Naar de inhoud

Julius Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 8

seniorennet.beseniorennet.be
Donderdag 23 april 2015

Onmin

Onmin

naarmate 
de tijd verdaagt
verdooft zij ook
de oorzaak
die vaak dubbel
is gelaagd

als het denken dan
uitgeput vertraagt
begint de eenvoud 
aan zijn werk;
het snoeien in een
verwilderd rozenperk

maar eer het hart
zich weer opent
moet men zich ook ontdoen 
van opgestapeld ijs

ervaren wij meestal
het noodzakelijk ontdooien 
als tamelijk “ slopend “

en lijkt het doel onduidelijk
tijdens een onvoorspelbare reis

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:43
Donderdag 23 april 2015

Al tastend

Al tastend

tast u ook wel eens
in het duister
of minstens zoekend
in een vreemde schaduw

ik luister dan 
zo scherp mogelijk
naar elk woord, soms
maakt het me schuw

immers ik zie geen ogen
of zij zich al dan niet
op mij willen richten
of zomaar kijken in de nacht

ik word dan meegezogen
in ondenkbare gedachten
het voelt soms, als teder zacht
maar die vaak ook de rede
loodzwaar bevracht

hoort u wel eens
het zand slippen
tussen sissende lippen
die de tong weerhouden
woorden te spoelen

van de bevroren koude
of het zuur der aarde
en enkel alleen stenen
bewegen in de eigen gaarde
waar droge tranen wenen

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:42
Donderdag 23 april 2015

Meierijstad

Meierijstad

de " Meierijsche Stede "
nog enkel in naam geboren
kent een historie met een rijk verleden
waar het groene land is gezegend
met waterlopen, elk in een passend gloren

daar draagt een gemeenschap
verspreid over plekken met eigen haard
en opgebouwde waarden gezegend
die zijn ontstaan door de eeuwen heen
deels zelfs met stadsrechten bejegend

de mens woont hier tussen
Oeteldonk en Lampegat
maar op een plek van nijverheid 
ook met een nationale allure 
en in een eigentijdse stad

tussen de beschermde natuur
van heiden, velden en bossen
heeft men de Koeveringse molensteen
als symbool van eenheid gemeen

en op vele markten en pleinen
is het gelijk als vanouds
met Bourgondische kenmerken
daar zal men de gemoedelijkheid,
zo eigen aan onze streek,
vast en zeker blijvend versterken


... https://www.youtube.com/watch?v=zpA92hTYY7s ...

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:42
Donderdag 23 april 2015

Paris, La realité?

Paris, La realité?

uit het zesde couplet
van het Wilhelmus:
“de tirannie verdrijven
die mij mijn hart doorwondt.”

Paris, La realité?

het lijkt dichterbij te komen
dat kruit van het verderf
wij stoppen met dromen
ervaren weer duidelijk de scherf
tussen goed en kwaad

het moet worden gezegd
zonder respect voor jezelf
en de ander kan het gif 
bij ieder naar buiten stromen

vrijheid gedenken wij 
daarom niet voor niets
en elk jaar weer
en niet alleen voor het
vrij uiten van het woord

(bestaat er wel een grens
dichtbij of verder weg
waar het individu ‘niet’
op enigerlei wijze
in zijn waardigheid
wordt verstoord)

de tirannie van de kogel
ondervindt nergens respect
maar welke universele waarden
stellen wij daar 'echt' tegenover
opdat vredelievendheid,
als van zelve, in ieder van ons
zal worden opgewekt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:41
Donderdag 23 april 2015

ter plekke

ter plekke

het sobert in grijs 
deez morgen
zowel het zwerk als geest
deels door de aanslag op de ruit
voorts het tij waarin gij dit leest,

het denken is traag
mijn vooruitzichten bewegen 
zich nog achteruit
kortom de sfeer 
is in ruste en tamelijk vaag

ook voel ik me ietwat belegen
in brokkel of gatenkaas
om en om en in laag voor laag

ben gestrand gelijk
een stijf hobbelpaard
doch de carrousel draait door
in een jongelingen vaart
maar daarin was ik ruim
hiervoor allengs opgebaard

het is thans 
geduld verbruiken
eer de volgende trein
weer stoom afblaast
en ik het been weer
neerzet voor de ander

geraakt men ooit daar
aan gewend
is het wel zo
dat ik eerder
anders heb gekend

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:40
Donderdag 23 april 2015

Op een kier (2)

Op een kier (2)

het is niet zo dat als
de ramen beslaan
en de deur zich sluit
het licht zich weldra dooft

wel voelt men op 
een andere wijze ieder
binnenkomend geluid, eerder
van het aardse beroofd

het neigt dan nog meer 
naar het trager zingen
van het eigen hart
het is meer de ruis van buiten
waarvoor de oorschelp zich sluit

het volle verstand lijkt 
in te krimpen
- dat is schijn - ;
de omgeving verliest haar kracht
alsof men praat zonder woorden

verlies vangt stilaan te stollen
verandert van kleur
het is het onreine beschimpen,
en heft grenzen op, 
men wordt mild 
en onkwetsbaar zacht

in het volmaakte
bestaat enkel nog rozengeur
het is dan al vertoeven -
in de eeuwigheid die wacht - :
op verlossing van zinnen,
en de ziel is ontdaan 
van zwaartekracht

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:40
Donderdag 23 april 2015

Op een kier

Op een kier

ze staat aan mijn deur
haar vingers bewegen zacht;
de poort naar morgen 
wordt behoedzaam verschoven

een sleutel heeft ze in de hand,
had ze niet meer verwacht
verlengt zij de hoop
of komt ze mij vertellen
dat mijn jeugd is gevallen

"ja, fluistert ze 
rond jou 
stapelen zich 
te veel getallen
je geraakt allengs meer
aan het verleden gekluisterd"

"maar ik zal de deur niet sluiten
noch de houten luiken
dat beloof ik je, mijn waarde 
immers je blik is verre van dood"

"ik zie je wel meer staren
maar dat weerhoudt je niet
rijpe vruchten te vergaren
ook hang je iets uit het lood;
dat kan het leven verklaren"

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:39
Donderdag 23 april 2015

In mijn Doka (variant op gedicht " De Duivel " )

In mijn Doka (variant op gedicht " De Duivel " )

in mijn donkere kamer
ontwikkelen zich bij tijd en wijle
beelden van onbekende aard
ook al lijkt de waarneming zuiver
en belicht onder de juiste hoek
soms groeit er ongewild
een boze duistere geest 
waarvoor ik ernstig huiver

het kan zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit denken
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of zich in de stroom des levens
hecht aan lucht en
door het zoet wordt verleid

het zet mijn wereld op zijn kop
gevoelens zijn niet te bedaren
het blijft wachten
op een baken verderop
maar wellicht is het ook de tijd
die een en ander zal verklaren

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:38
Donderdag 23 april 2015

de duivel

de duivel

in de donkere kamer
onthullen zich bij tijd en wijle
beelden van onbekende aard
ook al lijkt de waarneming zuiver
en belicht onder de juiste hoek
soms groeit er ongewild
een boze duistere geest 
waarvoor ik ernstig huiver

zou een slang
zich verbergen
duivels van zin
die plots enkel schaduwen baart
en, zo lijkt, mij met stuurloosheid
willen tergen.

het kan ook zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of in de stroom des levens
hecht aan lucht en
door het zoet wordt verleid

het zet de wereld op zijn kop
daar denken wordt gesmoord 
in niet te doven vuren
veel tijd wordt vermoord
in slapeloze uren
het is wachten
op een baken verderop

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:38
Donderdag 23 april 2015

Kantelen

Kantelen

binnenkort kantelt
het licht weer mijn uitzicht
in hoop verpakt
en natuurlijk bemanteld
oprijzend uit de laatste dagen
van een verjarend gewricht

het is een verlangen
vol van gezangen
het is de roep naar 
een heimelijk baren;
de geboorte van 
een bevruchte zonnestraal
in de maagdelijke engte
die met vruchtwater 
mee uit wil varen

het is ook de mens
die eigenhandig al
komende pilaren bouwt
en schreeuwend
voor zichzelf weer
een toekomst ontvouwt

zo ben ik ook
aan het aardse eigen,
heersend en die graag 
het nieuwe heden 
voorbeschouwt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:37
Donderdag 23 april 2015

Bloemke

Bloemke

ik zag nog een bloem 
daar aan de waterkant
wil je mij, was haar vraag

ik niet te flauw
nam haar in de hand
en fluisterde de woorden
je bent mooi, 

ik doe je in een vaasje
ze was echter snel verlept
ik had haar nek gebroken;
en dan ben je het haasje

het was van korte duur
deze intieme vreugd
ik verloor de zomer, zo puur
had me nog zeer intens
op de nieuwe liefde verheugd

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:37
Donderdag 23 april 2015

In de namiddag

In de namiddag

waarom zou ik verzwijgen
dat de tijd begint te dringen
welk levenslied wil ik nog zingen;
ik ga er nu al van hijgen

is het een opgedrongen keuze
of zomaar een leuze
moet ik het laten gebeuren
of toch nog iets anders inkleuren

het kan ook een luxe zijn
zo te kunnen denken
en dankbaar zijn wat 
het leven nog zelf mag schenken

is het hinken op twee gedachten
in mijn stoffelijke brein;
soms wil men het lot verachten
om zelfsturend te kunnen zijn

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:36
Donderdag 23 april 2015

La vie en rose

La vie en rose

het leven laat los
ik voel het al even
verwachtingen geraken 
bros en wat is geweest 
lijkt voorbij te zweven

wat ik ooit heb geplant
staat verreikend in bloei
vruchten doen mijn ogen blinken

ook is het meer aanschouwen 
op een fragiele afstand
en hoor veel in een echo klinken

het leven laat los
terwijl de tijd vervliegt
ik ben tevreden;
heb in het ademen gewiegd

en ervaar steeds vaker 
de volheid van heden
in een innerlijk gevoel 
en minder in koude rede

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:35
Donderdag 23 april 2015

Aanraken

Aanraken

ik raak je graag aan
zo even soms wat langer
wil even begaan
met aandacht of
omdat een moment dat vraagt;
het is ademen in mijn bestaan

het zijn wat woorden
of handen die dan raken
aan de ziel van de ander
als een vorm van waken,
zeggen; ik ben medestander

soms is een ogen-blik
meer met minder zeggen
het laat zich vanzelf raden
een ontmoeting waar ik 
mijzelf toch helemaal
in zou willen leggen

ik raak je graag aan
zo even soms wat langer
het is aanvoelen
zonder voorbij te gaan
of gewoon tonen, 
ik mag je graag
zonder meer te bedoelen

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:35
Donderdag 23 april 2015

Als bomen huilen (2)

Als bomen huilen (2)

ik wrijf een
paar woorden
met handen

vol tederheid
langs de boom
die herfst huilt

zijn tranen
willen mijn lijf
omranden

omdat daarin
een herinnering
schuilt
de zachte aarde
opent zich langzaam
en wil mij dragen

ik hoor mijn naam
bij het vallen van een blad
kom met mij mee
wil een engel vragen

we zijgen even verder
in het zachte mos
en kijk in haar ogen;

ze laten mij
niet meer los

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:34
Donderdag 23 april 2015

Hartstochtelijk

Hartstochtelijk

jij, mijn muze
ziet mij niet
voel je wel;
mijn schepping in het verschiet

mooi, zo mooi 
waarover ik vertel
of droom in het gras
drijven op jouw wolk
zuchten, zij aan zij
wij zijn een
samen zijn we te leen
altijd toeven in mei
de woorden gemeen

je gaat ver
de morgen vooruit
dat hoort ook zo
ik verlang naar je
mijn kunstige bruid

mijn handen
raken je ziel
mijn mond spreekt
de tong likt
mijn lijft doorweekt
met verlangen
een echo jaagt
achter jouw
lokkende gezangen

*
zij,,,die mij 
immer bevraagt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:34
Donderdag 23 april 2015

jij, mijn kind

jij, mijn kind

zie je ook, mijn kind
de verte van dichtbij
kijk jij naar buiten, vooruit
terwijl ik met het verleden vrij

je ogen volgen de dromen
die ook ik ooit heb bemind

jouw met hoop gevulde hart
ontmoet ik in een late echo
die zich thans in mij bevindt

geef me 
als je wilt 
je kleine hand,

als het mag
voel ik mij, 
voor even,
een eeuwigheid blij

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:33
Donderdag 23 april 2015

Dode wortels

Dode wortels

tijdens de ontmoeting
van schaduwen
blijft taal verborgen
in onontwarbare kluwen

het zwarte bloed
sijpelt aderloos
door de hersenpan
het ego heeft er weet van

weerstand is pijnlijk broos
en het gaat aan niemand voorbij
vaak al scherven voor het bakken
in tere vormen of kleurloze brei

men draagt het mee
over de horizon heen
zonder innerlijk pais
vaak met uiterlijke onvree

slechts het sterven bevrijdt
het bewustzijn van de wond,
bij leven of dood,
met een zucht van verlichting
verlaat een demon de mond

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:33
Donderdag 23 april 2015

Mij is geen woord bekend

Mij is geen woord bekend

dat men sterft lijkt een zekerheid
maar ongrijpbaar zijn de gevolgen
als een mens de trekker overhaalt

mij is geen woord bekend
dat gevoel bij moord vertaalt

het duurt dagen en nachten 
in verslagenheid of stille dood
als de schreeuwende onzekerheid
jaagt door de gedachten:
verwachtingen verkeren in nood

de oorlog in den vreemde
is verplaatst naar te dichtbij
de innerlijke vermeende vrede 
is verworden tot het slagveld

plots is ieder een ontheemde
en heeft verdriet en woede
zich in pijnlijke onmacht gemeld


... Ukraine ...

 

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:32

Meer van Julius Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 8

↑ Terug naar de berichten