De ezel

In de tuin van de pastorij, achter een groot wit hek, stond elke ochtend een ezel. Hij drukte zijn snoet tegen de hekspijlen, want altijd was er wel iemand die hem wat lekkers toestopte. Kinderen die door hun moeder naar school werden gebracht, stopten er even om enkele woordjes  tegen grauwtje te zeggen.

Enkele weken geleden was de ezel plots uit de tuin verdwenen. Op de plaats waar hij  gewoonlijk stond, was nu een dik zeil over iets heen gelegd. De eerste dag bleef het zeil leeg, maar de tweede dag kon men er tuiltjes bloemen en zelfs een wortel op zien liggen. De derde dag  was het zeil en wat eronder lag weggehaald.