Engelen in het oosterhout

ik verpoos nimmer meer
in een diepe gedachte
dat gaat allengs aan mij voorbij
een vierend touw slingert thans
met eeuwige bewegende beelden

of draagt een haast uitgerekte veer
mij nu doorheen het verleden,
de mij toegevallen wonden en weelde,
doorzakkend naar een verlengde diepte
en traag terug langs gestapelde ramen
van verlangens en tranen van weleer

zo vergaat de dag in fasen
van even zijn en vertekende dromen
waarbij niet is gezegd
dat de dood zich hardhandig
nu al naar mij uitstrekt

wellicht is het meer ontbinden
waarin werkelijkheid wordt opgewekt
en vrijheid vanaf heden
alles vanzelf laat komen

het is vragen verstaan
zonder de weg te moeten duiden
het ademen losjes laten gaan
langs onverharde paden

en ik geen behoefte meer heb
om antwoorden in te luiden
soms enkel nog om de geest
van ballast te ontladen

ik verpoos nimmer meer
in diepe gedachten
weet enkel dat de nacht
mij ooit zal boeien

of de morgen nog komt
is slechts hoop in
mijn aards verwachten

ook al oogt de lucht zomers blauw
en het late groen nog steeds
tot verbeelding spreekt
vult mijn adem de geest al met belegen dauw;
ik word deels van de hemel losgeweekt

de voeten dragen schaduw zwaar
als het gras in zijn lengte gaat berusten
ook de ochtend die steeds meer verlaat
verkort mede het licht op gangbare lusten

neen, het zijn niet de jaren
die mij nog steeds worden gegund
maar wederkerende gebaren
van vervagende seizoenen
die het ongevraagd maar wel van nature
op mijn vliedende tijd hebben gemunt

tussen spiegelende wimpers,
koolzwart getint,
kijken herfstbruine ogen
verlegen van mij weg

een broze blik
zoekt dragende aarde
maar lijkt er niet te geraken
ook niet als ik jouw warme zucht
voorstelbaar in mijn handen leg

misschien door
de vochtige glans
uit vertedering
door een glimlach
die ik je schenk

lippen als breekbare takken
vullen elkaars zwijgen
haast tastbaar
en roze van gevoel

is dat de bloesem
waarnaar ik
al zoekend wenk

ik loop mee
met jou en de tijd
samen in een pas
die ongelijkmatig oogt
maar ons zeker leidt
zo het diepste dat beoogt

onderweg naar daar
waar ‘samen’ ons roept
met wuivende hand,
haast onzichtbaar ver,
waar wellicht geluk
ruimhartig teder baadt
langs een paradijselijk strand

voel de loop van mijn rimpels
van links naar rechts
andersom
soms ook wel gekruist

ik zie die van jou,
rivieren van voortschrijdend gaan,
ze schilderen bewogen,
eigenlijk als van zelve,
het verlangen
dat in ieder huist

ga met me mee
naar de bloesem
van tastbaar bestaan

waar de hand van een mens
beider oevers met hout verbindt

ontwaart men ook sierlijke snaren
die tezamen als verheffend instrument

door waarneembare trillingen
hoge bomen aan de overzijde bemint

en iedereen in het stromend water
zelfs de eeuwige beweging herkent 

pril licht
schuurt speels
met schaduw over stenen

zelfs de lantaarn
al gebogen
in de nacht

toont ook nu bescheiden
op het toneel
van de opkomende zon

de rust van de ochtend
is voelbaar aanwezig

mijn eerste as smeult nog na
als wierook van vroege aarde

ik ben de dag zo moedig moe
als de nacht zwerft door mijn bloed
en ledematen zijn verzuurd
die door zwaartekracht worden beboet;
heeft deze enkele reis te lang geduurd
komt mij nu enkel nog rusten toe

ach nee, de woestijn kent soms overdaad
gesponnen over jaren heen
verdronken soms in oude glorie
ook al zijn ze voor de ander van steen
mijn gevoel is nog kort van memorie;
het zichtbaar verleden bewaren
is in mijn hedendaags ademen
nog steeds een maat

ik sta nu op de zevende trede
hijg voor de achterkant
van de waarheid uit
het is mijn levensbede;
wat komt toont zich zacht
soms schreeuwend luid

de trap kent nog
vele hemelse passen
maar nu ben ik even de dag
zo moedig moe

mag ik mijn morgen
weer in onschuld wassen?

ik kom even voorbij
om ieder gedag te zeggen
ben nog steeds onderweg
om mijn ziel te verplaatsen
en elders een nieuwe zaligheid
aan te leggen

de einder komt in zicht
mijn hart ontwaart nieuw licht
schouders dragen
de laatste lasten

*

wilde dit melden
mocht je mogelijk
in vragend duister tasten

ik kwam voorbij
om te groeten
het gaat jullie goed,
al mijn lieve zoeten

onderweg naar liefde
ervaart hij zicht
op hemel en aarde;
het verlangen naar morgen
onderwijl hij het sterven baarde

uitersten
van binnenuit
grenzeloos gebonden
aan geest en eeuwige bruid

ogen puilend
als sprekende monden
onder een donker gerande einder

het gezicht
is als een doorzichtbaar vlies
over schreeuwende voorbije
korte en lange jaren

de man, mens
dichter en zo meer

rust zal hem
bedaren
zijn eeuwige liefde
zal de kenner
in't hart bewaren


http://www.youtube.com/watch?v=2jixY_X6bnY

zie ik liefde in je ogen
als tranen beter weten
voel ik warmte
indien schaduw rimpels kleurt
voel ik je diepe bestaan
wanneer woorden worden gemeten
en vertrouwen flinterdun geurt

ben ik doof
als jij je adem tot me richt
hoor ik dan een echo
die ik mezelf in ongeschreven
geluiden alsmaar toedicht

ik hou van schoonheid
die verwondering vertaalt
in sprakeloze zinnen
en draag het zachte
wil het onzichtbare beminnen

zo ervaar ik mijn weg
langs kronkelige lanen
waar volmaakte bomen
naargelang hun aangeboren dracht
zichzelf in eigenheid beamen
ook al beschutten zij soms
mijn aardse dromen

het huis is een vluchtheuvel
waar zelfs gewenning loert
het hoofd vol maar vullen niet
de lege kamers van boven en hoger

niet omdat de vorige een schaduw achterliet
mijn wortels mogen hier niet aarden
worden nog eens naar elders vervoerd
ach, draag ik ze niet al jaren
hebben ze ooit vaste grond gekend

zo dichter bij het eind
probeer ik het opnieuw
of blijft het toch enkel aanvaarden

wij hebben gewacht
terwijl jij reisde
onderweg naar
jouw naam

en een wijle
dreef onder
een bonzend
moederhart

waar je
als vederlicht gewicht,
in een veilige duisternis,
te samen uit ons
in enkelvoud bent gestart

zo telden wij
de verwachtingsvolle uren
in blijdschap af

naar jouw dagen
die zouden worden
geboren

maar toen je eenmaal
de zon zag schijnen
"op die ene dag"
bleek de nacht al zo nabij

door jouw zijn,
en met de pijn
in de ziel gekerfd

zal je tot onze
eeuwige liefde behoren



(niet autobiografisch)

waar de hand van een mens
beider oevers met hout verbindt

ontwaart men ook sierlijke snaren
die tezamen als verheffend instrument

door waarneembare trillingen
hoge bomen aan de overzijde bemint

en iedereen in het stromend water
zelfs de eeuwige beweging herkent

heb haar in de armen
ze is nog vreemd
probeer een blik te vangen

ik ben een schim
ze is wat van de eeuwigheid
ontheemd

ik draag enkel, voel
weet niet wat
en denk, wat is ze ver
zo onbewust

kan ik al mijn stem
laten horen


zal zij mij nog kennen,
als het ooit later is
ben ik er dan om te verwennen
op het pad naar zonnegloren

misschien ervaart ze ergens
dat ik haar soms
in slaap heb gekust

het ontgaat mij immer minder
dat de horizon vertraagt
en het land van morgen
verse bloemen draagt

maar ook van de tafel waaraan ik eet
telkens een stoel wordt verborgen

het is een berg beklimmen
die weliswaar het uitzicht vergroot
maar waar ik aan de top, geheel alleen,
mijn laatste liefde ontmoet;
ik noem haar de dood

hoe het ademen zich, ten einde,
mistig laat dimmen
is voor velen haast onbekend

aan een nieuwe lente is men gewend;
de winter lijkt een voorbijgaand gerucht

toch is hieraan niets vreemd
het is de weg van een regenboog
die ons in zijn kromme gedaante
het aardse leven voorspiegelt in de lucht

bloesem van zilte aarde
vindt zelden
een vaste bodem

als de wind
aldoor raast

raakt amper gewend
aan een zomerse liefde
van blijvende waarde

waarop een hart
zo innig aast

morgen zal zich
spiegelen aan vandaag
maar het heden nog aan gister

zo komt het
dat ik thans een herinnering draag
waarop ik teer;
een dunne laag
zo licht als een veer

maar wel met een gouden rand;
handjes vol geluk

wil voor even gedragen worden
in geborgen gedachten
die zichzelf zalig aaneenrijgen

en niet op uitstel willen wachten
immers vaak
als de naderende nacht verdreven is
kan gevoel naar dagdromen neigen

ik schrijf de nacht
vol met geruis;
het lawaai van stilte

als ik de bevroren menigte
naar een volle leegte sluis

roep nog
met verstijfde lippen,
de ogen zien naar binnen

rest mij de schaduw
die het geketend waken
zal beminnen

het is werkelijkheid
die men van binnen
door begeestering ervaart

en zich komende dagen
fijn besnaard
over ons verspreidt

gelijk een duif verbindingen legt,
zich aan het ongrijpbare wijdt

dat licht schenkt
aan elkanders zielenwegen

opdat leven liefde zegt
en naar het voelbare inzicht wenkt