Berichten van 13 mei 2013 tot 19 mei 2013

Losse bedenkingen 2: De hoofddoek

Over het dragen van een hoofddoek zijn er argumenten voor en tegen. De politici die over die kwestie knopen moeten doorhakken, nemen elk vanuit hun standpunt een beslissing waarvan ze denken dat ze de samenleving ten goede komt, dat ze stemmen oplevert enz.

Mij stoort het niet dat moslima’s, zelf aan een loket, een hoofddoek dragen. In het straatbeeld zijn hoofddoeken iets alledaags geworden. En bovendien zie je dagelijks ook moslimmeisjes zonder hoofddoek. Om maar te zeggen dat er onder moslims ook diversiteit heerst. Dat betekent echter niet dat we alle wensen van moslims moeten inwilligen. Bijvoorbeeld aparte klassen voor jongens en meisjes, apart zwemmen voor moslimvrouwen, invoeren van de islamitische rechtspraak enz.

Bepaalde regels van onze samenleving moeten moslims aanvaarden. Aan die laatste zin wilde ik toevoegen ‘als ze in onze samenleving willen leven en werken.’ Maar wat is ‘onze samenleving’? Onze maatschappij omvat tegenwoordig een groot percentage moslims. Zij hebben het recht om voor hun wensen te strijden. Maar in een democratie wordt nog altijd beslist door de gekozenen van het volk en bij die beslissingen moeten alle inwoners zich neerleggen.

Maar over die hoofddoek in het straatbeeld wou ik eigenlijk iets anders zeggen. Sommigen dragen hem omdat de koran het voorschrijft, omdat de vrouw zedig moet zijn, omdat ouders of echtgenoot het verplichten enz.

Welnu, als ik een moslimmeisje in de straat ontmoet, zal ik haar bekijken zoals ik elke andere man of vrouw bekijk. Even kijken en dan mijn blik afwenden. Ontmoet ik echter een meisje met hoofddoek, dan bekijk ik haar aandachtiger en nadrukkelijker. Waarom ? Omdat ik me afvraag: wie zit er onder die hoofddoek, hoe zou die persoon eruitzien zonder hoofddoek,  waarom draagt ze die hoofddoek enz. Met het gevolg dat zo iemand net veel meer opvalt. En is het nu niet dat wat  zijzelf of hun ouders of broers willen voorkomen ?

Losse bedenkingen 1: Geloven en niet-geloven

Dit stukje gaat niet zozeer inhoudelijk over dat onderwerp, dan wel over de taal.

Het valt me op dat men kan zeggen ‘Die persoon is diepgelovig of zeer gelovig enz.’, maar niet ‘Die persoon is zeer ongelovig.’

Als je ongelovig bent, dan ben je dat volkomen, voor 100 %. Je kunt niet een beetje ongelovig zijn. Als je zegt dat iemand ongelovig is, dan kun je enkel bedoelen ‘die man of vrouw ontkent het bestaan van God.’ Daarmee heb je alles gezegd.

Van een gelovige kun je wel zeggen dat hij diepgelovig is, een lauwe gelovige is enz. Voor die bewering baseren we ons op het gedrag van die persoon: hij bidt zelden of vaak, hij gaat af en toe of hij gaat elke zondag naar de kerk enz. Het geloof kan van mens tot mens aanzienlijk verschillen. Iemand kan het gezag van de paus aanvaarden of niet, de verrijzenis van Christus aannemen of niet enz.

Kortom, geloven is een heel ruim begrip. Centraal staat het geloof in een God, maar daarnaast heeft het begrip nog veel andere aspecten.