komt Maria thuis per taxi en vindt ze haar man niet.
Zij dacht dat er iets met hém aan de hand was.
Is dat niet schandalig, zeg?
Van een blunder gesproken!

...hier ben ik weer met wat nieuwtjes...
Ik geraakte gisteren weer niet in mijn gastenboek,
ik heb dat toch dikwijls, hé!
Enfin, ik kreeg enkele dagen geleden een smsje van mijn oudste zoon...
hij had een gewond konijntje gevonden onderweg naar school en vroeg wat hij ermee moest doen.
Toen ik dat las, kreeg ik het benauwd!
Hij ging die dag naar Gent met de klas en ik vreesde al het ergste.
Giovanni is zoals mij...zeker waar het over dieren gaat,
hetzelfde kleine hartje.
Ik weet dat ik met het konijntje terug naar huis zou rijden, om het in een doos te steken en te verzorgen, en dan pas naar school rijden.
Ik zou er geen barst om geven dat ik te laat zou komen.
Ik kwam ooit eens met een gewond musje naar mijn grootmoeder.
Mijn nonkel, een broer van mijn make vroeg om het aan hem te geven, hij zou het eens genezen...en hij draaide dat beestje de nek om, vlak voor mijn neus.
Nu kom ik weer goed met die nonkel overeen, maar dat heeft wel enkele jaartjes geduurd,
Het konijntje kon niet gered worden, 2 geplette pootjes.
Ik had ooit eens 3 konijntjes van mijne kater Mickey afgenomen en goed verzorgd.
Sanderendaags waren ze dood en zat ik te wenen.
Ik wilde dat Gio besparen en hem naar school krijgen.
Hij heeft een half uurtje bij het konijntje gezeten en is dan toch naar school gereden...en nog op tijd gekomen ook.
En ik was opgelucht, natuurlijk.

Mijne kleine (zotte) kok is weer aan 't koken geslagen
en het kwam er al langs zijn neus uit...
Hij sneed lekkere frietjes,
maar toch ietsjes te dik naar mijn goesting.
Het nam zijn tijd in beslag,
dus heb ik hem maar geholpen.


 


Het resultaat mocht er zijn, het heeft ons lekker gesmaakt!
Er was wel wat ambras om de laatste ketchup,
dan moest ik effe tussenbeide komen,
maar zoals je ziet...zonder kleerscheuren!
Man man man...als die 2 ruzie maken...
ik kan het je zeggen...
da's niet meer zoals kleine kindjes vroeger, zenne!
Die 2 zijn al bijna groter dan mij, hé!
Den oudsten torent zelfs al boven mij uit.
Maar de mama laat zich niet doen...
klein maar dapper...
ze zijn boven mijn hoofd gegroeid,
letterlijk dan,
want ze moeten luisteren naar dees zotte kleine,
 zenne!
Ja...ik ben wel een strenge mama!

Ik was gelukkig thuis vandaag en na dat druk werkweekend met dubbele shift, mocht dat wel!
het was nodig, ik was moe gisterenavond.
Ik reed op 2 dagen 456 km's en werkte bijna 19 uren.
feitelijk nog niet veel voor dit weekend, 't is al drukker geweest.
De mood zat er in, toch vooral de zondag.
Ik heb op mijn trip 3 CD's kunnen beluisteren...
met de volumeknop keiHARD!
Eerst een CD van U2...genieten...dan Guns 'n Roses...
super...en dan een CD van INXS als afsluiter...wauw!



Ik reed dan nogal, zenne...vensterken open in de pikkendonkeren naast de expresweg te Stekene...
echt maf!
Ik heb 3 keer in Stekene gezeten.
Eerst voor een patiënte die insuline moest krijgen rond 15u30...dan iemand die morfine moest krijgen via een vleugelnaaldje rond 17u15 en daar moest 4 uur tussen zijn.
Diezelfde patiënt rond 21u15 opnieuw gedaan.
Hij krijgt morfine en zuurstof toegediend, een fijne mens, echt waar.
Alles is goed, supervriendelijk, zijn vrouw ook.
En ik heb het aan zijn zoon geleerd hoe het moet...
om hem met een gerust hart de nacht in te laten gaan
en het gaf hem een geruststelling...zijn zoon woont bij hen in de straat.
Dit heeft mij weer een booster van voldoening gegeven...die mens te kunnen helpen!

Everybody!

Ik heb werkweekend dubbele shift.
Ik heb al de vroegen gedaan te Beveren en Vrasene,
straks vertrek ik om het mooie Waasland te doorkruisen.
Gisteren was het vrijdag de 13e,
maar voor mij was het bijna prijs vandaag.
Ik moest een auto ontwijken, die dacht dat de baan helemaal voor haar alleen was,
een knalgele en opvallende auto met reclame op.
Doordat ik nu al 3 jaar de baan op moet, heb ik mijn reflexen verscherpt, gelukkig maar!
Mijn collega's hebben vrijdag ook een stuk laten na hun vroegen moeten doen.
En maandag ook...maar ik mag dan thuisblijven.
Omdat ik al enkele recupen heb afgegeven en ook omdat we na zo'n druk werkweekend toch minimum één dagje moeten kunnen recupereren.
Anders was ik die ook nog kwijt, zeg!
Ik kom morgen terug, tussen mijn toeren door of s'avonds,
ik zie wel.

SEE YOU!

We gaan weer een drukke periode tegemoet!
De laatste 2 maanden moeten de verlofdagen opgenomen zijn, ook de mijne...
we hebben 2 collega's die (zeker de ene) een operatie moeten ondergaan...
onze nieuwe collega weet nog niet of ze gaat blijven, ze zoekt ander werk en is door één der bazen aangesproken geweest.
Ze kan om financiële redenen de job niet opgeven,
maar ze vindt de thuisverpleging te zwaar.
En een andere collega zet een stapje hoger op de ladder,
ze gaat naar Zwijnaarde om te helpen bij de administratie en coördinatie van de thuisverpleging voor alle regio's, vanaf 6 november.
Een andere collega is ook nog in bostvoedingsverlof.
We hebben dus DRINGEND collega's nodig.
Ik was morgen thuis...pech, nu niet meer.
Ik was volgende dinsdag thuis...pech, nu niet meer.
En het ziet er voor de rest niet rooskleurig uit.
Zoals in de vakantie-periode...dat wordt weer op de tanden bijten.