zonder titel

midden in het bomenland
door groen gras omgeven
ligt stil en haast verscholen
mijn houten thuis, een stulpje
met groei en bloei verweven

de tijd heeft het beschutte lijf
van pannen op gelaagde planken
gevormd, het heeft zijn pracht
aan wisselende seizoenen te danken

in een verlatenheid,
haast van mystieke aard,
waar enkel de natuur zorgt
voor ongedwongen klanken

daar kan ik van zelve
mijn denken vertragen,
woorden versagen;
zij zouden gevoelens verkillen

ik zwijg derhalve
en kan een innig verlangen
naar hoger inzicht tillen