Tijd zat

SPEURNEUZEN

Morse, Dalziel, Frost: de mannen die me anderhalf uur lang horizontaal in mijn vintage oud-Engelse sofa kunnen houden. Britse huiver op huiskamerformaat. Gelukkig hebben we dat nog, in tijden waar de kijkbuis vooral treurbuis is geworden. Deze chief-inspectors lossen in de fictieve tijd van ongeveer negentig minuten ’s mensen wandaden op. Misdaden en misdrijven. Gerechtigheid geschiedt omstreeks kwart voor elf, maar zelf komen ze er vaak geblutst en gebuild uit. Het zijn alledrie knorrige, very English, drank- of eetzuchtige detectives bij wie blijkbaar ook geen enkele vrouw van het andere geslacht het ziet zitten. Daar zit dus wat in. Met doetjes, watjes en brave zielen bouw je nu eenmaal geen thriller. De misdaad is de beste leerschool om de menselijke ziel te leren kennen. Deze ziel bevindt zich in de linkeroorlel, dat schiereilandje kippenvel vlak boven de linkerschouder. (Noot: sommige mensen hebben geen oorlellen. Anderen perforeren ze of smukken ze op met allerlei prikkelends of hangends. De meeste mensen hebben lelijke oren. Twee, in de meeste gevallen). Maar terug naar Oxford, Cornwall, Denton. Er is ook nog detective Barnaby, televisioneel al heel lang actief. Die oogt menselijker en vriendelijker dan de vroegere tv-detectives. Saaier dus. Vrouwtje, hondje, dochter. Zijn enige nadeel blijkt erin te bestaan dat hij telkens weer op huiselijke momenten zijn vrouw en dochter en glas wijn in de steek moet laten. Hij glimlacht vaak (de andere drie grimlachen), hij vergezelt vrouw en dochter bij sociaal gedoe, hij praat normaal. Alleen zijn jonge kompaan, soms een eikel, krijgt af en toe een sneer, maar die trapt dan ook voortdurend open deuren in. Nou, met mijn vier chief-inspectors heb ik al ontspannende avonden beleefd. De rest mogen ze hebben. En houden. Gelukkig is er geen kijk- en luistergeld meer. Ik betaalde niet graag voor al die randdebiele vertoningen op teevee. Ik herinner me mijn afschuw toen die smoelentrekker Marcel Vanthilt rond Nieuwjaar weer met zijn wenkbrauwend aangelaat op het scherm verscheen en overspannen glunderend als een breedsmoelkikker aankondigde: ‘Hier zijn we weer’. Of de zelfverklaarde historische slimmerik Marc Reynebeau die her en der ten tonele werd gevoerd als tegenwicht voor … nou, hij kreeg dus ooit en eindelijk zijn praatshowtje, waar niemand nog weet van heeft. Maar ik dwaal weer af, driftkikker die ik ben. Ik had het over detectives en misdaad. Misdaad loont. Terwijl ik namelijk naar de exploten van Morse, Frost, Dalziel of Barnaby kijk, word ik ondertussen niet vergiftigd en op stang gejaagd door allerlei bête tv-ego’s en dwaze programma’s of ‘formats’, zoals ze dat nu noemen. Laat ù graag bepalen hoe uw avond eruit zal zien? Ik niet.

JORIS DENOO

DOP

Tegen gevels, palen, middenbermen, stenen muurtjes en hekkens aangeleund, zie je overal te lande wel eens eenzame wieldoppen. Ooit vormden zij een onderdeel van een groter geheel. Het zijn er waarschijnlijk nog meer dan de in de steek gelaten vakantiehonden, maar die laatste zijn opzettelijk achtergelaten. De doppen zijn afgelopen, uit de bocht gegaan, weg gekatapulteerd of geslachtofferd tegen trottoirbanden na parkeergewrik. Ik ken een wieldoppenverzamelaar die ermee gestopt is wegens te veel. Hij dateerde en nummerde de verweesde wieldoppen waar hij zich over ontfermde, maar het was niet meer bij te houden. Hij had er ook de ruimte niet meer voor; zijn nederige woning begon op een autokerkhof zonder auto’s te gelijken. Eigenlijk was hij aanvankelijk van plan er een gigantisch kunstwerk mee te construeren. Na beelden van alweer een serie weekendongevallen liet hij dat plan varen. Hij heeft zijn collectie wieldoppen verkocht aan de vereniging Anno XX. Die wenden de dingen nu aan als schilden voor de reconstructie van de Guldensporenslag, een van de vele geschiedkundige gewapende burenruzies. Hedendaagse versie: de Opels en de Volvo’s tegen de Peugots en de Renaults. Vlaanderen leeft! Vlaanderen beeft! Vlaanderen dopt! Vlaanderen freewheelt! Vlaanderen spaanderen! klinkt het nu op de zompige zomerweide. Zelf blijf ik ook gefascineerd door dergelijke doelloos rondzwervende voorwerpen in het landschap. Ze hebben iets esthetisch-industrieels, net als een pylonenlandschap langsheen de autostrade of een batterij hijskranen als je een haven nadert. Het is ook een voorwerpje waarvan je er niet graag eentje mist, omdat de symmetrie en het evenwicht van tweemaal twee dan verstoord wordt. Vooral bij een eerder nieuwe auto veroorzaakt het verlies van een wieldop scherpe pijn. Soms ontdek je dat verlies maar veel later. Als ik u was, ging ik nu toch maar even controleren in uw garage of ze er nog wel alle vier op zitten. Als dat zo is, hoeft u ze niet per se op te poetsen; morgen kan er zo eentje sneuvelen in het drukke fileverkeer van de eenentwintigste eeuw. Ze zijn echter vlot te koop in de wieldoppenwinkels. Nog enkele uitdrukkingen om te besluiten: zijn auto van dop tot teen controleren, de nagel op de dop slaan, vier wieldoppen zijn nog geen Saab. Vanwege een autotoerist.

JORIS DENOO

EET GOD VET?

‘Mag ik vijf van die kippenboutjes op een pen alstublieft.’ ‘Is het om mee te nemen?’ ‘Nee, ik eet die hier op. En ook nog een cola graag.’ ‘Zijt u geïnteresseerd in theologie, meneer?’ ‘Pardon?’ Ik had de frietbaas niet goed verstaan door al dat gesis van vet. ‘Theologie, of u geïnteresseerd zijt.’ ‘Eigenlijk niet,’ antwoordde ik verbaasd en hongerig. ‘Dat is mijn compartiment niet. Ik heb honger.’ Potverhippeltjes, zo’n prachtige frietkathedraal met zo’n onderdeurtje erin. Ik bekeek hem scherper. Hij was niet kleiner dan een pygmee. Hij duwde op de knoppen van een van de drie magnetrons die voor hem uit torenden en mikte er ergens de kippenboutjes in. Het leven op aarde was duidelijk al flink geautomatiseerd. ‘Voila, uw cola. Wat vindt u daarvan: iedere professor theologie belijdt toch zijn eigen geloof? Hoe kunnen ze dan in ’s hemelsnaam subjectief … eh, objectief oordelen?’ ‘Potverdorie,’ dacht ik. Het kwam uit de grond van mijn hart. En ik sprak: ‘Ik zou dat niet weten, verdorie.’ ‘Ik ga binnenkort een cursus theologie volgen,’ vervolgde de man. Ik sleurde verwoed aan het treklipje van mijn koele cola en zette de pul aan mijn mond. Mijn borst en mijn tenen stroomden vol met iets ijzigs. ‘Ah ja?’ ‘Ja, niet voor de poes, hoor. Soms komt er hier een jonge kerel friet kopen. Die gaat er in oktober ook aan beginnen, maar hij weet niet wat hij doet.’ ‘O nee?’ ‘Nee, te jong. Ik ben er vijfenveertig. Ik kan met leven en dood omgaan.’ ‘Tja, ik ben er eenenvijftig, en ik rammel van de honger.’ Mompelend voegde ik eraan toe: ‘Ik wist niet dat heiligen ook frieten eten.’ ‘Hoeveel mensen op deze wereld zouden er echt gelukkig zijn?’ vroeg de kerel me nu uitdrukkelijk. ‘Servet?’ ‘Ja, merci, dat ik het begot niet zou weten.’ Ping! Ping! Mijn kippenonderdelen waren klaar. Ik ruilde wat geld voor wat vlees. ‘Voila, meneer, smakelijk. Merci.’ Ik zette mijn tanden in het pluimvee en schudde de vleespen even heen en weer, zoals een krokodil met haar buit doet. ‘Alle godsdiensten zijn eigenlijk een en dezelfde,’ zei de frietbaas, ‘het huis van Maria bijvoorbeeld bevindt zich in Turkije. Weinigen weten dat.’ Ik knikte, at en dronk. ‘Er zou minder oorlog zijn mochten ze dat weten.’ Ik werkte vreugdeloos de boutjes naar binnen en stuurde er een hink-stap-slok cola achter aan. Ook dat was weer volbracht: het voeden, het drenken van het lijf. Gelukkig bedreef niet iedereen theologie, anders zouden er geen frietketen meer zijn. Dus zei ik dankbaar: ‘Zo.’ Voldaan mikte ik de pul, het servet, de pen en het kartonnen bord in de vuilnisbak. Een mens maakt altijd meer afval dan hij aangekocht heeft. ‘Theologie?’ vroeg ik, me omdraaiend. Een opwelling van begrip, na voedertijd. De man was onzichtbaar geworden. Een mirakel. ‘Goeienavond,’ zei ik tegen niemand. Een walm van frietvet en heiligheid woei met me mee in de stille avond.

JORIS DENOO

BRING IN THE KLOONS

Zouden er, pakweg in de middeleeuwen, of in de Grieks-Romeinse tijd bijvoorbeeld, mensen geweest zijn met een identiek gezicht als het onze, het uwe, het jouwe, het mijne, het hare, het zijne? De schepper van hemel en aarde kan toch niet altijd opnieuw verse modellen uitvinden en ovenwarme nieuwe smoeltjes kneden die dan ook nog eens naar zijn evenbeeld zijn geschapen? Zo ben ik misschien ook een veldrijder: iemand had mij ooit op een grijze zondag in de duinen van Koksijde zien veldrijden, terwijl ik eigenlijk gewoon thuis zondags lag te zijn, lezend in James Joyce’s Ulysses. Die zandfietser droeg allicht hetzelfde gelaat voor zich uit als mijn mombakkes. Het dubbelgangerschap slaat veelvuldig toe. Ook dubbelgangsters komen vaak voor. Het schijnt dat iedereen zes ‘lookalikes’ heeft op deze wereld. Zou koningin Fabiola een dubbelgangster gehad hebben, in de middeleeuwen bijvoorbeeld? Ook zo’n antieke dame met gebeeldhouwd kapsel, groot genoeg om getroffen te worden door een verdwaalde vogel die er, dagenlang beduusd, dan toch maar in blijft wonen omwille van de ruimte? Doen spiegelbeelden van Hitler, Stalin, Nero, Pol Pot, Bush, Trump en Franco iets aan hun aangelaat? Is het een voordeel een bakkes als Brad Pitt te hebben of is dat maar bad pritt die slecht kleeft en te lang blijft plakken als het niet langer wenselijk is? Was ik vroeger een Arabier of doodgewoon een Vlaams streekbier? Een Londense inbreker liet ooit zijn gigantische zeiloren afzetten en vervangen door kleinere oortjes, besteld en uitgevoerd op de afdeling plastische chirurgie. De politie vatte hem namelijk telkens te vlug bij de lurven, ook al oefende hij zijn beroep uit met een kous over zijn kop. Wee echter zijn nageslacht. En o ja: het schaap Dolly is dood. Het eerste gekloonde volwassen zoogdier. Geschrokken van haar spiegelbeeld haalde ze zich het pleuris op haar hals. Arm schaap. Wol wil wandelen, nietwaar. Bijvoorbeeld naar het schapenhiernamaals. A propos: op de BBC toonden ze de reconstructie van Jezus Christus’ gezicht. Echt wel een migrant hoor, als je het met onze ogen bekijkt. Hij kreeg trouwens ook geen asiel in de herberg toen hij geboren was. En wat te denken van baasjes die op hun huisdier gaan gelijken? Mijn poedersuikertante heeft een goudvis. Ikzelf hielp jarenlang een kieken kweken: Patricia. Soms hebben wij een groene puit aan ons vijverwatertje: Bernard Massard. Als ik echter zelf al op een beest wil gelijken, dan het liefst op een of andere vertegenwoordiger van de Houyhnmhnms: de paarden uit Gullivers Reizen die knapper zijn dan de mensen. Ik hoor ook veel liever gehinnik dan interviews met politici. En gekwaak van BV’s zap ik alleszins als de vliegende spetter weg.

JORIS DENOO

VV’s

In een tijdspanne van zes maanden laten inwoners uit Tokio driehonderdduizend paraplu’s ergens achter. Blijkbaar is een paraplu voor een Japanner waardeloos. In een stadje in Alabama verkoopt een firma de duizenden verloren voorwerpen die in vliegtuigen teruggevonden werden, maar nooit opgehaald door hun eigenaar. Volgens een vindkundige is een voorwerp nooit verloren, alleen een tijdlang ‘uit het zicht’ van de bezitter, ‘niet meer in de bekende leefomgeving’. Het schijnt bovendien dat zo’n V(erloren) V(oorwerp) nooit echt ver weg is, al heb ik daar persoonlijk mijn bedenkingen bij, want ooit liet onze dochter een peperduur fotoapparaat in de prachtstad Praag achter, ver weg dus. Mijn eigen nepgouden aansteker uit de tijd dat ik nog rook in mijn longen zoog, is zeker weten ergens in het wondermooie Italië aan te treffen. Ook in Las Vegas stapelen zich, in de hotels, de Verloren Voorwerpen op. (Natuurlijk ook veelvoudig in de casino’s: zuurverdiende centen, met name). Het grappige ginder is dat veel van die dingen nooit meer geclaimd worden, want het blijkt dat nogal wat mensen incognito en zonder medeweten van hun partner het gokstadje een bezoek brengen. Wat niet weet, wat niet deert. Tot in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw verschenen er in bepaalde magazines nog lijsten met namen van Missing Persons uit de Eerste Wereldoorlog. Het is niet voor niets dat de meest aangesproken heilige, de heer Antonius is. Hij is bijzonder populair. Zelf heeft hij ook veel van zijn hoofdhaar verloren. Nog BVV’s (Bekende Verloren Voorwerpen): de Graal, de doornenkroon van de man-an-de-lat Jezus Christus, een stuk van het Lam Gods, de Stenen Tafelen, de Ark des Verbonds, het Nazigoud, het Paard van Troje, Osama bin Laden een tijdlang en vele Sabenamiljarden. Ook de kruisvaarders probeerden via de herovering van het Heilig Land een voorwerp terug te bemachtigen: een stuk van het Heilig Kruis. Zo wilden ze vergiffenis bekomen voor hun vele zonden. Dat was ze beloofd. (En zondigen hadden ze gedaan, lees er maar de biografie van Richard Leeuwenhart op na!) Er zijn ook Bekende Gevonden Voorwerpen: de Rollen van de Dode Zee, het dagboek van Anne Frank en ongeveer alles wat van onder het zand in Egypte komt. Maar naar de officiële oude wereldwonderen (een stuk of zeven) moet u niet meer uitkijken. De meeste hebben hun tijd gehad. Jammer dat niet meer tv-BV’s gewoon VV’s worden, zodat we van hun Bekende Bekendheid verlost zijn. Zo doet het de ronde dat Bart Steeno een verkoudheid heeft, maar dat hij zijn zakdoek niet meer vindt. Waar gaat dat toch allemaal eindigen?!

JORIS DENOO

MARJETJE SOVJETJE

Na de stoutekinderenworp (december), driekoningenpesten (januari) en de kerstboomverbranding (januari) is binnenkort ook alweer de paaseierensmelting achter de rug, ideale gelegenheid om kinderen nog eens te pesten. Ook de 1 meiviering komt er dan aan. De tijd gaat vlug; tijd is geld. Ik heb tijdens deze periode van gezellige voorjaarsstormen en preluderend gedoe omtrent de voorjaarsklassiekers ook weer Vrouwtje Miserie gezien. Gekromd als een vraagteken sjokte ze door het woud van Torhouthulst, een stadje van eierboerpraatjes en koektrommelplaatjes in kreupel-Houtland, terwijl een storm ongenadig de boomkruinen ranselde en dikke gevorkte takken door het zwerk zwierde. Zelf zeulde ze een grote bos hout op haar rug mee. De boze wind rukte aan haar zwarte Hongaarse hoofddoek, waaronder ze een klein rood Russisch mutsje droeg. Haar echte naam was eigenlijk Marjetje Sovjetje. Ze was altijd al een soort Oostblokroodkapje in het Houtland geweest. Marjetje Sovjetje begon haar carrière als majoretje met kruidnagelbruine krullen, witte laarsjes en gespierde zonnebankbenen. 1 mei was elk jaar weer een hoogdag voor haar. Dan gooide ze telkens weer haar stokje in de lucht, dat ze daarna telkens ook weer opving. Daarna werd ze militant turnverenigster, waarbij ze vaak zichzelf de lucht in buitelde of over het asfalt koprolde. 1 mei bleef een hoogdag voor haar. Vervolgens (na een conflict met een turnzak – een slechte leraar gymnastiek) werd ze studentenactiviste, gestraalde studente, bisstudente, studente-af, vakbondster, stakingsleidster. Ze ijverde voor gratis busvervoer in de stad, lagere parkeertarieven en allerlei van dat rood fraais. Zo verzette ze zich ook hevig tegen de priorpostzegels en de fiscale amnestie. Even was ze getrouwd met Bismarck, die eigenlijk Marc heette, soms ook bijgenaamd Kortemark, omdat hij uit Kortemark kwam en niet zo groot was. Marc had al zijn jaren aan de universiteit tweemaal gedaan, om het goed te kunnen. Vandaar ook: Bismarck. Dat huwelijksbootje strandde echter, door interne politieke geschillen en vleselijke badscènes. Marjetje Sovjetje, ijverend om alles wat openbaar was gratis te maken, werd op 1 mei van vorig jaar door zo’n gratis bus overreden, ergens te lande in het kreupel-Houtland godbetert. Marjetje Sovjetje, een republiekje op zichzelf, vond totaal verhakkeld de dood. Inmiddels is haar de Stevaert-medaille postuum toegekend. Op die zilveren medaille staan een duim en een wijsvinger die over elkaar wrijven: het geluidloze strijkorkestje van de arme. Door dit gebaar is een schuine streep getrokken. De medaille werd overhandigd aan haar ex Bismarck, alias Kortemark, bij gebrek aan familie, want de Sovjetjes en hun satellietjes waren allemaal al uitgestorven. Nee, Marjetje Sovjetje zal er deze nieuwe lente niet meer bij zijn. Dat was nochtans eens een berin!

JORIS DENOO

PAUS

Net toen ik met mijn motorboot Kaap De Goede Hoop aan het ronden was, kwam de oudste paus ter wereld mij ook tegemoet, vanuit omgekeerde richting, ook welvarend. ‘Dag meneer de paus,’ begroette ik hem hartelijk doch beleefd. Hij lichtte even zijn pauspetje op. Dat was witter dan wit, want hij was met vakantie en hij gebruikte ook dat bepaald soort waspoeder. Hij lichtte dus, om kort te vertellen, zijn verblindend witte petje op en sprak in een soort van latijnachtig Pools dialect tot mij: ‘Dag Joris. Hoe vaart gij heden?’ ‘Ik vaar wel ende leef schoon, o paus,’ wedervoer ik. ‘En ik dank u om deze vraag tot mij te richten.’ We legden onze motoren even het zwijgen op. ‘En gij, o opperste der kerkheren?’ verstoutte ik me op mijn beurt te vragen. ‘Ik moet er even uit, meneer Denoo. Ik … ‘ ‘Zeg maar weer Joris, Johannes-Paulus.’ ‘Eh … ik moet er even uit, Joris. Suid-Afrika leek me zo … zo apart.’ ‘Inderdaad, een mooi landje, voorwaar. Het bengelt zo gezellig onderaan het Zwarte Continent, waar wellicht de beenderen der eerste mensachtigen zijn aangetroffen. Een goede keuze, kerkvader.’ ‘Ach, ik heb me weer door de rook laten leiden. Bij de laatste barbecue in Vaticaanstad merkte ik dat de witte rook boven de witte pensen deze richting uit dreef. Dat gaf de doorslag. Toen dacht ik: ‘Daarnaartoe, paapje.’ ‘En dan nog wel met de boot, Heilige Vader?’ ‘Precies. Ik kan niet achterblijven bij de sint, nietwaar. Of bij de bootvluchtelingen. Ik was ook het pausmobiel wat beu. Te warm achter dat glas. Onvoldoende vering. Overal klamme hand- en tongafdrukken. Nee, mijn motorboot is mijn vrijheid.’ ‘Idem wat mij betreft,’ beaamde ik, ‘allez, ik bedoel: alleen de boot hé, Johannes-Paulus.’ ‘Zeg maar Jean-Pol.’ ‘Jean-Pol.’ De paus lichtte zijn vakantiepetje andermaal even op en veegde er zich het zweet van zijn voorhoofd mee af. Daarna mikte hij het weer op zijn schedel. ‘Ik heb nog een boodschap voor uw Belgische lotgenoten,’ sprak hij dan. ‘Deze woonachtigen in dat druilerige driehoekje.’ ‘Landgenoten, niet lotgenoten, o baas der bisschoppen en keizer aller kanunniken,’ verbeterde ik hem. ‘Maar dat is hetzelfde,’ antwoordde de paus met een beslistheid in zijn stem die me toch even deed opkijken. ‘Dewelke is uw boodschap?’ waagde ik het te vragen. De Heilige Vader pakte zijn staf beet en met de krul ervan manoeuvreerde hij nonchalant een handgreep naar omlaag. Met een brul schoot de motor op gang. ‘Bedank uw landgenoten voor de bloemen!’ riep de kerkvorst dan. ‘Maar laat het een volgende keer eens geen tulpen zijn! Verras me!’ En hij stoof weg in Urbi & Orbi, zijn wit-gele motorboot, om Kaap De Goede Hoop heen, een spoor van schuim nalatend. Als van de hand Gods geslagen bleef ik ter plekke achter. Wat een paus!

JORIS DENOO

DE HEE EN DE HAA    
             

Hoedenavond, provinciehugenoten uit mijn lage streek in West-Vlaanderen. Heeft u al gehoord van de haa-naar-omhoog en de hee-naar-beneden? De gele dag al spookt die vraag door mijn hoofd. ‘Ja maar: moet het nu met een haa-naar-omhoog of schrijf ik het met een hee-naar-beneden? (ofte: omlaag). Ik lach me te pletter bij dergelijke kwesties. Het slachtoffer herstelt zich dan, maar vervalt alweer in een ander euvel: al zijn haa-naar-omhoogs worden plotseling diep in de keel halfzacht in de boter gewenteld, en al zijn hee-naar-omlaags (ofte: benedens) worden in overdadig geschraap geflambeerd. Hij begint dan plotseling als een Hollander te spreken die te veel Dixmuudsche boerenboter op zijn kop heeft. Is me dat toch een alomtegenwoordig griepje! Nu, erg is het niet: er bestaan remedies tegen. Frans spreken bijvoorbeeld. Of Engels. Of niet spreken. En de Antwerpenaren, Oost-Vlamingen, Limbo’s en Brabanders hebben ook hun afschuwelijkheden. Die zijn dan nog gewoonlijk in de waan dat ze officieel Nederlands babbelen. Ze gebben heen helijk!! Het West-Vlaams is het ‘verste’, het ‘oudste’ en het ‘waterachtigste’ dialect. Het scheelde verdorie geen haar of het werd de voertaal, toen Brugge economisch hoogtij vierde. Jammer dat de haven van Brugge verzandde: het zand verzwond, het zwin verzandde. Misschien komt het door deze aanslibbing dat ook de hee’s en de haa’s een heel apart wildwestelijk leven zijn gaan leiden. Maar de laatste jaren boert Brugge-aan-de-Zee verre van slecht. Er is weer hoop voor de hasj en de zjee. Heert Goste moet zich vooralsnog heen zorgen maken. Het West-Vlaams ligt tamelijk goed in de markt: vette e’s die als drassige weiden met een huigplof word’n afgeslot’n, zodat ze niet uit hun omheining ontsnapp’n, sk’tjes die klinken als het klappen van zwepen en lasso’s van ondernemende cowboys, o’s die als donkere modder in een betonmolen hun rondjes baggeren. O ja, begrijp me niet verkeerd: ik hoor heel graag mijn dialect. Niemand als wij kan de haa’s naar omhoog doen gaan en de hee’s naar beneden. We maken er soms ook een tekeningetje bij: een haastige luchtkrabbel die op een zwijnenstaart gelijkt.

JORIS DENOO

HANDEN OMHOOG!                     

Geld bestaat niet. Het is uit de lucht gegrepen. Iedereen ontkent het bestaan ervan. Zo worden bij elke overval de handen symbolisch omhoog geheven. Overal ter wereld. Geld heeft wel een kleur: die van de spijt waarmee afgedokt en de gretigheid waarmee ontvangen wordt. Slijmgroen dus, en gespikkeld. Geld wil altijd het huis uit. Overal langs de weg staan vriendelijke wisselagenten. Ze wrijven zich in de handen en tuiten hun lippen. Hun gelach wordt door anderen betaald. Dieren hebben geen geld. Geld onderscheidt de mens van het dier en de onmens van de mens. Daarom ook kunnen baby’s geen dieren worden genoemd: van soms in de baarmoeder al hebben ze een spaarrekeningetje. Is geld dus belangrijk? Ja hoor, anders ben je een beest. Geld moet circuleren zoals op de renbaan of de achtbaan. Geld zou vlugger de ronde moeten doen. Iedereen wil het aan zijn neus voorbij zien gaan. Vroeger blonk alles. Wie geld had, bleef geld hebben. Wie er geen had, kon er aan geen geraken. Nu is er overal beweeglijkheid. Piepjonge ondernemers in te ruime apenpakjes in te grote fauteuils zitten zelden stil. Geld zweeft tussen hart en kont, zoals de doodskist van Mohammed tussen hemel en aarde. Geld plant zichzelf voort, in dezelfde families. Niet erg gezond is dat. Je krijgt er ezeloren van, en een zeer wazige blik. Geld is dubbelzinnig. ‘Iets aan te geven?’ vroeg de douanier aan de zondagsschilder op terugreis van een buitenlandje. ‘Iets van onschatbare waarde,’ antwoordde de schilder. Prompt werd het wagentje van de arme konterfeiter naar de pechstrook geloodst. Neem nu Van Gogh, de beste langetermijnbelegger aller tijden: vrijwel de enige Hollander voor wie geld geen rol speelde. Of een zeer kwalijke. Geld: het stinkt als de ziekte, het schiet vormloos over, het is bezinksel, men glijdt erin uit, men struikelt erover, het heeft de kleuren van vallen en pijn, men verzinkt en verzuipt erin: geld is het slijk der aarde. Alleen de varkens wroeten erin rond. Geld verricht ook een mirakel. Het zendt mensen door simpele handoplegging wandelen: de gouden handdruk. Geld groeit, en herkent op den duur zichzelf niet meer. Als het heel groot is geworden, krijgt het koorts: het wil meer en andere gelden om te genezen en te groeien. Of het valt uiteen in brokstukken om verder op kleine schaal zacht ziek te zijn. Dan herkent het zichzelf weer. Op je tellen passen, maat! Voor je het beseft, ben je uitgeteld.

JORIS DENOO

Joris Denoo
Oude Ieperseweg 85
8501 Kortrijk-Heule
0479630279
joris.denoo@gmail.com

Bibliografie als bijlage