Het desolate ik.

                       

                   

                       

                         

                     

                         

            Twijfels     Elke mens op deze aarde heeft twijfels;   twijfels over liefde, je werk, en noem maar op   twijfels ontstaan vanuit angst, of uit verdriet   of soms ontstaan ze omdat je gepest bent, of een slechte jeugd had   je hebt twijfels over je gevoelens, of over je lichaam   je weet, dat je mooi bent, maar toch twijfel je   sommigen mensen twijfelen over moorden   twijfelen, of ze wel of niet iemand zouden vermoorden   toch gaan zij voor het slechte twijfel; maar   twijfels blijven altijd vast aan je gevoelens-   het hoort er gewoon bij;   twijfelen is net als een weegschaal...     je kan gewoon niet kiezen...       ( Katharina, 12 jaar )             Dit gedicht heeft mijn dochter geschreven na aanleiding van de kinderboekenweek 2008 "Zinnenverzinzin"     

                  Zandstraling       De afdrukken in het zand zijn allang verwaait, en woeste golven spoelden onze liefde gewoon weg   wellicht ademen windvlagen jouw naam nog steeds in zilte blauwe luchten als laatste groet, wijl   witte brekers mijn hart tot duizend stukken malen, waar slechts een gebroken ziel     gezandstraald achterblijft.  

            Zonsverduistering       Hoe kan ik nog liefde schrijven, daar mijn dagen   deze pen slechts met verdriet vervullen, en verzonnen woorden   enkel rouwfloersen weven op papier, dat zwart weerspiegelt, met   het weten- de zon verduisterd voorgoed     zonder jou.

            Cyclus       Tussen vervallen muren spreekt de tijd, in   oneindige cyclus van komen en gaan- slechts doorbroken door     eeuwigheid.  

            Nulpuntsveld       En ook vandaag is alles nog hetzelfde:   de wereld  hangt keurig op haar plaats- draait verder, aan   onzichtbare draden van dit universum, en middenin ik- op weg naar zero point   oneindig lijkt het heden, toch komt een absolute morgen angstvallig snel     dichtbij.

              Nachtvorst         Ik mis het licht, nu de dagen korten, en   mijn nachten bevriezen zonder jouw warmte   om mij heen dringt winter in deze ziel, waar   langs je adem enkel en alleen gekristalliseerde liefde     ijsbloemen bloeit.

            Stoffelijk       De tijd roept- buigzaam is hij niet, en   dood struint alledaags door stad en land   zaait besef, dat elk kloppend hart in zijn handen     tot stof vergaat.  

              Stille verwachting     Opgelucht ademt de verrijzende ziel, in stille verwachting van     het licht.

                    Verleden tijd       Stukken liefde, gebroken uit een bloedend hart; knagen leegte in de ziel   zinken op diepe gronden van alleenzijnheid; verankeren in het besef- wat ooit was, is nu     verleden tijd.    

            Dringen naar morgen       Letters kussen zacht, wat  ook deze nacht niet helen kon, en   ik voel een drang naar het eeuwige verder van     morgen.    

            Constante       Onstuimig is het water, want langs vloedlijnen   loopt dit leven, in resoluut op en neer schuimen talloze golven-   constante wissel van getijden, met tussenin slechts de zee     en ik.

                Het geopenbaarde         En mijn ogen zagen de waarheid achter geschreven woorden   letterdansend uit dit overvolle hart, als absolute openbaring van     een eigen kern.

                      Omwegen       Vrij zijn de gedachten, op dichterlijke paden- omwegen, die leiden naar ontdekking van je eigen   ik.