Berichten van 28 september 2009 tot 4 oktober 2009

The Beauty and the Beast

Vindt u, mijnheer, het beest zo monsterachtig?

Hij is wel klein, maar als hij langs mijn benen

Hunkerend rijst, mijn sprookjesmacht indachtig,

Is dra het monster uit de prins verdwenen.

Zoals wij vrouwen schooiers glans verlenen

Wordt ’t kleinste dwergje bij ons oppermachtig.

Het beest krijgt kleur, zwelt aan, staat op zijn tenen:

Mijn schoonheid hief hem tot één meter tachtig.

Zijn rimp’lig snuit, van jeugdig bloed doorstroomd,

Triomf van deze steeds hervatte tover,

Zal mij, tot loon, in liefdesweelde domp’len.

Maar bloed wordt door ons vrouwen afgeroomd.

Daar staat hij in zijn hoek weer te verschromp’len.

O prins, zo klein, zo klein, het houdt niet over.

Schnitzler: Der blinde Geronimo und sein Bruder

Geronimo en Carlo houden zich op in de grensstreek tussen Tirol en Italië. Geronimo

speelt gitaar en zingt. Carlo haalt het geld op en verzorgt zijn broer. Hun toehoorders zijn reizigers die met het rijtuig aankomen en in de herberg overnachten. Geronimo is in zijn jeugd blind geworden, nadat zijn broer per ongeluk met een pijltje uit een blaaspijp zijn oog had getroffen. Sindsdien trekken ze samen op.

Op een dag arriveert een onrustige jongeman aan de herberg. Hij geeft Carlo een stuk van één frank. Even later wendt hij zich tot Geronimo en zegt hem zich niet te laten bedriegen door zijn begeleider, want hij heeft die zopas een stuk van twintig frank gegeven.

Als Geronimo Carlo daarover aanspreekt, zegt deze enkel een stuk van één frank te hebben ontvangen. Geronimo gelooft hem niet en van dan af wantrouwt hij zijn broer die hij ervan verdenkt hem altijd al te hebben bedrogen. Carlo kan hem niet overtuigen. Ten einde raad besluit hij enkele reizigers te beroven. Na de diefstal trekken de broers vliegensvlug naar het zuiden. Carlo verzint een smoes en toont zijn broer het geldstuk. Deze blijft er echter van overtuigd dat zijn broer hem heeft voorgelogen.

Na enkele dagen worden ze in Italië opgewacht door een gendarm, een bekende van hen. Hij neemt hen mee om verhoord te worden, want ze worden verdacht van de diefstal. Op weg naar het politiekantoor gebeurt het volgende.

Und plötzlich blief Geronimo stehen, so daß auch Carlo innehalten mußte.

“Nun, was ist denn?” sagte der Gendarm ärgerlich. “Vorwärts, vorwärts!” Aber da sah er mit Verwunderung, daß der Blinde die Gitare auf den Boden fallen ließ, seine Arme erhob und mit beiden Händen nach den Wangen des Bruders tastete. Dann näherte er Seine Lippen dem Munde Carlos, der zuerst nicht wußte, wie ihm geschah, und küßte ihn.


Het schilderij is The Blind Musicians van John Singer Sargent uit 1912. Uit de collectie van de Aberdeen Art Gallery