Als bomen huilen

sonder siene lippe tu beweghe
seght die heremiete mie:
ghie bin unne frieje mins

nie sonder sorghe ende piene
losghaone kenne ep so floete
sie drieft op unne freemde ghetieje

unne ghebet gheliecke ghinn ent
ut draoght saote
da skient tu sterfe bie noghte
of wort aldore geskoont
in eensaome voghte

hore togh daor in 't lofe
unne noghtegaole singe
fult die stille naor ferre ghebiet

ut's gheliek dunne onsichbaore Ghottecke
maor die foggel tone in t'kliene die kraghte
so waor ons bliefe, hil vaoke,
unne eghte sottecke

(Iegene Taole)