Triumph Dolomite Sprint 1973

Bmw M1 1979

De BMW M1 is een auto die vanaf 1979 tot 1981 geproduceerd werd door BMW. Het was tot dusverre de enige BMW met een middenmotor, een M88/1 3.5 L6 cilinder. De M1 is een van de weinige auto's waarvan vanuit het serie model een raceversie is ontstaan. Zo kon bijvoorbeeld het chassis zonder grote modificaties worden gebruikt voor een raceauto. Het vermogen is afhankelijk van de versie en varieert van 277 tot 950 pk. De topsnelheid van de straatversie bedraagt 262 km/h; die van de circuitversie 310 km/h

BMW 320 1977

De BMW E21 is een model van het Duitse automerk BMW. Het werd ontworpen onder leiding van Paul Bracq. In 1975 (in de VS: 1977) rolden de eerste 3 modellen van de band.
De E21 wordt gezien als BMW's eerste echte 3-serie, die van mei 1975 tot 1982 geproduceerd is. Voorloper van de E21 was het 02 model, beter bekend als 1502, 1602, en 2002. Echter, met de komst van de E21, kreeg BMW een 3-cijferige type aanduiding. De E21 kwam alleen maar uit met benzinemotoren. In het begin van de productie kon men kiezen uit verschillende types: de 316, 318, 320 en 320i. Tegen 1977 kwam de 323i erbij en werd de viercilinder 320i vervangen door de 320/6. Zowel de 320/6 als de 323i waren zescilindermotoren. In 1980 kwam er nog de spaarversie bij, de 315.

Volkswagon Karmann Ghia 1971

De Karmann Ghia was een tweedeurs sportwagen die door Volkswagen werd verkocht. Het ontwerp was van het Italiaanse bureau Ghia. De Duitse carrosseriebouwer Karmann bouwde tussen 1955 en 1974 meer dan een half miljoen stuks, in twee typen.

Triumph Spitfire Mk 4 1972

Triumphs TR-reeks is een successerie, maar het nadeel was dat de auto’s steeds groter en zwaarder zijn. Toen ook nog eens bleek dat Austin-Healey met de kleine Sprite en later ook MG met de kleine Midget goud in handen heeft, kan Triumph niet achterblijven. Het tegenoffensief wordt ingezet met de Spitfire, die in 1962 komt. Technisch leunt de auto op de Triumph Herald, maar qua vorm is het een onvervalst sportwagentje: laag en gestroomlijnd en met plaats voor niet meer dan twee personen.
De Italiaanse ontwerper Michelotti tekent de lijnen, zoals hij dat wel vaker doet voor Triumph. De Herald-viercilinder (1.147 cc) is licht opgevoerd en levert nu 63 pk; vanaf 1963 nog vier pk’s meer (de Spitfire mk2). Tegen die tijd is ook een overdrive leverbaar, waarmee de topsnelheid op 155 km/h komt. In 1967 werd de auto flink gefacelift en ontstaat de mk3. Met het oog op de Amerikaanse markt zijn de bumpers nu een stuk hoger geplaatst waardoor het autootje gelijk totaal anders aandoet. De viercilinder van de Herald is nu weer verder opgeboord, naar 1.296 cc en levert 75 pk, waarmee het de sterkste configuratie is. Weer later, in 1970, komt een mk4-versie uit van de Spitfire, maar deze was voor de verandering niet sterker. De motor is teruggeschroefd naar 63 pk (het oorspronkelijke vermogen van de mk1), maar doordat versnellingsbak en wielophanging zijn verbeterd, is de auto nog altijd in staat 155 km/h te rijden. De mk4 is ook wat betreft vorm weer flink gemoderniseerd. Vanaf 1974 is er een nieuwe 1.493 cc motor met 71 pk. Die blijft tot 1980 in productie en tegen die tijd zijn er in totaal 314.322 Spitfires gebouwd.

Triumph Spitfire Mk 4 1972