6)
bij mijn thuis stond een bed
dat was voor tussendoor
niet altijd op dezelfde plek
die bestendigheid ging teloor

ik leefde in de wereld van daar en hier
dus meestal tussenin
onderweg naar mijn oude jeugd
je stond niet stil bij de zin

5)
zij was oud en ver
de tafel tussen ons in
haar hart was zacht
zeker niet te min
ze gaf in stilte
alles wat zij bracht

doorheen het tikken van de klok
keek ik naar buiten
ik was het niet zelf die sprak
maar zat wel achter bejaarde ruiten

4)
in steen
ben ik nooit geaard
was al vroeg onderweg
telkens elders gebaard

ben altijd op reis gebleven
de koffer bij de hand
het gevoel aldoor wegedreven
wijsgerig was mijn verstand

3)
op het ijs, wit bekrast
zat ik op de houten slee
achter een vriend
ik mocht mee

het was meer dan schuiven
ik kon delen in de koude
en tegelijk aan warmte snuiven
de durende afwezigheid verflauwde,
voor even.

2)
hij was er altijd
vroeg in de avond
als ik mijn armen
om de lantaarnpaal
rond en grijs
even aan mijn lijf verbond

op die tijd was de straat
alleen voor mij
de merel floot zijn lied
immer blij
totdat het licht
ook die dag verliet

1)
op de trap
van de school
waar je toen werd bewaard
gaf zij mij een appel
ik ken haar nog bij naam
een gift in mijn gevoel geaard

veel later heeft ze nog
voor onze deur gestaan
het was te vroeg
is op verzoek weggegaan

Het volledig overzicht van mijn gedichten etc vindt u op Gedichten.1

https://blog.seniorennet.be/julius_dreyfsandt_zu_schlamm

Ook hier heet ik u welkom en veel genoegen

Julius Dreyfsandt zu Schlamm

ik kijk door mijn raam
dubbelglas in een vierhoek

daarachter een kwart van steen
en buren met een eigen boek

de rest is grijs als de winter
met kale takken als decor

mijn blik is flinterdun vernauwd
een vangnet waar ik me niet aan stoor

met een haast afgebakend gevoel
dat traagheid boekt en het heden vertrouwt

vandaag was ik alleen
neen, niet alleen,
maar met mijn gedachten
ik was op weg
naar beelden in het verwachten
dichtbij een einder
die ook best nog veraf kan zijn,
dat is aan de machten

ik volgde de hoop in haar facetten
zij voedt de aderen
kan de geest verdraaien
de toekomst achteruitzetten
met de wind meewaaien
de adem pletten
maar mij ook doen uitzwaaien

is zij een weg vol verlangen
met passie, die stenen breekt
maar o wee, als het licht verbleekt
en het donker roept om
breekbare lofgezangen

die klinken als uitstervende noten
melancholiek echoënd in de bergen
is de dan geschapen leegte
de opmaak naar een overwinning
waar overgave niet meer bestaat
middels uitputtende bezinning

waarop, mag ik hopen?

mijn slaap was kort vannacht
warrig waren de gedachten
die bleven schimmig
in onbekende verte hangen

ze zijn dan moeilijk te duiden,
of er nu engelen zongen
dan wel sissende giftige slangen
zich in het bewustzijn dwongen

zeker is dat een zware klok
het zesde uur verslaat
en terwijl een zebravink ontwaakt
neigt de hemel naar ontluikend blauw;

weer wordt een ochtendstond,
Godzijdank, met opkomend licht
door de beslagen ruit aangemaakt

langzaam sloop
het een in het ander
en dan plots
zijn dertien dorpen
familie van elkander

een trouwpartij
in het groot;
van wie krijg ik
een warme hand
wie staat op als
de kouwe kant

je kunt ook zeggen
om middernacht
werd de teerling geworpen,
had ik zo gedacht

de naam was reeds bekend
en doorheen het eerste ochtendgloren
zal langzaam het karakter groeien

uit respect voor verscheidenheid
en de zo gewenste solidariteit
kan er een voorspoedige
gemeenschapszin voortvloeien

... Over het ontstaan per 1-1-2017 van de gemeente Meierijstad uit 13 dorpen in de Meierij van Den Bosch. ...

schrijf dit in de nacht
luister naar klanken voor de ziel
doorgaans warm en voor 't harte zacht
denk aan wat het jaar heeft gebracht
waarop ik nu voor de herinnering kniel

het doek schuift meer toe
lijf en geest zijn vaker moe
maar de schepper in mijzelf
dwingt mij te ruiken, te kijken,
te luisteren en te proeven
het visionaire kind in mij
weet nog niet van wijken, doch
zonder zucht naar enig overtroeven

wel is mijn weg terug naar huis
om mij heen groeien, soms traag,
soms ook onverwacht snel
bomen naar de eindige top
ook zij gezegd; de waarheid vertelt
dat ik steeds meer alleen mijn schouders draag
en de rug meebuigt in een verder gaande wind

maar voorwaar, ik zeg u, mijn gerijpte ranken
met rode en groene druiven komen steeds dichterbij
het is de zuiverheid en glans die ik in mijn geliefde cognac
vaker en vol tederheid, proef en gespiegeld terugvind
veel zal komend jaar, deo volente, nog verder veredelen;
immers de vergankelijkheid geeft ook kleur aan iedere tak

ik verlies de blik in je ogen
ze dwalen ook verder af
niet dat ze naar de einder worden gezogen
ze hellen eerder over naar de nacht

helder daglicht schijnt bedrogen
de warmte van de zon trekt verder
de herfst is thans uitzonderlijk stil
gevoel ebt weg, is minder zacht

en het strand verdubbelt het zand
de zee droogt langzaam uit
meeuwen verstommen
hangen boven grijs geluid

het is, zoals het bestaan vergaat
ik verdwijn in lege gedachten
het scheppende taant
in luisteren zonder verwachten

is er de melancholie
van overvloed
als gevoelens zijn uitgeput
door veelheid in nuance

lijkt de ziel beboet
door aangereikte kansen,
van woorden die nu rusten
in de geest of in mijn hart,
vaak met gesloten ogen

roep ik in de leegte
van een woestijn
van vergane glorie

of word ik binnenkort
door de natuur
dan wel mijn gemoed
naar het Licht gezogen

....
je bent nu nader tot Hem,
zo plots,
na meer dan een eeuw mens

je keek aldoor
in de ogen van de ander
immers in de naam die jezelf koos
lag je doel verankerd;
daadkracht besloten in jouw wens

geen brug te ver,
zelden een doodlopende weg,
je was klein van stuk,
doch een groots gelovig visionair
overtuigd van de waarde
achter iedere weerbarstige heg

ik vergeet nimmer het moment
al gelegen in je verre ouderdom
dat op een buitenterras in Schagen,
voor mij, door jou
de aarde huwde met de levende zon.