Archief

ik deed vandaag de oorlog aan
het kind in hem krijste
hoor toch, zie in mijn ogen

het schokte me, werd meegezogen
mijn gevoel eiste, kon niet anders
even met zijn tranen mee te gaan

de bommen vielen voor mijn ogen
hij was zeventig jaar terug
twee meter van mij af
levenslange straf
door de mens bedrogen

we hebben het warme zomerse rijpen
en plukken nagenoeg achter ons gelaten
we mochten de zon in druiven vastgrijpen

opdat zij in hout en met veel geduld 
al gistend tot een nobele drank kan geraken
en op een zeker moment het glas 
naar eigen geaardheid toont en vult

zo laten de bomen hun blaren gaan
nadat de stam iets is uitgedijd
een ring heeft toegevoegd aan zijn bestaan
en naar natuurlijke rust wordt geleid

de mens trekt allengs naar binnen
het voelt immers buiten al wat killer aan
genieten na van vakantie in gedachten
of vertelt ze in mooie verwoorde zinnen

terwijl het buitenlicht zich laat dimmen,
ons innerlijk zich wil gaan verschonen
maken wij ons op om met elkaar
wat meer onder een dak te gaan wonen

als stilte overgaat 
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht middels schaduw 
naar nacht aan 
elkander rijgen

dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid

zwalkend door 
de ijle lucht
zoekt het kwetsbare,
nakend gekleed,
al roepend
naar de verloren vrucht

helaas zijn mijn nachtgedachten
het was te verwachten
niet terug te vinden in het boek
ik heb mijn tekst niet willen verzachten

iedere ochtend schreef ik
een droom op uit mijn slaap 
of met een ingehouden snik
dan wel een opgeluchte gaap

ik speelde altijd de koning
met paarden, pionnen
torens en lopers
rondom en in mijn woning

zette alles naar mijn hand
als dé krijgsheer van Nederland
plots hoorde ik een gil uit ons bad
de koningin schreeuwde
majesteit, u staat schaakmat

ergens diep van binnen
draag ik genegenheid
zoiets zeg ik niet in zinnen, 
raak dan in het aardse verleid

en zal je niet puur 
kunnen beminnen,
woorden botsen 
klinken als klanken
het is slaken
uit diverse flanken

ook van uit 
ergens diep van binnen

en als de stilte mij zegt
het voelt zoals is bedoeld
vloeit warmte
als een teder gerecht
door mijn poriën heen,
kleuren lippen roder
groeien ogen naar oprecht,

ergens diep van binnen
zal ik dan zingen
in frêle zielentaal

zonder aanraken
heb je weet 
van een schenkend onthaal

ik heb een bril aangeschaft, 
zogezegd zwart getint, 
uit het assortiment van de opticien
waarin men er duizend en een vindt

nog eer een deskundige dame 
haar diensten had aangeboden
of kond deed over een
tijdelijke actie of reclame

had ik de twee neusringen
al vast in mijn hand
de mevrouw brabbelde snel, ja
uw keuze is geheel in de mode

in de loop van de jaren
was mijn denken verder
gerijpt tot hedendaags 
kijken in zwart – wit;

door letters op wit papier,
de toetsen van mijn orgelklavier
en niet te vergeten mijn voorbeeld;
ook ’s land bestuur weet hoe dat zit

een visie waarbij ik niet diep graaf;
het is of goed of het is slecht
wellicht rechtlijnig, doch eenvoudig
en zogezegd burgerlijk braaf

een jarenlange studie 
ging er aan voor af,
iedere dag het doorbladeren van
mijn favoriete krant “de Telegraaf”

al even in de schemering 
van het verlichte leven
en aldoor liefdevol en
innig vastgehouden
rusten dag en nacht 
nu naast elkaar

heeft de liefde 
van pijn en hoop
een laatste gebaar geweven,
zijn laatste zucht was daar

een moeder schreeuwt
“Mijn zoon”
de vrouw weent
“Mijn lief”

het kind weet het
even niet,
heeft nog te weinig
van het leven geleend
maar voelt tranen om zich heen,
zo oprecht gemeend

gemis is er, 
al seizoenen lang,
een mens moet gaan
de eeuwigheid 
gaat immers haar gang

de liefde laait even op
terwijl de ronde warmte 
zakt achter de zuigende kim
maar hoe kan ik haar 
doorgaand loven
als onze stemmen 
gedwongen doven

en met een diepe zucht
bij open raam, 
de koude van het afscheid
naar voren wordt geschoven

is de stilte
besmet met roest
en dreigt verte allengs
samen te ballen tot een
afgetopte knoest?

terwijl ik verlangen weer
verberg achter mijn
verfoeide rokershoest

deze morgen echter verschijnt 
de dageraad opnieuw
het draagt een verschoond
lichtblauw gewaad

zo wordt de tijd overbrugd
en schildert weer vragende ogen,
toekomstgericht

ook gister lijdt, zo blijkt
aan een vergankelijk gerucht

Soms verlang ik naar het 
Gezoem van een mug
Die ‘ s nachts onzichtbaar
Zoemt over mijn rug

En verhaalt van vroeger
In een bloedhete tent;
Een ongrijpbare zwoeger

Die vooral zichzelf verwent
Mijn gesnurk aanvaardt
En zoals de ervaring leert
Alleen zijn vreugd bij mij vergaart

Het geeft een binding
Midden in de nacht
Uren kan hij met mij spelen

Zijn instinct heeft hem 
Bij mij gebracht.
Hij hoeft zichzelf 
Niet te vervelen

Wel houdt hij afstand 
In onze relatie
Het is liefkozen uit nood
Een inniger contact, zo is bekend
Betekent voor hem de dood

het glas is nader
de mist die hij ziet
zijn oog in staar
voelt wat hij verliet
of bedenkt het gebaar
een grijze vloed te stoppen
die mondhoeken sluit
en het hart op de tong laat
drogen achter een beslagen ruit

de aarde voor hem
ligt al ver achter zijn tijd
groeven graven nog dieper
de vlakte lijkt zich al uitgespreid
terwijl zijn wereld immens oogt
zie je zijn stervend spiegelbeeld
dat aan de liefde heeft gezoogd
en met splinters heeft gedeeld

het glas is nader
dan de mist
als gedachten denken
door de eeuwigheid heen
steeds meer zal zijn ziel wenken
en daarna, veel later
rusten zonder geween