Naar de inhoud

Julius Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 8

akke.beakke.be

Archief

Donderdag 23 april 2015

Aanraken

Aanraken

ik raak je graag aan
zo even soms wat langer
wil even begaan
met aandacht of
omdat een moment dat vraagt;
het is ademen in mijn bestaan

het zijn wat woorden
of handen die dan raken
aan de ziel van de ander
als een vorm van waken,
zeggen; ik ben medestander

soms is een ogen-blik
meer met minder zeggen
het laat zich vanzelf raden
een ontmoeting waar ik 
mijzelf toch helemaal
in zou willen leggen

ik raak je graag aan
zo even soms wat langer
het is aanvoelen
zonder voorbij te gaan
of gewoon tonen, 
ik mag je graag
zonder meer te bedoelen

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:35
Donderdag 23 april 2015

Als bomen huilen (2)

Als bomen huilen (2)

ik wrijf een
paar woorden
met handen

vol tederheid
langs de boom
die herfst huilt

zijn tranen
willen mijn lijf
omranden

omdat daarin
een herinnering
schuilt
de zachte aarde
opent zich langzaam
en wil mij dragen

ik hoor mijn naam
bij het vallen van een blad
kom met mij mee
wil een engel vragen

we zijgen even verder
in het zachte mos
en kijk in haar ogen;

ze laten mij
niet meer los

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:34
Donderdag 23 april 2015

Hartstochtelijk

Hartstochtelijk

jij, mijn muze
ziet mij niet
voel je wel;
mijn schepping in het verschiet

mooi, zo mooi 
waarover ik vertel
of droom in het gras
drijven op jouw wolk
zuchten, zij aan zij
wij zijn een
samen zijn we te leen
altijd toeven in mei
de woorden gemeen

je gaat ver
de morgen vooruit
dat hoort ook zo
ik verlang naar je
mijn kunstige bruid

mijn handen
raken je ziel
mijn mond spreekt
de tong likt
mijn lijft doorweekt
met verlangen
een echo jaagt
achter jouw
lokkende gezangen

*
zij,,,die mij 
immer bevraagt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:34
Donderdag 23 april 2015

jij, mijn kind

jij, mijn kind

zie je ook, mijn kind
de verte van dichtbij
kijk jij naar buiten, vooruit
terwijl ik met het verleden vrij

je ogen volgen de dromen
die ook ik ooit heb bemind

jouw met hoop gevulde hart
ontmoet ik in een late echo
die zich thans in mij bevindt

geef me 
als je wilt 
je kleine hand,

als het mag
voel ik mij, 
voor even,
een eeuwigheid blij

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:33
Donderdag 23 april 2015

Dode wortels

Dode wortels

tijdens de ontmoeting
van schaduwen
blijft taal verborgen
in onontwarbare kluwen

het zwarte bloed
sijpelt aderloos
door de hersenpan
het ego heeft er weet van

weerstand is pijnlijk broos
en het gaat aan niemand voorbij
vaak al scherven voor het bakken
in tere vormen of kleurloze brei

men draagt het mee
over de horizon heen
zonder innerlijk pais
vaak met uiterlijke onvree

slechts het sterven bevrijdt
het bewustzijn van de wond,
bij leven of dood,
met een zucht van verlichting
verlaat een demon de mond

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:33
Donderdag 23 april 2015

Mij is geen woord bekend

Mij is geen woord bekend

dat men sterft lijkt een zekerheid
maar ongrijpbaar zijn de gevolgen
als een mens de trekker overhaalt

mij is geen woord bekend
dat gevoel bij moord vertaalt

het duurt dagen en nachten 
in verslagenheid of stille dood
als de schreeuwende onzekerheid
jaagt door de gedachten:
verwachtingen verkeren in nood

de oorlog in den vreemde
is verplaatst naar te dichtbij
de innerlijke vermeende vrede 
is verworden tot het slagveld

plots is ieder een ontheemde
en heeft verdriet en woede
zich in pijnlijke onmacht gemeld


... Ukraine ...

 

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:32
Donderdag 23 april 2015

Lucht

Lucht

de stilte, naakt
de stilte laakt
het haakt
losgeslagen gedachten
zij lijken uitgebraakt

mijn oren zijn dichtgemaakt
de wereld
is toegedaan

de tong verzaakt
en likt een verre maan
de wonden
ongebonden
een zin, 
reeds ongeschreven in lucht opgegaan

gaat hene
naar deze of gene
met gesloten monden
waar enkel lippen ronden

de stilte, naakt
zij laakt
raakt

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:30
Donderdag 23 april 2015

Doorgang

Doorgang

mijn moeder is niet meer
al even
ze heeft lang geleefd
broos van geest
dat is niet overdreven
geaard in schraal zand
en gelovige angst
met strenge kapiteins
mijn moeder is niet meer
al even
ze heeft mij gezoogd
gedroogd
wakker gelegen
bang voor woorden van buiten
en al lang voor het einde
zich in eenzaamheid
moeten bewegen
ook nog van oud naar jong
naar levende vergetelheid
mijn moeder is niet meer
dank zij haar mag ik rijk leven

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:29

Meer van Julius Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 8

↑ Terug naar de berichten