Donderslag

als van zelve
kom ik dichterbij
zonder voorbedachte rade

ben ook arm aan woorden
als ik in stilte nader
zonder een stap te zetten
voel ik me zo 
alsmaar meer aan je zij

het is je ziel die ik ervaar
oprecht naar buiten gericht
kwetsbaar, zwak in het aardse
maar krachtig tussen jou en mij
een tederheid
wonderlijk van gewicht.

wie wil niet
in zo iets verblijven
ook al ben ik mens genoeg
om je schouder te raken

ogen kruisen kan volstaan
om juist het echte te bewaken

een stem vult mijn heelal
met grijs getinte tonen
zij stelen het licht
helpen de dag 
niet te verschonen

de boom spreidt zich groen
zo hoog en dichtbij
toch een kleur van morgen
het raast door mijn hoofd
waar ook mijn gemoed
in stilte is opgeborgen

een doffe klank vult mijn heelal
de echo al van morgen
ze telt nu ook de leegte
onbeschrijfbaar in getal,
een verlangen is opgeborgen

soms komt het voor
dat mijn fantasie niet weet
wat voor u in te schenken,
gedachten weigeren dan
een gedicht te bedenken

het is een moment
bij eenieder bekend
dat de ochtendstond
met de nacht is aangelengd

of dat uw benen
vechten tegen de aarde ;
ze moeten wel,
maar deze dag heeft toch
geen enkele waarde

ach, een week zonder rijm
wie zal het merken
ik schrijf daarom over weinig;

ja, dat ook u een keer
mag haperen

nietsdoen,
het blijft een werkwoord
wees daarvan wel bewust ;
het zal uw hoge nood
boetevrij beperken

de man tegenover mij straalt
we delen het terras
bij de “ Gouden Leeuw”
onder een kunstmatige gloed

dat hij pas opa was,
een schrede verder in zijn tijd,
is mooi zichtbaar
dat doet ook mij goed

in deze herfstige dagen
zetten we de kachel weer aan
de zon moeten we
zo dat lukt, in ons dragen

je hart kan jezelf verwarmen
en in gedachten komen al vaak,
op mijn leeftijd,
de kleinkinderen voorbij

er is er zelfs een in de maak,
ongevraagd dat wel
dat schept pure rijkdom
het geeft hoop en maakt blij

zulke dingen geven de recessie
en de belabberde lente nog kleur
dus nu het weer wat tegenzit
weet u best iets te vinden

graaf eens dieper van binnen
er is vast wel iets of iemand
waarmee u zich
met een zonnig gevoel
in dit voorjaar kan verbinden

alles verklaren is soms
een vruchteloos verpozen
in het ongekende
immense heelal

ik ontkom dan niet
aan het erkennen
dat ik me doorgaans
gedragen voel;
deze weg niet zelf
heb gekozen

vaak hoef ik ook
niet meer te zeggen
wat ik eigenlijk bedoel

om me heen immers
herhaalt zich alles in wezen
weliswaar regelmatig in een
kleur getint
en met wisselend gevoel

eens hoop ik te kunnen zeggen:

ik heb niet alle seizoenen
volledig begrepen
maar uiteindelijk wel
door verworven overgave
in verwondering bemind

alles verklaren is soms
een vruchteloos verpozen
in het ongekende
immense heelal

ik ontkom dan niet
aan het erkennen
dat ik me doorgaans
gedragen voel;
deze weg niet zelf
heb gekozen

vaak hoef ik ook
niet meer te zeggen
wat ik eigenlijk bedoel

om me heen immers
herhaalt zich alles in wezen
weliswaar regelmatig in een
kleur getint
en met wisselend gevoel

eens hoop ik te kunnen zeggen:

ik heb niet alle seizoenen
volledig begrepen
maar uiteindelijk wel
door verworven overgave
in verwondering bemind

Het is even zo
Dat ik me laat gaan
Inzien dat het overwicht
Zich met mij heeft verstaan
Dagen met enkel regen
Of bezwaarde wolken
De aanwezigheid ervaren
Van uitzichtloze wegen
Waar ongerijmde gevoelens kolken
Die mijn geest niet verklaren

Het zou moeten zijn
Als dat ik word gedragen
In de door mij gevoelde
Onderscheidende lagen
Doch het ademen verengt
achter sterven
Of schemerige baren pijn
Hoe dan ook, mijn zijn wordt
Vanuit een verleden verlengd

in houden van
zit veel besloten
het omvat vooral
wisselende seizoenen

cupido is er vaak
op een onverwacht moment
of je wordt door fonteinen vol
gelukzaligheid verwend

doch ook wat in liefde
wordt gegoten
blijkt vaak een droom
of is onwerkelijk verwachten

met lege woorden
als versleten schoenen
en stilte die onenigheid
langzaam moet verzachten

*
maar tederheid
kunnen ontvangen
en je hart door tevredenheid
laten bevangen

en bovenal je kwetsbaarheid
aan de ander willen tonen
tot het ultieme geven bereid

wie durft elkaar,
in wederzijds vertrouwen,
zo te belonen

Witte aangelijnde vlokken
Doorkruisen verre blauw
Traag wijkende naar verder

Zulk een gebaar
Maakt dat ik mijn gang aanschouw
Soms denk ik, ik ben klaar

Reeds moe van de dagen
Als ik vooruit in de verte staar
Ik vergeet ook het prille landschap
Dat vervaagt in een verleden gebaar

Witte aangelijnde vlokken
Verwarren in donzige trekken
In thans gelaagd azuur

Zoals de maagd
Aanvankelijk zonder vlekken
Het aardse aantrekt, op den duur

Zo wordt de voortgang
Telkens, eindeloos
Als van zelve uitgedaagd

Ik blijf op zoek
Naar de eeuwige ranke roos

O, gij daar op hoge hakken
Die uw kuiten doen verheffen
En heupen stuwen
Tot een gewei van een edelhert
Mij overkomt de ware zin
U, eens in dromen te huwen
Maar, helaas, ik ben u niet werd

Het hoofd dat u behoort
Drijft op wolken
In mijn aards paradijs
O, mijn verre lieve
Gij brengt mij van de wijs
Laat krachten in mij kolken
En laat mijne ziel zo achter
Innig verstoord

Schouders, zoals ik die zie
Wiegend op en neer
Mijn ogen wagenwijd openend
In blinde lust
Zij maken mij sprakeloos en veel meer
Ach, schenk mij even niet het ware licht
Dat ook op uw schaduw rust

zij kust de zon
met geloken ogen
voelt stralen
van nabij geluk
het is alsof liefde
voor even, teder,
over haar frêle
ontvankelijkheid
is gebogen

kom mij halen
zie mijn ontsloten gebaren
of tast met zwoele stralen
langs mijn lente pril haar

met jou wil ik vrijen
in lyrische talen
maar laat mij nog even
hier en dan ja, daar

ik raak bezwangerd
door de lucht
van het donzig groene veld

in mij groeit
weer de vreugde
als de lente over
pril leven vertelt

hoor vogels
hun liedjes fluiten,
voel hoe lammetjes in de wei
ons zo vertederend bewerken

en wij hen opgetogen in
onze blijde harten sluiten

het is lente, het is weer lente
roep het van de daken
adem toch diep in
iedereen zal het merken;

we krijgen volop zin
en zullen bevrijdende
zuchten slaken

Ik zie je
Ver van hier

Voel de adem
Langs de wang
Is het geluk
Dat ik vier

Of drijf ik op dromen
Die bij voortduring komen
Aan mijn wimpers voorbijgaan
Als mijn ogen, blauw getint,
Wagenwijd openstaan

En de zee haar zilte
Met mijn hoop baart
In golvende stilte

Als kussen wordt aangereikt
Tot wederkerigheid geneigd
En teder dun besnaard

Ver van hier
Dichtbij van ver
In wachten wordt bewaard

heb jij weet van droge tranen
die zonder drempels
onhoudbaar versnellen

het zielen pad kwellen
en een weg naar buiten
willen wagen
maar tegen beslagen
ramen stuiten

lach jij ook wel eens
als je lijf
in beton is gegoten
of nagels je vastpinnen

terwijl de zucht
in ijzer blijft opgesloten,
wezenloos diep van binnen

voel jij ooit
als jouw woorden
een afstand willen slechten

ook,
de verte van onpeilbare
diepe grachten

dat trommelvliezen
niet trillen,
verzaken
en jouw pijn zich
aan machteloosheid
hechten

de koude struikelt
over grond en verwachting
hij kent zijn plek

geboeid aan de gouden ring;
een vlek,
waarover ik weldra weer zing
na een laatste ijselijke overnachting

het is niet aan mij
al sturend of trekkend
een hand te verheffen
of warme wind te verspreiden

ik kan het niet zien
dan wel, nu al
voelbaar beseffen

maar iemand zal allengs
de aarde wekken
voor jou, voor mij,
ons beiden

ook al raakt haar ziel
mij van nabij
waar ogen zich
naar mij toe wenden

geen moment
is zij bij mij
noch wil ze maar
iets verzenden

ze woont in haar blik
aan de rand van het bestaan
schouwt eerder naar binnen;
hetgeen wij nimmer
zullen verstaan

ze is de dode schoonheid
die nog telkens roept
vertoevend in een
tere waardigheid

een enkele vinger is het
die de onaantastbare
overbrugging begeleidt

hoe meer ik de chaos zie
als opsomming van diversiteit
waarin antwoorden
uit het geheel
liggen besloten

is de weg die mij
door onzekerheid leidt
de juiste de gang
naar ontspruitende loten

als ik de massa
een weg door de trechter gun
en mijn ademen daar op richt
dan zal een nieuw antwoord,
ook al is de straal nog zo dun,

einde,
eigenlijk voor even weliswaar,
de aanvaarding beschijnen,
een wijle vernieuwd zicht;

op datgene waarnaar ik me
in de voortschrijdende verandering
telkens weer dood staar

gister
herleeft in elke dag
met telkens de vraag
of ik ooit eens “morgen”
als zuiver beleven mag

iedere keer opnieuw
plak ik de verscheurde krant
om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren

als ik op mijn kussen
de ogen open
zoek ik als van zelve
naar de verdreven echo
weet inmiddels dat ik
even na het waken
de laatste bladzijde herinner
om daarna gewichtloos
met ademen de zon moet raken

soms slaap ik door
en verdampt de herinnering
of is hoop sterker dan het vlees
dan waan ik me even gelukkig
als ik in de dichtbij zijnde verte
over deze ochtend lees

jij die is
en verder wordt
onzichtbaar mens
in prille lente
van een warmtebron

nog ver van onbewust
wiegend in een zon
en toch in alle overgave
de vruchtbare donkerte kust

jij die is
en steeds verder wordt
geeft aan verbeelding
een pure kracht

al heet het nog kort,
voor je schepping,
ongekend voor mij,
is al aan je gedacht

en dragen woorden
de trilling van je bestaan
alleen de verte nochtans beslist
hoe het waarachtig zal gaan