Archief

   We hebben jonge poesjes
    die kwamen er vanacht.
    Een mand vol robbedoesjes,
    ik tel er minstens acht.
    Een mand vol zachte staartjes,
    oortjes en snorrebaardjes,
    gekrabbel en gekriebel,
    getrappel en gewiebel...

   Die mand zal over een dag of zeven
   beslist niet groot genoeg meer wezen.
   En als de poesjes drie weken zijn,
   dan is het hele huis te klein!

   uit:Poezenversjes
   van Harriet Laurey.

Ik wil jullie even berichten dat de ct-scan na alle 8 chemo,s erg tegenviel.....de uitzaai is wel helemaal weg ,maar nu zit er weer zo,n etterbak aan de buitenkant van mijn dikke darm.Over 3 weken moet ik weer met een ander soort chemo de strijd aangaan,hoeveel kan een mens verdragen,op dit moment ben ik lamgeslagen en kan aan niks anders meer denken of plezier aan beleven,en dat voor zo,n optimist als ik altijd was.Sorry als ik weer even niet reageer op jullie ongetwijfeld lieve reakties,Groetjes van Sonnepon.

Dag lieve trouwe bezoekertjes
Ik wil jullie even vertellen dat ik aanstaande vrijdag nog een 8ste chemokuur krijg,en dat betekend ondermeer dat de ziekte op zijn retour is,en flink wordt aangepakt.Ik ben wel steeds zwakker omdat ook het beenmerg steeds weer een klap krijg.Deze behandeling is de laatste,daarna moet ik een hele tijd aansterken,met hulp van de artsen en met een hoopvol gevoel.Want dat was wel een tijdje weg dat begrijpen jullie wel.Ik zet mijn beste beentje voor met alles wat me lief is en met hulp van mijn geliefden om me heen,dus duimen jullie maar voor me,groetjes van sonnepon.

Ik moet jullie nog even vertellen dat ik inmiddels weer 8 dagen in het ziekenhuis heb gelegen met een longinfarct en een longembolie,het houd maar niet op,dit is een gevolg van alle chemo.Heb alweer 5 behandelingen erop zitten,en het wordt almaar zwaarder om er doorheen te komen.Maar hoe gek ook ...met mijn bloed gaat het de goede kant op,dus de ziekte wordt wel goed aangepakt.Alleen moet ik wel alle zeilen bijzetten om mezelf te motiveren,en mijn familie doet daar ook alles aan om me te helpen.Ik wordt er wel erg verdrietig van,voorral als ik de gezichtjes van mijn kids zie,die zo machteloos zijn.De oncoloog wil me nog 1 of 2 kuren geven en dan ga ik weer door de scan,en wie weet is de ziekte dan wel op zijn retour.Wat kan het leven toch zwaar zijn,ik rust veel omdat mijn lijf dat vraagt,en elke dag komt er hulp van de thuiszorg,en krijg ik een bloedverdunnende prik,om niet weer zo,n embolie te krijgen.Het is niet zulk leuk bericht,maar ik vond wel dat mijn trouwe lezers even op de hoogte moesten blijven hoe het erbij staat,liefs van jullie sonnepon.

Nog jaren voor de boeg
Bedolven onder pijn
Ik zou zo nu en dan
Iemand anders willen zijn
Dan heb ik zo mijn dromen
En kan ik alles weer
Ik ren dan over bruggetjes
En stuiter op en neer
Ik gooi de ramen open
En zing uit volle borst
Kan wel eeuwig dansen
De droom duurt veel te kort.
Ik koester mijn "binnenreizen"
Want ze geven me de kracht
Mijn pijn te accepteren
En te genieten van de dag.

Dag medebloggers,
ik wben op 25 december opgenomen in het ziek.huis en ben daar nu 2 weken geleden weer uit ontslagen.
Er werd direct weer met chemo-kuren begonnen,dat was nodig en daar ben ik blij mee omdat er dan toch weer hoop is..Eind deze maand krijg ik er nog 1,en de laatste eind maart.Pas dan weet ik hoe de situatie is.We hopen maar dat alles dan weer stabiel is.
Ik voel me op dit moment redelijk,en werk aan mijn gezondheid,wat eten en goed slapen betreft,want ook dat is heel belangrijk.Jammer dat het weer niet zo meewerkt,i.v.b met eruit gaan en wandelen enzovoort,
Jullie horen verder nog wel van me hoor!   Liefs van jullie verdrietige sonnepon.

Dag medebloggers

Ik wil jullie even in het kort vertellen dat ik maandag weer door de CT-scan moet. Omdat er helaas bij een onderzoek vandaag is gebleken dat ik een uitzaai heb in mijn onderbuik.Ik voelde mij al een poosje helemaal niet goed en mijn buik werd steeds dikker.Dus heb ik tijdig(hoop ik)aan de bel getrokken,en nu gaat alles in sneltrein.De 24ste december hoor ik wat de behandeling gaat worden.Dit is geen leuk eind van het jaar,maar we gaan er weer voor,want ik voel me weer strijdlustig worden.Ik weet immers na verleden jaar wat het is.Als ik meer bijzonderheden weet zal ik het jullie wel vertellen.Intussen blijf ik toch gewoon bloggen hoor!Jullie zijn nog niet van mij af,vele lieve groeten van jullie blogvriendin sonnepon.

Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer<?

En als je straks anders wilt kun je niet meer

Mensch, durf te leven

Vraag niet elke dag van je korte bestaan

Hoe hebben m'n pa en m'n grootpa gedaan

Hoe doet er m'n neef en hoe doet er m'n vrind

En wie weet, hoe of dat nou m'n buurman weer vindt

En wat heeft "Het Fatsoen" voorgeschreven

Mensch, durf te leven

 

De mensen bepalen de kleur van je das

De vorm van je hoed, en de snit van je jas

En van je leven

Ze wijzen de paadjes waarlangs je mag gaan

En roepen "O foei" als je even blijft staan

Ze kiezen je toekomst en kiezen je werk

Ze zoeken een kroeg voor je uit en een kerk

En wat j'aan de armen moet geven

Mensch, is dat leven

 

De mensen, ze schrijven je leefregels voor

Ze geven je raad en ze roepen in koor

Zo moet je leven

Met die mag je omgaan, maar die is te min

Met die moet je trouwen al heb je geen zin

En daar moet je wonen, dat eist je fatsoen

En je wordt genegeerd als je 't anders zou doen

Alsof je iets ergs had misdreven

Mensch, is dat leven

 

Het leven is heerlijk, het leven is mooi

Maar vlieg uit in de lucht, en kruip niet in een kooi

Mensch, durf te leven

Je kop in de hoogte, je neus in de wind

En lap aan je laars hoe een ander het vindt

Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst

Maar wees op je vierkante meter een vorst

Wat je zoekt kan geen ander je geven

Mensch, durf te leven


 DIRK WITTE