Uilenbalmagie
Alleen
de oehoe
is mij welgezind, waar
eenzaamheid
leegte sneeuwt in
een koud bestaan,
rijg ik
zijn uitgespuwde
lentebroed
hoopvol aan elkaar,
tere botjes op
zilveren koord, met
ineengeweven wensen;
uilenbraaksel, als
voorbode van
puur geluk,
bezweer mezelf
vannacht
mijn levenszomer
weer terug.
Zaterdag 6 september 2008
Amanita mandala
Dansende paddestoelen
van rood naar
bont,
strooit de herfst
mystiek
in het rond.
Zaterdag 6 september 2008
Gebogen Salix
En de wilgen
buigen diep,
treurend al
een herfst, over
donkere wateren
hun tranenvloed, waar
deze zomer
stervend nu verzinkt,
in zijn laatste
gloed.
Zaterdag 6 september 2008
Herfstelijk sterven
Frappant
dat tijdens
deze jaargetijde
mijn heengaan opnieuw
begint; zoals
elk jaar, als
ik aan jou denk;
weemoedig dit zijn
zich ledigt
van rouw in boomtakken, waar
bladeren als
rouwfloersen
langzaam dwarrelend
ten gronde vallen, en
een wenend aangezicht
verhullen; maar
bosgeesten buigen genadig
troost over
die smartende ziel, slechts
met het weten-
ook herfststerven gaat
voorbij,
spoedig mag
de lente weer
in dof geworden ogen
bloeien.
Zaterdag 6 september 2008
Ontkleedde waarheid
En de ochtend
zal waarheid ontkleden,
vanuit
een nachtelijke stilte
geschapen illusies-
droombeelden, die
vervliegen in
opkomend morgenlicht;
omdat ik dan
naast eenzaamheid
wakker ga worden, met slechts
realisatie, dat
ook jij
niet te verwezenlijken
was.
Zaterdag 6 september 2008
Smurfachtige morgen
Goede morgen
lieve mensen,
de dichtersmurf ontwaakt, en
brengt zijn beste wensen;
schrijft fanatiek
deze eerste ochtendgroet,
uitgerust met
goede moed;
wenst jullie ook
een fijne dag, opdat
slechts beste inspiratie
bloeien mag!
Goede morgen iedereen.
Zaterdag 6 september 2008
Fluisterende boomgeesten
Nevel trekt
zijn zilveren koorden
over stad en land
zingt geheimzinnig
aloude liederen, in
een herfstelijk kleed
fluisteren boomgeesten al
des zomer's sterven-
houden laatste bladeren
hoopvol vast, daar
der takken dagen
niet meer lengen
verdrietig buigen, en
hun laatste groeten
kalend aan ons
brengen.
Zaterdag 6 september 2008
Schaamteloze herfst
Schaamteloos
een herfst, die
de natuur
van dag tot dag
steeds meer
ontkleedt.
Zaterdag 6 september 2008
Viscum album
Mijn ziel
verzinkt zwijgend
in de nacht; waar
maretakken
zich lonkend om
donkere bomen winden, daar
kr…
Viscum album
Mijn ziel
verzinkt zwijgend
in de nacht; waar
maretakken
zich lonkend om
donkere bomen winden, daar
krast een uil
haar nachtelijke zang;
droevig schalt
haar refrein
door dit
koude hart,
beroeren klamme vingers
hoopvol
immergroene struiken, want
ik weet-
tussen
herfstequinox, en
wintersolstitium
zal onze liefde
weer
vruchten dragen.
In de oude tijd gold de maretak (viscum album) als heilige plant,
symbol van vruchtbaarheid en liefde, omdat
hij de herfstequinox, de donkere tijd
aankondigde, en zijn climax bereikte
rond het wintersolstitium op 21 december.
Zaterdag 6 september 2008
Zomerzuchten
En zomer
legt zijn ziel
in moeder aarde's schoot,
voorbij
de zonnedans;
zuchtend blazen
warme dagen
al hun …
Zomerzuchten
En zomer
legt zijn ziel
in moeder aarde's schoot,
voorbij
de zonnedans;
zuchtend blazen
warme dagen
al hun lengte uit, over
stad en land
neemt vader herfst
onstuimig nu
diens overhand.
Kaïnsteken
Mens
van elf september
stilzwijgend
drongen beelden
op mijn netvlies, en
stilzwijgend
schreef jouw dood
gruwelijk geschiedenis, waar
in fracties van
seconden
het kaïnsteken
der mensheid
weer hoop baarde,
voor angstige ogen
van deze wereld, daar
hulde fanatieke bloedroes
zich in onschuldig avondrood,
waste hemelsblauw
hun verworpen zielen
weer rein-
ver weg van
doodsplekken, die toen
genadeloos ontdaan
van elk leven;
mens
van elf september
stilzwijgend
herinner ik mij, hoe
je vrouw
je man, misschien
je zoon, of
dochter,
moeder of vader
vandaag nog
moeten lijden, en
jouw dood
voor hun
nog steeds
geen geschiedenis is;
stilzwijgend
sta ik
even stil, ook al
heb ik jou
niet gekend.
Themadichterij maand september
"Stilzwijgen"
© Littledolphin
Denkbeeldige gevoelsverplettering
Verpletterd
heb ik mijn gevoel;
vandaag
van pijn en smart ontdaan
kris kras op papier,
waren juiste
letterstromen
welwillend mij gezind, om
mezelf te zuiveren
van geleden leed, in
bevrijdende gevoelsejaculatie
die simpelweg
schrijven heet.
De pen op scherp!
Ik zet
mijn pen op scherp
vandaag,
suggereer
elke fijnste
gevoelsvibratie, die
letters doet
ontstaan, in
geschreven woorden
zinnen,
wil ik
ook deze dag
slechts
de puurheid van
poëzie
beminnen.
Nachtelijke irrealissen
Zwijgend
kijkt de maan neer
op aardse sterfelijkheid;
hult de wereld
in zilveren cocon van
slaap en vergeten,
ver weg nog
lijkt een nieuwe dag,
onbereikbaar
onze zorgen;
nachtelijke irrealissen, die
mijmerend
zinnen begoochelen, totdat
dageraad opnieuw
alle droomlijnen scheidt,
resoluut
geest en ziel afsplitst-
tot besef
ontwakende
werkelijkheid.
Globetrotter voor een moment
Vandaag
ontsnap ik
in kostbare momenten
aan het alledaagse
van deze wereld,
met slechts…
Globetrotter voor een moment
Vandaag
ontsnap ik
in kostbare momenten
aan het alledaagse
van deze wereld,
met slechts
mijn pen als
enige bagage
trek ik rond, naar
niemandslanden, die
geen mensenoog gezien,
verzamel waardevolle
beelden, die
papier bestrijken, in
lettergeur van
avonturen;
allermooiste herinneringen
lonken deze ziel
ook nu
naar prozaland,
steeds maar weer
ben ik
globetrotter
keer op keer.
Donderdag 4 september 2008
Geloof, hoop en liefde
In die tijd, dat
Nimrod God uitdaagde
viel er een toren;
toen mensen
hun "goddelijke" doelen
nastreefden,
vielen er twee-
en duizenden onschuldigen;
maar wanneer
geloof
hoop, en
liefde
als fundamentele bouwstenen
van al het zijn
ook nog vallen,
wat zal er dan
wel niet
gebeuren?
Donderdag 4 september 2008
Poëziegebaar
Poëzie is
een gebaar van
genegenheid voor
schrift en taal,
gevoelsuiting in
het geschreven woord, als
de kunst
te leven op papier,
brengen letters
mooiste beelden
voort.
Donderdag 4 september 2008
Over het kwade
Het kwade
in deze wereld
wordt gevoed
aan boezems
van
de mensheid.
Donderdag 4 september 2008
Herfstverwachting
Deze ochtend
zwangert al, in
verwachting van
de herfst,
blaast septemberwind
zijn koele adem
over stad en land,
baart langzaam
mooie kleuren, tussen
laatste zonnestralen en
allereerste nevelbanken;
elke dag komt
zomersterven
dichterbij,
bevalt een derde jaargetijde,
brengt ter wereld
haar ruige kind, dat
zich met
schrale vingers
kalend om
moeder aarde
windt.